Reportage \/ Jonge Republikeinen<\/p>\n
‘Al drie keer zijn we de straat op gegaan,’ zegt Villamor Asuncion, terwijl hij enthousiast tegen de zijkant van de katheder in de ballroom van de Women’s National Republican Club trommelt. In de door kroonluchters verlichte zaal aan de 51ste Straat in New York, waar naast het spreekgestoelte de Amerikaanse vlag hangt, zijn vanavond de leden van de New York Young Republican Club – ‘the Oldest Young Republican Club in the Country’ – bijeen voor hun maandelijkse vergadering. Asuncion is verantwoordelijk voor community outreach en vertelt over zijn meest recente initiatief: McCain Manhattan.<\/p>\n
‘De eerste keer waren de reacties heel negatief,’ zegt hij. ‘Mensen wilden niets van ons aannemen en duwden ons opzij.’ Dat was begin augustus, ‘de straat’ was Madison Avenue, en als conservatieve guerrillastrijders in de liberale hoofdstad van een blue state hadden de McCain Manhattanites zich in McCain-T-shirts gehuld en McCain-buttons opgespeld, en liepen ze in de Upper East Side op en neer.<\/p>\n
‘We werden nog net niet bespuugd,’ grapt Asuncion – een vierkante dertiger met een opgewonden stem en een montuurloos brilletje. De Jonge Republikeinen in de zaal – zakentypes in suits and ties, Blackberry’s binnen handbereik – gniffelen vrolijk met hem mee.<\/p>\n
Ontevredener over Bush<\/p>\n
Jonge kiezers – tussen achttien en negenentwintig jaar oud – beslaan met vierenveertig miljoen zielen ruim twintig procent van het Amerikaanse electoraat. Dat percentage is groeiende, en ze komen ook in steeds grotere getale naar de stembus. Lag de jongerenopkomst bij de verkiezingen van 2000 met 42 procent nog ver beneden het nationaal gemiddelde, in 2004 bracht al bijna 52 procent van de jongeren een stem uit. En wie op de primaries van begin dit jaar afgaat, waarbij volgens het Center for Information and Research on Civic Learning and Engagement de opkomst onder jongeren bijna was verdubbeld ten opzichte van de voorverkiezingen in 2000, kan haast niet anders dan in november een record turnout onder jongeren verwachten.<\/p>\n
Deze generatie – afwisselend Generation Next, Generation Y of the Millennials genoemd – is, volgens een onderzoek van het PEW Research Center, multicultureler en liberaler dan ooit. De jongeren van nu staan toleranter tegenover homoseksualiteit, immigratie en ras dan oudere generaties; ze zijn ook minder religieus, beter gewend aan niet-traditionele samenlevingsvormen, en bovendien opgegroeid in een digitale wereld die, door technologische ontwikkelingen, constant verandert. Tachtig procent van de Amerikanen vindt dat het land de verkeerde kant op gaat, en de approval ratings voor Bush schommelen al tijden rond de dertig procent; maar jonge kiezers zijn n\u00f3g ontevredener over de prestaties van hun president dan bijvoorbeeld Generation X of de babyboomers. Volgens Rock The Vote, een organisatie die met behulp van popsterren de politieke participatie van jongeren wil bevorderen, zijn jonge kiezers ook feller tegen de oorlog in Irak gekant dan de bevolking als geheel, en meer betrokken bij milieu en klimaat.<\/p>\n
Tel daarbij op dat de Obama-campagne ongekend succesvol is in het gebruik van internet om kiezers te bereiken en te mobiliseren, dat jongeren het meest online zijn, en dat Barack Obama met zijn zevenenveertig lentes een jeugdige uitstraling heeft die door het contrast met de twee\u00ebnzeventigjarige John McCain alleen maar wordt versterkt, en het is niet gek dat de youth vote haast synoniem lijkt met een stem voor de Democraten. Of zoals David Frum, conservatief denker en voormalig speechschrijver voor George W. Bush, het onlangs formuleerde: de jongeren van vandaag zijn ‘the most anti-Republican age group in the electorate’.<\/p>\n
Liberaal bolwerk<\/p>\n
Ooit was het anders. Barry Goldwater, de conservatieve presidentskandidaat in 1964, genoot bijna net zo’n heldenstatus onder jongeren als Obama nu. Voor een Goldwater-rally in Madison Square Garden kwamen in 1962 achttienduizend jonge conservatieven op de been. ‘Dat lukte ons Democraten toen niet,’ zegt Todd Gitlin, politicoloog en socioloog aan Columbia University, en destijds voorzitter van het liberale Students for a Democratic Society. ‘Goldwater was hun held, hun redder, hun idool.’<\/p>\n
