{"id":102797,"date":"2008-09-30T14:18:00","date_gmt":"2008-09-30T12:18:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/mccain-drama-queen\/"},"modified":"2008-09-30T14:18:00","modified_gmt":"2008-09-30T12:18:00","slug":"mccain-drama-queen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/mccain-drama-queen\/","title":{"rendered":"McCain, Drama Queen"},"content":{"rendered":"
\n

04-10-2008
Door Freke Vuijst<\/p>\n

\u2018Opportunistisch\u2019, \u2018incoherent\u2019, \u2018impulsief\u2019, \u2018onbezonnen\u2019, \u2018onnadenkend\u2019, \u2018labiel\u2019, \u2018heethoofdig\u2019, \u2018paniekerig\u2019, \u2018melodramatisch\u2019, \u2018theatraal\u2019 \u2013 het is slechts een kleine greep uit de adjectieven waarvan de Amerikaanse pers de afgelopen week gebruikmaakte om het gedrag van John McCain te beschrijven. Linkse bloggers noemden McCain een \u2018drama queen\u2019. Een columnist van The Washington Post maakte er \u2018drama king\u2019 van, ongetwijfeld om de connotatie met een melodramatische nicht weg te boenen.<\/p>\n

Nog niet eerder is John McCain door de pers weggezet als een theatrale aansteller. Hij vroeg er zelf om. De man die in november 2005 zei: \u2018Laat ik eerlijk zijn, ik weet veel minder over economie dan over defensie en buitenlandse betrekkingen\u2019, en in december 2007, op het hoogtepunt van de Republikeinse voorverkiezingen, bekende dat \u2018economie een kwestie is die ik beter zou moeten begrijpen\u2019, schortte zijn campagne op om persoonlijk de Amerikaanse economie te redden. Wat er vervolgens gebeurde is nog steeds niet duidelijk. Maar in de reconstructies van de onderhandelingen over het reddingsplan speelt McCain nauwelijks een rol. Als bruggenbouwer tussen Republikeinen en Democraten liet hij het afweten. Als leider van zijn partij durfde hij geen standpunt in te nemen, noch voor het Bush\/Paulson-reddingsplan, noch voor de rebellerende Republikeinse Congresleden, die ervan overtuigd waren dat de redding van Wall Street riekte naar socialisme.<\/p>\n

Op de bijeenkomst in het Witte Huis met Bush en Obama zei McCain geen woord, terwijl Obama vragen afvuurde op minister van Financi\u00ebn Henry Paulson. De Democraten beschuldigden McCain ervan dat zijn \u2018grillige\u2019 gedrag een op handen zijnde deal had opgeblazen. Dat lijkt overdreven, maar het was opvallend dat geen Republikein voor McCain in de bres sprong. Ook het met veel ophef aangekondigde stilzetten van zijn campagne was theater. De opgeschorte campagne bleek identiek aan de draaiende campagne van de dag er voor. De campagnekantoren waren open. De campagnespotjes werden uitgezonden. De woordvoerders gaven net zoals altijd hun mening op de nieuwsprogramma\u2019s. Op de website kon je nog altijd geld doneren en McCains campagneteam nam geen vrije dag.<\/p>\n

Slechte acteur<\/b>
Toen zijn stunt in Washington geen applaus opleverde, koos McCain eieren voor zijn geld en vloog naar Mississippi, waar tenminste wel een zaal vol applaudisserende Amerikanen op hem wachtte. <\/p>\n

Tijdens het debat wist hij zich te beheersen, en algemeen werd het debat als een gelijkspel beoordeeld. Althans wat de inhoud betreft. Qua stijl legde McCain het af tegen Obama. Die kwam \u2018presidentieel\u2019 over, terwijl McCain als een slechte acteur zijn woede nauwelijks kon onderdrukken. Niet alleen deed hij neerbuigend, hij keek zijn tegenstander ook niet een keer aan, alsof hij vreesde dat hij zijn emoties niet de baas zou kunnen zijn als hij oogcontact met Obama maakte. Wat een presidentskandidaat zegt tijdens een debat doet er eigenlijk niet veel toe, hoe hij overkomt des te meer. Iedereen herinnert zich dat papa Bush op zijn horloge keek tijdens zijn debat met Clinton en dat Al Gore dramatisch zuchtte als George W. Bush iets zei waarmee hij het niet eens was. McCains nauwelijks onderdrukte woede kwam weinig sympathiek over.<\/p>\n

