Interview<\/p>\n
1. Elke dag Bach<\/p>\n
‘Ik studeer elke dag een paar uur piano, bij voorkeur Bach. Het leuke aan muziek studeren is dat je niet alleen met verstand en emoties bezig bent, maar ook fysiek. Het is de meest complete activiteit die er is. Zodra ik mij op het abstracte notenbeeld concentreer, ben ik eventjes weg uit mijn eigen hoofd. Na afloop voel ik een prettige vermoeidheid in mijn spieren. Voor Contrapunt heb ik enorm op Bach gesteund. Ik wilde de wereld van mijn overleden dochter schetsen en dat was zwaar. Wanneer het niet ging, studeerde ik Bachs Goldbergvariaties, die hielden mij overeind. De structuur van zijn variaties gebruikte ik schaamteloos als structuur voor mijn boek. Dat moet kunnen; hij is al eeuwen dood.’<\/p>\n
2. Koester je impulsen<\/p>\n
‘Ik groeide op in de wederopbouwfase van de jaren vijftig. Wie hersens had, moest die gebruiken. En dus ging ik psychologie studeren en niet naar het conservatorium, mijn grote wens. In de afstudeerfase van mijn studie liep ik elke dag van mijn stageplaats in Den Haag naar het station. Ineens viel mijn oog op een bord: Koninklijk Conservatorium. In een impuls heb ik de donkergroene deur opengedaan. Ik ben naar binnen gelopen en heb mij aangemeld. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Ik heb intens genoten van de opleiding, de theorie, de koorklas. Ik heb geleerd invallen uit het onbewuste te vertrouwen, bij het schrijven, maar ook bij praktische zaken. Als ik een uitnodiging krijg om een lezing te houden, lees ik die goed door en stop die daarna weg. Na drie weken komen de invallen vanzelf en kan ik de lezing in \u00e9\u00e9n keer opschrijven. Ik zet gewoon het onbewuste aan het werk.’<\/p>\n
3. Het proces is belangrijker dan het eindresultaat<\/p>\n
‘In mijn werk als psychoanalytica beleef ik minstens zo veel plezier aan het proces dat leidt tot het eindsucces, als aan het eindsucces zelf. Het afbreken van de weerstand van een cli\u00ebnt, het vinden van manieren om die te bereiken, het ervaren van stilstand; al die aspecten maken mijn werk zo fascinerend en plezierig. Ook in de muziek heb ik dat. Als je het alleen maar moet hebben van de optredens en het applaus, dan word je erg ongelukkig. Maar houd je van studeren, dan heb je elke dag iets prettigs, en een veel aardiger leven.’<\/p>\n
4. Pijn is niet in een schema te vatten<\/p>\n
‘Een verlies is gecompliceerd. Al dat gelul over rouwprocessen zet mensen op het verkeerde been, je doet ze ermee te kort. In de damesbladen staan keurig opgedeelde rouwprocessen beschreven, leidend tot een eindresultaat. Dat is z\u00f3 pijnlijk voor wie echt aan het rouwen is. Zo’n proces bestaat niet. Verdriet en gemis verschillen per persoon en verdwijnen nooit, ze veranderen hoogstens per fase. Ik was pas een stap verder toen ik de hoop had opgegeven dat het verdriet ooit zou overgaan. Zo’n schema wordt je ook voorgehouden als je gaat bevallen. Niemand die je zegt dat het waarschijnlijk de ergste pijn is die je ooit zal meemaken en dat er van alles kan misgaan. Het is kennelijk zo angstaanjagend dat een rooskleurig beeld wordt geschetst. In mijn boeken verken ik juist het schrijnende, en het is altijd gecompliceerder dan de schema’s. Aan rooskleurige beelden heb je niks, dus gooi die schema’s gerust overboord.’<\/p>\n
5. Beleef je kinderen bewust<\/p>\n
‘In je opvoeding kun je zo gericht zijn op het eindresultaat – haalt mijn kind het examen wel – dat het proces van opgroeien aan je voorbij gaat. Toen mijn kinderen klein waren, heb ik erg geleden aan het idee dat ze zich ontwikkelden. Van ouders wordt verwacht dat ze ongecompliceerd blij zijn met de groei van hun kinderen. Een sociale misvatting, want er is ook het verdriet vanwege de kindertijd die voorbijgaat. Ik heb mijn kinderen altijd bewust beleefd, ook tijdens die lege woensdagmiddag met ze aan de keukentafel. Daarmee heb ik mezelf een dienst bewezen, want ik heb er levendige herinneringen aan overgehouden. Dat is nu voor mij heel prettig, maar ook een beetje wrang.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Schrijfster. Onlangs verscheen haar roman \u2018Contrapunt\u2019.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Carolina Lo Galbo","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/101929"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=101929"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/101929\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carolina Lo Galbo","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=101929"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=101929"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=101929"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}