Toen Ronald Reagan in 1984 president werd, stemde 59 procent van de jongeren op hem, en vier jaar later schaarde de meerderheid van de jeugdige kiezers zich achter George H.W. Bush – de jongeren van eind jaren tachtig en begin jaren negentig waren de meest Republikeinse leeftijdsgroep. Maar sindsdien zijn jongeren allengs Democratischer geworden. John Kerry kreeg in 2004 de meerderheid van de youth vote, en bij de tussentijdse verkiezingen in 2006, toen de Democratische Partij zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden in handen kreeg, stemde 60 procent van de jongeren Democratisch. Uit een peiling van ABC en de Washington Post, afgelopen zomer, bleek dat 44 procent van de dertig-minners zichzelf Democraat noemde; slechts 18 procent omschreef zich als Republikein.<\/p>\n
Volgens Gitlin valt de Democratische aantrekkingskracht vooral te verklaren als een beweging weg van Bush. ‘De Bush-jaren zijn verwoestend en polariserend geweest. De Republikeinse partij wordt als \u00e9\u00e9n met George Bush gezien, en komt daardoor als onherkenbaar, klunzig, en achterlijk op jongeren over. Daar zetten ze zich tegen af.’ In zo’n klimaat zijn de jongeren die Bush’ beleid niet categorisch afwijzen, die zich hard maken voor olieboringen langs de kust van Alaska, urban sprawl een goede zaak vinden en ondanks de economische malaise, de torenhoge staatsschuld en groeiende ongelijkheid mordicus tegen belastingverhoging zijn, een uitzondering.<\/p>\n
Een ‘minority’, zegt Karen Sautter (30), vice-voorzitster van de Young Republican National Federation. De onderzoekster aan de Boston University School of Public Health studeerde aan Wellesley College (het all women’s college waar ook Hillary Clinton haar diploma behaalde) en Yale University. Daar viel haar op ‘hoe ondervertegenwoordigd en onbesproken Republikeinse idee\u00ebn zijn in het intellectuele discours’. Het is een gemeenplaats: Republikeinen bestempelen Amerika’s academische wereld graag als een liberaal bolwerk, en Barack Obama doet het met name onder college students erg goed. Conservatieve groepen, zoals het vijf jaar geleden door de activist en schrijver David Horowitz opgerichte Students for Academic Freedom, ijveren voor ‘het recht van studenten om vrij te zijn van political harrassment in het klaslokaal’ en eisen dat universiteiten de politieke kleur van faculteitsleden toetsen vooraleer ze hun een vaste aanstelling geven.<\/p>\n
‘Het is lastig om in de academische wereld van de liberale norm af te wijken,’ zegt Sautter. ‘Je loopt al gauw tegen vooroordelen aan: wij zijn haatdragende mensen die grote corporaties steunen en onschuldige burgers willen doden omwille van olie.’<\/p>\n
Begin augustus richtte Sautter de website ThisIsMyParty.org op, bedoeld om ‘jonge Amerikanen die trots, onverzettelijk, en zonder excuus voor de Republikeinse partij kiezen’ een stem te geven. Jonge Republikeinen kunnen er een profiel aanmaken en opschrijven waarom ze het gedachtegoed van de Grand Old Party aanhangen. ‘Ik maak me zorgen om immigratie, en de Republikeinse partij doet dat ook!’ schrijft Brandon uit Georgia op de site. ‘Ik geloof in een sterke nationale defensie en een vrije markt,’ aldus Mark uit Illinois.<\/p>\n
Weinig populair<\/p>\n
Jonge Republikeinen, met name zij die zich niet in de bible belt en de South-West bevinden, maar in de hoger opgeleide kringen aan de oost- en westkust, zijn inderdaad een minority. Daarmee zijn ze ook, paradoxaal genoeg, tegendraadser dan leeftijdgenoten die in koor de mantra van Barack Obama – ‘Change’ – meezingen. In een generatie voor wie het liberale gedachtegoed mainstream is, is de ware rebel een conservatief.<\/p>\n
‘Ik ken eigenlijk niemand die zo conservatief is als ik,’ zegt Vlad Kucherov (21), een film major aan New York University, die in Moskou werd geboren en op zijn tiende naar Amerika verhuisde. Toen John McCain tijdens de conventie zijn acceptance speech hield en een stuk of zeventig College Republicans in een universiteitszaaltje de live-registratie bekeken, gaf Kucherov als enige een staande ovatie toen McCain opriep om ‘op te staan en te vechten’.<\/p>\n
