Interview<\/p>\n
1. Er moet magie zijn<\/p>\n
‘Ik jaag een droom na. Ik wil het ultieme verhaal schrijven, zoals dat van mijn vader in Knielen op een bed violen, maar alle woorden en sc\u00e8nes die ik bedenk, zijn slechts een benadering. Je lijdt altijd een nederlaag. Je weet niet wat er gebeurt in het hoofd van zo’n man die zegt dat hij God heeft gezien. Maar de lezer ontdekt die droom wel. Dat kan zin geven aan iemands bestaan. Een roman moet glashelder zijn, maar ook iets raadselachtigs behouden. De werkelijkheid is niet te vatten, het gaat altijd om een keuze. In het leven moet magie zijn. Tussen man en vrouw, tussen leraar en leerling, tussen ouders en kinderen. Magie gaat niet altijd via woorden. Ik ben daar hypersensibel in, ik heb vaak met mensen intu\u00eftief contact. Lesgeven, kennis overdragen, is ook een soort magie. Ik ben iemand die hunkert naar contact, naar vriendschap.’<\/p>\n
2. Wees redelijk<\/p>\n
‘Sommige lezers werden woedend op mijn vader: hoe kon hij zijn gezin te gronde richten voor zijn geloof? Ik kan geen kwaad woord over hem horen. Ik verdedig niet de romanfiguur, maar de lijfelijke vader. Maar het is waar: zijn drang om naar bijeenkomsten van zijn geloofsgenoten te gaan, was monomaan, een redeloze passie. Die ken ik zelf ook. Er komt iets op in je hoofd en je wilt dat per se doen. Toen ik rond de veertig was, werd mijn vrouw ‘s nachts alleen in bed wakker. Ik was in mijn lelijke eendje gestapt, op weg naar Parijs. Ik had een bepaald boek in mijn kop, ik moest en zou het hebben. Het was alleen daar te krijgen. Zo ben ik ook een keer in een opwelling naar Parijs gereden omdat ik Sartre op straat een blaadje wilde zien verkopen, La cause du peuple. Ik kon daar geen weerstand aan bieden, alle redelijkheid wuifde ik weg. Dat heb ik natuurlijk niet van een vreemde. Tegenwoordig heb ik het wel in de hand.’<\/p>\n
3. Leven is verleidingskunst<\/p>\n
‘Als schrijver verleid je de onbekende lezer. Je moet hem overhalen de eerste bladzijden om te slaan en verder te lezen. Leven is verleidingskunst.<\/p>\n
Ik heb twee windhonden, whippets. Ze zijn vriendjes, zo mooi en aanhankelijk. Soms neem ik ze mee als ik moet voorlezen. Dan liggen ze aan weerszijden van het spreekgestoelte. Dat is natuurlijk een vorm van theater, van effectbejag. Ik houd ook van mooie kleren, daarmee val ik op. En ik heb een olijfgroene sportwagen, een Mazda MX-5, beige van binnen, met een dashboard van notenhout. Ook daarmee verleid ik. Ik houd erg van schoonheid.’<\/p>\n
4. Bewegen is een voorwaarde voor een gelukkig bestaan<\/p>\n
‘Wat die hang naar mooie kleren betreft: het is mooi dat ik niet corpulent ben. Daar ben ik veel te onrustig en te beweeglijk voor. Ik probeer steeds mijn bureau te ontvluchten om nieuwe dingen mee te maken, nieuwe mensen te ontmoeten. Lange fietstochten maak ik niet meer, want de honden moeten naar buiten. Ik loop nu dagelijks een uur hard, met de whippets, en doe oefeningen in het bos. Hoe drukker ik het met verplichtingen heb, hoe gelukkiger ik me voel.’<\/p>\n
5. Memento mori<\/p>\n
‘Ik heb geen moment gedacht: Knielen op een bed violen zal ik nooit overtreffen. Op een ochtend ben ik aan Suezkade begonnen. Het boek zat al in mijn hoofd. Ik moest nog \u00e9\u00e9n keer vertellen over mijn ervaringen als jonge leraar. Er waren sc\u00e8nes die ik niet wilde meenemen in het graf. Ik heb het in een flow geschreven. Het ligt nu in de winkel.<\/p>\n
Elke dag zijn er wel een paar momenten dat ik in gedachten mijn handen vouw uit dankbaarheid. Ik kan niet goed meer bidden. Dan ben ik aan het overdenken, aan het mediteren. Hoe zal ik sterven? Zo kom ik even tot inkeer. Ik overdenk de zin van mijn bestaan. En ik besef dat ik er b\u00e9n, dat ik leef, dat ik mijn volle verstand heb. Tegelijkertijd neemt het diepe besef van mijn sterfelijkheid toe.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Schrijver. Zojuist verscheen zijn nieuwe roman \u2018Suezkade\u2019.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102687"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=102687"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102687\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=102687"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=102687"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=102687"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}