{"id":102545,"date":"2008-10-07T14:31:00","date_gmt":"2008-10-07T12:31:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/playlist-muziek-op-film\/"},"modified":"2008-10-07T14:31:00","modified_gmt":"2008-10-07T12:31:00","slug":"playlist-muziek-op-film","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/playlist-muziek-op-film\/","title":{"rendered":"Playlist: muziek op film"},"content":{"rendered":"
\n

11-10-2008
Door Kees Driessen<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

CAF\u00c9 DE LOS MAESTROS \u2013 Bij een film over een muzikaal onderwerp krijg je de soundtrack cadeau. Dat werkt met name goed bij traditionele en nostalgische muziekgenres: van Franse chansons tot Bosnische zigeunermuziek. Omdat nostalgische muziek verhalend en beeldend klinkt, maar vooral omdat cinema een nostalgisch medium is. Op de filmrol worden Rudolph Valentino, Andr\u00e9 Hazes en Heath Ledger nooit meer ouder, terwijl ze in werkelijkheid verdwijnen in het verleden.<\/p>\n

Muziek die wordt gemaakt door oudere muzikanten, met de dood in het kielzog, is dubbel nostalgisch. Dat geldt ook voor de documentaire Caf\u00e9 de los maestros<\/a>, die niet anders omschreven kan worden dan als \u2018Buena Vista Social Club voor de tango\u2019. We zien oude meestermusici mijmeren over vroeger, door hun wijk wandelen, elkaar om de hals vallen, oefenen in de studio en uiteindelijk optreden in een uitverkochte zaal. Dit alles speelt in Buenos Aires, de stad waar de muzikanten in de jaren veertig hun glorietijd beleefden. Als film valt het tangoportret een beetje als los zand uiteen; we leren de verschillende muzikanten nauwelijks kennen. Maar de muziek, die alles doordesemt, maakt veel goed. \u2018Je kunt de tango niet scheiden van het leven,\u2019 zegt een van hen. Zolang het duurt.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

ZWARTE OGEN \u2013 Het kan altijd nostalgischer. Een tangolied<\/a>, gedrukt in een oude r\u00f6ntgenfoto waarop nog een anonieme borstkas te zien is. Ik wist niet dat in r\u00f6ntgenmateriaal muziekgroeven gedrukt konden worden, maar de 78-toerenr\u00f6ntgen doet het nog steeds: in het krakende geluid klinkt de ijle stem van wijlen Pjotr Leschenko, in de jaren dertig en veertig de populairste zanger van Rusland. De borstplaat wordt gevonden door regisseur Jan Bosdriesz, wiens vader enkele platen van Leschenko bezat. In Zwarte Ogen treedt hij in de voetsporen van de zanger. De tocht brengt hem langs Boekarest, Riga en Odessa \u2013 steeds onder begeleiding van Leschenko\u2019s intens weemoedige stem. <\/p>\n

Het is niet vreemd dat al die nostalgie Bosdriesz ertoe brengt ook zijn eigen familiegeschiedenis tegen het licht te houden. Hij verdiept zich in de relatie van zijn moeder met twee mannen \u2013 zijn vader en die van zijn halfzusters \u2013 voor en tijdens de oorlog. Maar de universele strekking van die familiegebeurtenissen wordt me niet duidelijk en het verhaal zit de geschiedenis van Leschenko in de weg. Wat wel overeind blijft: prachtige muziek.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

DVD BUENA VISTA SOCIAL CLUB – Dat is ook het belangrijkste wat er te zeggen valt over Buena Vista Social Club (1999), de documentaire over de oude maestro\u2019s van de Cu\u00adbaan\u00adse son<\/a>. Het is helemaal niet zo\u2019n goede film (al is de regisseur Wim Wenders): hij sleept een beetje, hij is rommelig van opbouw en het gaat te veel over hoe kranig die oudjes nog zijn en te weinig over hun persoonlijkheden. Maar de muziek is geweldig en de muzikanten werden, geheel verdiend, op hun oude dag van arme sloebers alsnog wereldsterren.<\/p>\n

Zie hier<\/a> voor uitgebreide achtergrondinformatie bij Buena Vista Social Club door de Amerikaanse publieke zender PBS. <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Caf\u00e9 de los maestros \u2013 Bij een film over een muzikaal onderwerp krijg je de soundtrack cadeau. Dat werkt met name goed bij traditionele en nostalgische muziekgenres: van Franse chansons tot Bosnische zigeunermuziek.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[253,269],"tags":[2025,2309],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102545"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=102545"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102545\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=102545"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=102545"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=102545"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}