Playlist pop<\/p>\n
ZZZ – Niets ten nadele van Moke – op z’n tijd kan iedereen best een strakke band in een strak pak gebruiken. Maar van het type rockgroep als Moke heeft elk land er wel \u00e9\u00e9n (of meer). Voor een buitenlandse doorbraak zal een Nederlandse band echt origineler voor de dag moeten komen. Wat dat betreft zijn de beste papieren voor het duo zZz. Eerst leek het een nogal geschift idee, alleen muziek maken met toetsen en drums, afgemaakt met in vette echo’s doordrenkte zang. En het kl\u00ednkt ook een beetje belachelijk: dat dreinerige orgel, die gespeeld spannende stemmen en die jachtige drumpartijen. Allemaal lukraak neergezet op het bordkartonnen decor van vermeende viezigheid dat de basis van zZz vormt. Maar het is allemaal onbetwist eigen. Dus komt de lof – terecht – van heinde en ver. De winst van de nieuwe cd Running with the Beast op z’n voorganger, het debuut Sound of zZz, zit ‘m vooral in de hoorbare weelde waarmee de liedjes zijn vormgegeven. Daar zal de Amerikaanse platenmaatschappij Anti (andere contractanten hebben namen als Tom Waits en Tricky) vast iets mee te maken hebben. Het instrumentarium is fors uitgebreid, wat de eenvormigheid effectief buiten de deur heeft gehouden. Maar het kan toch de zwakkere kant van zZz niet verhullen: veel aansprekende songs schrijven Daan Schinkel en Bj\u00f6rn Ottenheim niet. De band moet het hebben van sfeer. Als die goed geslaagd is, en dat is op het overgrote deel van de cd het geval, wil je je graag laten meevoeren door zZz. Je zou alleen graag m\u00e9\u00e9r willen. Op slechts twee of drie momenten valt alles samen: de songs, de sfeer en de sonische gelaagdheid. Dan voel je meteen: hier luistert het buitenland mee.<\/p>\n
RAZORLIGHT – Dat niet elke Britse band maar \u00e9\u00e9n goede cd in zich heeft, bewijst Razorlight. Ok\u00e9: het kwartet bestaat voor de helft uit Zweden. En, ok\u00e9: je zou kunnen volhouden dat Razorlight die ene goede cd nog niet had gemaakt. Maar zanger Johnny Borrell en de zijnen hadden voor dit jaar zeker al een handvol opwindende nummers op hun naam staan, zoals ‘America’ en ‘In The Morning’. Slipway Fires, de derde cd, laat nu een enorme groei horen. Het geluid van de band is rijker, en het aan arrogantie grenzende zelfvertrouwen van Borrell werpt eindelijk zijn vruchten af. Hij durft de verhalende liedjes fors neer te zetten, wat de muziek een nieuwe dimensie geeft. Opvallend genoeg overtuigt hij het minst als hij op en top Engels klinkt, zoals in ironische liedjes als ‘Tabloid Lover’ en ‘North London Trash’. Nee, hij heeft op zijn beste momenten meer gemeen met Bruce Springsteen of Ryan Adams dan met Ray Davies. In de pianoballade aan het slot, ‘The House’, weet Borrell zelfs te ontroeren. Welke jonge Britse zanger doet hem dat na?<\/p>\n
BUZZCOCKS – De altijd geestige Engelse popquiz op televisie heet niet voor niets Never Mind The Buzzcocks. Met die titel eert de BBC niet alleen wekelijks de klassieke plaat van The Sex Pistols, maar ook die andere punkband, destijds met voorsprong de leukste van het Verenigd Koninkrijk. Verreweg de beste cd van Buzzcocks is nog altijd Singles Going Steady, een alternatieve Alle Dertien Goed van de late jaren zeventig. Maar ook de eerste drie elpees van Pete Shelley en gevolg mogen er zijn. Van de recente mooie heruitgaven, als glanzende dubbel-cd’s, blijkt het debuut Another Music In A Different Kitchen nog altijd de minste beurse plekken te bevatten. Voor wie er geen genoeg van kan krijgen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Playlist pop ZZZ – Niets ten nadele van Moke – op z’n tijd kan iedereen best een strakke band in een strak pak gebruiken. Maar van het type rockgroep als Moke heeft elk land er wel \u00e9\u00e9n (of meer). Voor een buitenlandse doorbraak zal een Nederlandse band echt origineler voor de dag moeten komen. Wat […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/101419"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=101419"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/101419\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=101419"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=101419"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=101419"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}