‘Waarom ging het mis in de Sovjet-Unie?’ zegt Kucherov. ‘Bureaucratie. Dat krijg je als je te veel wilt reguleren, en daar gaan systemen aan ten onder.’ Met zijn conservatieve idee\u00ebn wijkt Kucherov af van zijn liberale medestudenten. Dat hij zich zo weinig populair maakt, kan hem niet zoveel schelen: ‘Soms houd ik in de collegezaal mijn mond, omdat ik moe ben en geen zin heb met vijftig, zestig liberals in discussie te gaan, of voor idioot te worden uitgemaakt. Maar meestal zeg ik gewoon wat ik vind – tijdens de debatlessen op de middelbare school speelde ik ook altijd advocaat van de duivel.’ Vorig jaar vroeg hij zijn Amerikaans staatsburgerschap aan, zodat hij in november ook mag stemmen. Het zal in New York niet heel veel uitmaken; de staat geldt als een inkoppertje voor Obama. Maar, zegt Kucherov, toen hij hier in de vijfde klas zat ‘heeft mijn lerares gezegd dat, als je niet stemt, je ook geen recht hebt om te klagen over de regering’.<\/p>\n
Postmodern<\/p>\n
‘Ik ben van nature tegendraads,’ zegt Reihan Salam (28), een schrijver van Bengaalse afkomst. Zijn boek Grand New Party: How Republicans Can Win the Working Class and Save the American Dream – een ‘blauwdruk om een nieuwe Republikeinse meerderheid te bouwen’ – kwam begin deze zomer uit en werd niet alleen door gezaghebbende conservatieve denkers als William Kristol en David Frum goed ontvangen; ook het liberale weekblad The New Yorker liet zich positief uit over de prestatie van Salam en zijn co-auteur Ross Doughat.<\/p>\n
Salam studeerde aan Harvard (‘daar zijn Democraten zwaar in de meerderheid’) en werkt nu voor de denktank New America Foundation en het maandblad The Atlantic. ‘De Republikeinen hadden vlak na 9\/11 hun kans moeten grijpen – de denkbeelden van jongeren werden uitgedaagd, de stemming in het land was kantje boord,’ zegt hij. ‘In 2002 waren jongeren nog ongeveer fifty-fifty verdeeld, en toen hadden we ze voor ons moeten winnen. Sinds 2003 gaan de Democraten in de peilingen omhoog – de oorlog in Irak heeft het politiek denken van een hele generatie jongeren gevormd.’<\/p>\n
Salam wil de Republikeinse partij drastisch hervormen – vandaar het ‘New’ in de titel van zijn boek. Zulke veranderingszucht lijkt moeilijk te rijmen met het cultureel conservatisme dat hij uitdraagt – de toekomstvisie van de Grand New Party doet denken aan een Balkenende-achtig ideaalbeeld van de jaren vijftig. Maar nu een hele generatie de Republikeinse partij de rug toekeert en de verschillende stromingen binnen de Grand Old Party (de Theocons, de Neocons en de anti-belasting-Cons) het steeds minder met elkaar eens zijn, is een nieuwe koers onvermijdelijk, vindt Salam.<\/p>\n
Er zijn meer jonge conservatieven die, terwijl ze enerzijds ‘ho, stop’ roepen waar hun leeftijdsgenoten ‘verandering’ eisen, anderzijds w\u00e9l een nieuwe koers voor hun partij willen. Het weblog The Next Right, bijvoorbeeld, opgericht door Patrick Ruffini (30), een internetstrateeg die van 2005 tot 2007 als eCampaign Director voor de partij werkte. ‘Rechts blijft ver bij links achter op het gebied van een online politieke infrastructuur,’ schreef Ruffini bij de lancering van The Next Right, dat bedoeld is om ‘te debatteren over de stappen die conservatieven moeten nemen om een Republikeinse meerderheid te bouwen’.<\/p>\n
De historicus Kevin Mattson kwam met de term postmodern conservatism voor de manier waarop conservatieve denkers zich de definities en tactieken hebben toege\u00ebigend die, met het postmoderne denken, de academie en de samenleving binnenkwamen. De term lijkt ook op de jonge Republikeinen van toepassing. Voorbeeld is de neiging om zichzelf als minority te omschrijven: naast Afro-Amerikanen, vrouwen en homo’s eisen nu ook de blanke, veelal mannelijke, Republikeinen een plaats in de identiteitspolitiek. Ook gebruiken jonge Republikeinen de op diversity gebaseerde argumenten waarmee de Students for Academic Freedom hun universiteiten confronteren met het recht om hun mening te laten horen.<\/p>\n