Na afloop van het debat spoedde McCain zich wederom naar Washington. Immers, de bailout van Wall Street was nog steeds niet geregeld en McCain had de kiezers beloofd persoonlijk de economie te redden. Waar was McCain zondag? Niet op Capitol Hill, waar Congresleden nog steeds vergaderden, maar thuis, op het hoofdkwartier van zijn campagne en in een duur restaurant. Hij hing veel aan de telefoon met collega\u2019s in het Congres, vertelde een woordvoerder. Blijkbaar was de verbinding beter in Washington dan in Ohio, waar McCain campagne zou voeren.<\/p>\n

Amerikanen hebben een mooie uitdrukking voor McCains theatrale optreden. Ze noemen het een \u2018Hail Mary pass.\u2019 De term komt uit het Amerikaanse football: een quarterback van de Dallas Cowboys gooide ooit in wanhoop de bal zo ver als hij maar kon en prevelde daarbij een weesgegroetje. Tot zijn stomme verbazing werd de bal gevangen en scoorde zijn team een touchdown. Sindsdien is een \u2018Hail Mary pass\u2019 een term voor een desperado-tactiek.<\/p>\n

McCains keuze voor Sarah Palin als zijn kandidaat-vicepresident was een dergelijke \u2018Hail Mary pass\u2019. Aanvankelijk leek het alsof McCain er de wedstrijd mee had gewonnen, maar deze week werd duidelijk dat het niet in een touchdown had geresulteerd. Palin had de bal laten glippen. Of McCain had hem niet ver genoeg gegooid. Na de eerste opwinding over Palin is de gouverneur van Alaska in de peilingen gekelderd (haar achterban, christelijke fundamentalisten, zijn nog wel verrukt van haar). Palins interview met nieuwsvrouw Katie Couric vorige week was desastreus. Van haar verwarde antwoorden op vragen over het reddingsplan tot haar bizarre argument dat zij klaar is voor het buitenlandbeleid omdat Poetin in een land woont dat slechts door een smalle zee is gescheiden van Alaska; het was \u2018tenenkrommend\u2019, zoals een prominente conservatieve columniste concludeerde. Of Palin dom is of beperkt, of dankzij haar pinkstergemeentegeloof immuun is voor zelfkritiek, de analyses doen er eigenlijk niet meer toe. Uiteindelijk is McCain verantwoordelijk voor de \u2018Hail Palin pass\u2019.<\/p>\n

Deal met de duivel<\/b>
De afgelopen weken heeft er een opmerkelijke kentering plaatsgevonden in de Amerikaanse pers. Voor het eerst vragen prominente journalisten zich af of McCain wel het temperament heeft voor een president. Ofwel \u2013 al wordt dit nog niet hardop gezegd \u2013 of hij niet te impulsief, te melodramatisch is om leider te worden van de machtigste natie ter wereld.<\/p>\n

Dat is opmerkelijk omdat McCain heel lang het troeteldier van de pers is geweest. Hij was immers een maverick, een dwarsligger, een politicus die niet door partijdoctrine maar door zijn eigen geweten wordt gedreven. Het was een imago dat hij als geen andere Republikein verdiende. Tot hij zich verkiesbaar stelde als presidentskandidaat. Toen hij zich ineens achter Bush\u2019 belastingverlaging voor de rijken stelde (hij had tegen de belastingverlaging gestemd) en met fundamentalistische dominees dweepte die hij zijn politieke leven lang had gehaat, vergoelijkte de pers het als een noodzakelijke tactiek om de nominatie te winnen van een partij die wordt gedomineerd door extreem-rechtse elementen. Maar de essentie van een maverick is dat hij door zijn gevoelens en niet door opportunisme wordt gedreven. Wat als McCain zijn ziel heeft verkocht door een deal met de duivel te sluiten? Is een maverick dan nog een maverick, of is hij dan een drama queen?<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Eens werd John McCain gerespecteerd als een onafhankelijk politicus die alleen naar zijn eigen geweten luisterde. Na zijn recente stunts begint de pers hem weg te zetten als een theatrale aansteller.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[193,269,493],"tags":[783,2311],"acf":[],"author_name":"Freke Vuijst","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102797"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=102797"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102797\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Freke Vuijst","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=102797"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=102797"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=102797"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}