Interview<\/p>\n
1. Doe niet mee aan Het Grote Normaal Doen<\/p>\n
‘Ik kom uit een nogal burgerlijk gezin. Voorzie in je levensonderhoud en doe normaal, dat waren de lessen die ik thuis kreeg. Ik herinner me hoe mijn twee broers – vijf en negen jaar ouder – op de bank bespraken hoeveel vrije dagen ze nog hadden dat jaar; echt de kantoormannetjes van debiteuren\/crediteuren. Zij conformeerden zich aan de maatschappelijke orde, maar gelukkig waren ze niet. Integendeel. De een pleegde later zelfmoord, de ander zit al twintig jaar op de bank, en soms in een inrichting. Met mijn broers als anti-voorbeeld besloot ik al vroeg: ik ga zo min mogelijk doen en maak mijn eigen keuzes. Om de drie maanden las ik een periode van nietsdoen in, dan bedenk ik waarmee ik bezig ben en wat ik nou echt wil. Ik heb met niemand afgesproken dat ik mijn hele leven films ga maken. Misschien word ik straks autocoureur, of schrijver. Het Grote Normaal Doen is aan mij niet besteed.’<\/p>\n
2. ‘Life is a game just made for fun’<\/p>\n
‘Ik had geen leuke familie, Isra\u00ebl-Palestina is er niks bij. “Alsof de wereld op jou zit te wachten,” zei mijn moeder – een echte horrormoeder – meer dan eens. Toen ik tien was overleed mijn vader, een joyeus type. Door zijn dood besefte ik dat ik in gratis tijd leef. Als ik dan toch moet leven, dacht ik als depressieve tiener, dan op een leuke manier. Op mijn vijftiende hoorde ik op de radio het bandje The Free, \u00e9\u00e9n zinnetje bleef me bij: “Life is a game just made for fun”. Die zin heb ik van mijn zakgeld in mijn ring laten graveren. En ik ben ernaar gaan leven: op mijn vijfentwintigste had ik al door veertig landen gereisd.’<\/p>\n
3. Ontdek het leven per boek<\/p>\n
‘Op mijn vierentwintigste ontmoette ik de moeder van een cameraman, een deftige dame met knalrood haar van in de zestig, die in een Jappenkamp had gezeten en kinderen in drie werelddelen had geworpen. Ze had thuis een complete bibliotheek en wist veel van het leven. Drie keer per week zat ik bij haar op de bank te lezen. Ik ontdekte dat ik het leven niet zelf hoefde uit te vinden, dat hadden Dostojevski en Melville al voor me gedaan. Door te lezen voelde ik me minder alleen en besefte ik dat er nog veel stoutmoediger mensen rondlopen. Literatuur geeft mij inzicht in het leven.’<\/p>\n
4. Knap elke dag een uiltje<\/p>\n
‘Stripfiguur Guust Flater is een voorbeeld voor de mens. Op zijn kantoor wordt hard gewerkt, maar hij houdt van luieren en geniet van zijn katten. Iedereen benijdt hem, ook mijn broer, die mij zijn twaalfdelige Flater-serie naliet. Net als Guust Flater ben ik een voorstander van nietsdoen. Vaak zit ik aan tafel naar buiten te kijken en ik doe veel dutjes: elke dag lig ik van vier tot zes te luieren. Eerst beland ik in een heerlijke sluimertoestand, daarna val ik lekker in slaap. Een dag per week doe ik niets, en dan bedoel ik: echt niets. Dan ga ik op de bank liggen met de boeken ernaast. Maar meestal lees ik dan niet eens. Dankzij mijn verbeelding verveel ik me nooit.’<\/p>\n
5. Koop vrijheid<\/p>\n
‘Ik doe per jaar zoveel werk als nodig is. Ik heb een huurhuis, dus het mag financieel minder gaan. Zodra de poet binnen is, laat ik alles uit mijn handen vallen voor het heerlijke nietsdoen. Dat heb ik moeten leren. Ik herinner me dat ik eens geld had verdiend met een klus en op mijn bed in de zon zat. Kreeg ik een telefoontje: of ik een speelfilm wilde regisseren. Ik was al bijna akkoord gegaan toen ik ineens dacht: “sukkel, tuin je er weer bijna in!” Ik had juist geld verdiend om niets te doen, en dat ben ik ook gaan doen. Van zo’n besluit begrijpt niemand wat. Een Gouden Kalf winnen is leuk – de roes duurt al drie weken – maar het echte geluk zit ‘m bij mij in het nietsdoen, in lezen, in vriendschappen. Ik mag dan gemangeld uit het familieleven zijn gekomen, ik voel mij vooral een verbaasde overwinnaar.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Regisseuse, won met haar documentaire \u2018Bloody Mondays & Strawberry Pies\u2019 onlangs een Gouden Kalf. Op 8 januari is de premi\u00e8re in het Amsterdamse Tuschinski theater.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Carolina Lo Galbo","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/101451"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=101451"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/101451\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carolina Lo Galbo","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=101451"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=101451"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=101451"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}