Voor veel jonge, hoogopgeleide conservatieven geldt bovendien Europa tegenwoordig als het tegenbeeld, zo niet schrikbeeld, van de Verenigde Staten. In Grand New Party schetsen Douthat en Salam hoe een Europeanized Amerika, door een Democratische regering teweeggebracht, er uit zou zien: ‘Stel je hogere belastingen voor, een enorme publieke sector, ge\u00efnfantiliseerde mannen en vrouwen die tot ver na hun dertigste bij hun ouders blijven wonen omdat ze niet genoeg verdienen om zelf een huis te kopen (…) een krimpend geboortetal omdat het opvoeden van kinderen steeds duurder wordt, en een groeiende stroom immigranten die worden ge\u00efmporteerd om het werk op te knappen. (…) Dit zou een enorm verlies betekenen voor alles dat het Amerikaanse leven zo bijzonder maakt.’<\/p>\n
Daar kan Kucherov zich in vinden. ‘Veel van mijn leeftijdgenoten willen naar het buitenland, naar Azi\u00eb en Europa. Daar zien ze dat Amerika minachtend wordt bekeken, en daarom willen ze dat Obama wint, zodat ons imago beter wordt in het buitenland. Maar so what als de rest van de wereld ons niet respecteert? Daar zitten vast nadelen aan, maar je land moet toch eerst en vooral trouw aan zichzelf blijven.’<\/p>\n
Luiheid<\/p>\n
Als er iemand is die, volgens de legende, trouw aan zichzelf blijft, dan is het John McCain. Hij liep al in Washington rond toen de meeste van deze kiezers nog niet eens geboren waren, en lijkt niet erg voor de hand te liggen als symbool van vernieuwing of verjonging. Maar volgens Wil Westholm, voorzitter van de Arizona Young Republican League en medeoprichter van ThisIsMyParty.org, spreekt McCains tegendraadsheid jongeren aan. ‘Zelfs wanneer het politiek niet opportuun is, doet McCain waar hij in gelooft; hij steunde bijvoorbeeld de surge in Irak toen die nog helemaal niet populair was.’<\/p>\n
Reihan Salam is minder onverdeeld enthousiast: ‘McCain was idiosyncratisch, maar wordt dat steeds minder,’ zegt hij. De keuze voor de aartsconservatieve, evangelische Sarah Palin is voor Salam vooral een teken van McCains bereidheid concessies te doen: ‘En dat is een probleem voor mensen als ik, die de partij willen hervormen – luiheid. Toen de Democraten in 2006 het Congres wonnen, leek het erop dat we de dingen anders zouden gaan aanpakken. Maar McCain gebruikt gewoon weer dezelfde formule die de Republikeinen altijd hebben toegepast, en als we daarmee winnen, zullen mensen niet bereid zijn zich te herori\u00ebnteren.’ Hij zal niet zo ver gaan te zeggen dat hij h\u00f3\u00f3pt op een verlies in november. Maar, zegt de jonge hervormer: ‘De Republikeinse partij heeft echt problemen, en een overwinning zal die maskeren. En dan verandert er w\u00e9\u00e9r niets.’<\/p>\n
De meeste jonge Republikeinen denken daar anders over. Bij de New York Young Republican Club vertelt Asuncion hoe het verder ging met McCain Manhattan: ‘De tweede keer waren de reacties al stukken beter, en bij de derde optocht kwamen mensen naar ons toe en vroegen om buttons die we niet meer hadden. De trots op McCain groeit!’<\/p>\n
Ook Kucherov is trots: ‘Het is waar dat McCain niet hetzelfde enthousiasme teweegbrengt als Obama, maar hij zegt tenminste wat hij vindt. Veel van de dingen die hij heeft gedaan, zoals de immigratiewet die hij samen met Democraten voorstelde, have pissed Conservatives off.’ McCain, zegt Kucherov, ‘is bereid om tegen de stroom in te gaan’. Rebels zijn, dat is wat een echte conservatief te doen staat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een nieuwe minderheid laat zijn stem horen in Amerika: naast Afro-Amerikanen, vrouwen en homo\u2019s eisen nu ook jonge Republikeinse kiezers de aandacht. Zij volharden rebels in hun liefde voor de conservatieve McCain.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[193,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Lynn Berger","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102233"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=102233"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/102233\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Lynn Berger","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=102233"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=102233"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=102233"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}