Playlist pop<\/p>\n
HALLO VENRAY – Is het al weer twintig jaar? Hoe de tijd vliegt, zeggen de Engelsen. Hallo Venray is voor mij – en al twintig jaar lang dus – het schoolvoorbeeld van wat het betekent om rock ‘n’ roll te spelen in Nederland. En dat bedoel ik niet lullig. Want waarom zou je iets lulligs willen beweren over zo’n sympathieke groep? Maar: twintig jaar… Het doet een ernstig beroep op het geheugen. Werkte zanger Henk Koorn nog wel of niet meer bij de Haagse plantsoenendienst toen hij gekleed in netkousen en gewapend met springstok het podium van Pinkpop betrad? Het publiek zong massaal ‘Eugene’ mee. Zo machtig mooi als in 1992 werd het nooit meer voor Hallo Venray.<\/p>\n
Maar commercieel succes is nooit het hoofddoel geweest voor de band, die al sinds jaren is uitgedund tot een trio. You Don’t Hit a Guy With Glasses On heette het debuut. De underdog, het buitenbeentje: dat is van nature de positie voor Henk Koorn, die tot op de dag van vandaag in een kraakpand woont. Veel is er niet veranderd bij Hallo Venray, blijkt uit Leather On My Soul. Een dubbel-cd om het jubileum luister bij te zetten, met een akoestische en een elektrische schijf. In de beide versies weet Koorn nog altijd mijn hart te stelen met die gevoelige, intieme, schijnbaar onaffe gitaarliedjes van hem. Al bevallen de songs (ze dubbelen allemaal) versterkt net ietsje beter. Dat rafelige randje staat ze zo goed. De albumpresentatie is overigens maandag 29 september in Paradiso in Amsterdam.<\/p>\n
TV ON THE RADIO – Er is altijd wel een band die je per ongeluk links hebt laten liggen. Je wist dondersgoed wat de reputatie van TV On The Radio behelsde. Dat spreekt voor zich. Je wist ook dat David Bowie verklaard fan was. Maar dat is hij van zo veel vooral jeugdige bands dat het haast geen aanbeveling meer is. Je was hier of daar weleens een nummertje tegengekomen. En dat beviel best. Maar een definitief oordeel had je nog niet gevormd. Maar goed ook eigenlijk. Kun je met schone oren luisteren naar Dear Science, de derde cd van het bonte gezelschap uit Brooklyn.<\/p>\n
Dat blijkt zo’n cd die je langzaam verleidt. Het is wennen aan het nogal ongewone klankbeeld. De hoekige ritmische vondsten, de eenzame elegante funkgitaar, de deken aan schijnbaar goedkope synthesizers en de zang, die afwisselend scherp en zalvend klinkt. Een compleet andere opsomming had ook gekund, want eigenlijk klinkt elk nummer verschillend. Dear Science is door Rolling Stone al een ‘art-rock symphony’ genoemd. Hoe complimenteus bedoeld ook, die typering doet de cd tekort. Alsof TV On The Radio heel ingewikkeld is, of, erger nog, geen ‘echte’ liedjes kan schrijven. Zo is het niet. Maar de kracht van de groep ligt beslist in het onderzoekende karakter van de muziek. Een spannende band.<\/p>\n
METALLICA – En dan is er nog de ‘terugkeer’ van Metallica. Dat wil zeggen: een terugkeer naar het geluid van de groep, archetype trash metal, voordat ze via de mainstream afzakte naar de mislukking. In feite is het ook een soort re\u00fcnie, een band die na zoveel jaar weer terecht komt bij de oude muziekstijl. Hoe Metallica het er vanaf brengt? Wel, het door Rick Rubin geproduceerde Death Magnetic klinkt even indrukwekkend als weleer, maar om mannen van dik in de veertig op grommende toon te horen zingen over ‘slaven’ en ‘meesters’… Mag ik dat misschien een b\u00e9\u00e9tje kinderachtig vinden?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Playlist pop HALLO VENRAY – Is het al weer twintig jaar? Hoe de tijd vliegt, zeggen de Engelsen. Hallo Venray is voor mij – en al twintig jaar lang dus – het schoolvoorbeeld van wat het betekent om rock ‘n’ roll te spelen in Nederland. En dat bedoel ik niet lullig. Want waarom zou je […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102907"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=102907"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102907\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=102907"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=102907"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=102907"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}