Filmfestival in Pyonhyang<\/p>\n
Eind 2007 word ik, werkzaam bij een bedrijf dat handelt in filmrechten voor distributie en festivals, benaderd door het offici\u00eble Noord-Koreaanse staatsbedrijf Korfilm. Of ik ‘de vriendschap tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Democratische Volksrepubliek Korea’ wil vieren tijdens het elfde Pyongyang International Film Festival. Het festival valt samen met de zestigste verjaardag van de Democratic People’s Republic of Korea (DPRK), zoals Noord-Korea officieel heet. De evil forces van de Verenigde Staten zijn volgens de brief niet welkom, maar Nederland wel. Met zeven films reis ik af.<\/p>\n
Pyongyang telt zo’n twee miljoen inwoners in een land van naar schatting 23 miljoen inwoners. Niemand weet dit zeker, omdat het aantal slachtoffers van de enorme voedseltekorten in de jaren negentig niet bekend is – schattingen lopen tegen de drie miljoen doden. Pyongyang is een stad van modelburgers. Niet iedereen kan er zo maar wonen. Je moet goede relaties hebben in de partij of andere staatsorganisaties en als het ware uitgenodigd worden.<\/p>\n
De DPRK opent langzaam haar deuren voor toeristen. Per jaar bezoeken zo’n tweeduizend vakantiegangers en zo’n vierduizend zakenmensen het land, vooral uit Rusland en China. Alle bezoekers krijgen een persoonlijke gids die er vooral voor moet zorgen dat de vreemdelingen niet per ongeluk Noord-Koreanen ontmoeten of de niet-offici\u00eble attracties bezoeken. Ze proberen je vooral in het hotel te houden of je te begeleiden naar de offici\u00eble monumenten, zoals het hoge bronzen beeld van Dear Leader Kim Il-Sung, of het enorme mausoleum waar hij gebalsemd opgebaard ligt. Het filmfestival is ook een voorbeeld van de opener politiek, met honderdveertig gasten uit veertig ‘bevriende’ landen – dus geen Zuid-Koreanen of Amerikanen. De meeste gasten zijn ambassadecontacten, geen filmmensen, op vijf of zes na.<\/p>\n
James Bond-collectie<\/p>\n
Dear Leader Kim Jung-Il staat bekend als een filmfanaat. Er zouden zich duizenden films in zijn paleis bevinden, waaronder de gehele James Bond-collectie. Drie jaar geleden stopte hij de gehele Noord-Koreaanse filmproductie voor acht maanden en stuurde alle filmmakers naar een trainingskamp waar ze tweehonderdvijftig films moesten bekijken: van Zhang Yimou tot Steven Spielberg. De productie is nu weer hervat en er komen gemiddeld twee \u00e0 drie sentimentele propagandafilms per jaar uit. Een daarvan draait op het festival: in The Kites in The Sky geeft een sportvrouw haar carri\u00e8re op om ‘de lasten van de staat te verlichten’ en uiteindelijk 135 kinderen te adopteren, om in een grote finale te eindigen met de woorden: ‘De blauwe hemel van ons vaderland is de borst van onze Dear Leader’. Dat deze film n\u00e1 het trainingskamp gemaakt is, baart me zorgen. Zou het daarvoor nog erger zijn geweest?<\/p>\n
De selectie buitenlandse films op het festival is een bonte verzameling van sentimentele Chinese films, veel Duitse films en een mengeling van Indonesische, Iraanse, Congolese, Zweedse, Nigeriaanse, Vietnamese, Canadese en Russische films – en Ja zuster, nee zuster van onze eigen Pieter Kramer. Dat deze camp musicalkomedie geselecteerd is, is verbazingwekkend, vooral gezien de homoseksuele ondertoon van buurman Boordevol en Paul de Leeuw.<\/p>\n
Ik moet soebatten en zelfs dreigen om de film terug te trekken voordat ik toestemming krijg van het ‘comit\u00e9 van de gidsen’ om de vertoning bij te wonen. Mijn gids is bloednerveus, want ik zal Ja zuster, nee zuster gaan zien tussen echte Noord-Koreanen. De film wordt twee keer vertoond in een bioscoop met 2200 plaatsen. Tot mijn verbazing wordt er heel goed op alle grappen en zangnummers gereageerd. Vooral ‘Buiten in de regen’, met de parapluchoreografie, valt erg goed. Slechts dertig mensen verlaten de bioscoop voor het einde, en er is applaus. Mijn gids heeft nog nooit een Nederlandse film gezien en is onder de indruk. De dansnummers zien eruit, zegt hij, als een lowbudgetversie van de Noord-Koreaanse massaspelen. Hij is ook erg onder de indruk van de socialistische boodschap van de film! Pardon? Jawel, het collectief onder leiding van Zuster Klivia wint het van de kapitalistische slechte Buurman Boordevol. Zuster Klivia als nieuwe Dear Leader.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Op het elfde Pyongyang International Film Festival in Noord-Korea draaide ook de film \u2018Ja zuster, nee zuster\u2019. Filmdistributeur Wouter Barendrecht doet verslag van een absurdistische vertoning.<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267,2295],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/101669"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=101669"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/101669\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=101669"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=101669"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=101669"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}