{"id":100601,"date":"2008-12-02T11:27:00","date_gmt":"2008-12-02T09:27:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/tv-on-the-radio-in-ons-geval-blijkt-het-compromis-vaak-veel-beter-dan-het-individuele-idee\/"},"modified":"2008-12-02T11:27:00","modified_gmt":"2008-12-02T09:27:00","slug":"tv-on-the-radio-in-ons-geval-blijkt-het-compromis-vaak-veel-beter-dan-het-individuele-idee","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/tv-on-the-radio-in-ons-geval-blijkt-het-compromis-vaak-veel-beter-dan-het-individuele-idee\/","title":{"rendered":"TV On The Radio: ‘In ons geval blijkt het compromis vaak veel beter dan het individuele idee’"},"content":{"rendered":"
\n

06-12-2008
Door David Kleijwegt<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

In Brooklyn, New York, is niemand alleen maar muzikant. Tunde Adebimpe bijvoorbeeld is, behalve zanger van TV On The Radio, ook nog eens animator, acteur, regisseur en videoclipmaker. Hij studeerde af aan de Tisch School of the Arts, een van de vele kunstopleidingen in de stad. Die zit weliswaar in Manhattan, maar geen enkele student kan het zich veroorloven daar te wonen. Dus kwam Adebimpe, en met hem meer klasgenoten, halverwege de jaren negentig in Brooklyn terecht. \u2018Je moet het maar eens uitzoeken,\u2019 zegt de zwaar bebrilde, in Nigeria geboren Adebimpe. \u2018Volgens mij hebben alle grote steden wijken met een wat lagere huur. Gro\u00adte kans dat daar de kunstenaars wonen. En zeker de kunstenaars in spe.\u2019<\/p>\n

De lijst met bands uit Brooklyn die het afgelopen jaar in de aandacht heeft gestaan, is enorm. Grote namen zijn MGMT, Yeasayer en Vampire Weekend die ook hier volle zalen trokken of op de bekende popfestivals als Lowlands speelden. Uit de hoek van de danspop komen daar M.I.A. en Santogold (en hun bevriende producer Diplo) bij. En dan zijn er nog de Battles, A Place To Bury Strangers, Grizzly Bear, Gang Gang Dance en vele andere, stuk voor stuk bands die \u00f3f een zekere reputatie hebben \u00f3f hard op weg zijn er eentje te veroveren. Voor TV On The Radio geldt dat de groep zich met haar nieuwe cd, Dear Science<\/i>, definitief in de eredivisie van Brooklyn-bands heeft gespeeld. <\/p>\n

De muziek van TV On The Radio kl\u00ednkt zelfs als Brooklyn. Kunstzinnig, dat kon natuurlijk niet anders. Maar ook alsof alle mogelijke culturen in een pan van de gaarkeuken zijn beland. Een melting pot derhalve, maar met onverwacht scherpe randjes en een overheersende voorkeur voor het hoekige. Het resultaat is, met name op het alom geprezen Dear Science<\/i>, niet alleen verrassend, maar ook uiterst meeslepend. Wanneer popcritici binnenkort de balans van het jaar opmaken, zal de cd ongetwijfeld vaak figureren in hun lijstjes.<\/p>\n

Family Tree, met beelden van Disney uit 1932<\/i>
<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Sjofele etages<\/b>
Verwachtingen over welk succes dan ook heeft TV On The Radio nooit gehad, zegt Tunde Adebimpe. Hij vertelt over het moment dat de groep de opnamen hadden afgerond van Desperate Youth, Blood Thirsty Babes<\/i>, de cd waarmee ze haar eerste internationale bekendheid verkreeg. \u2018Vier uur in de ochtend was het. We keken elkaar in de ogen en zeiden: \u201cDit is het dan. Heel leuk om met jullie te hebben gewerkt.\u201d Het leek klaar \u2013 wat het dan ook mocht zijn. Ik bedacht me dat ik de volgende ochtend in de krant moest kijken of er geen baantjes voor me waren. Want, zo redeneerde ik, en ik niet als enige van de band: hier wil toch niemand naar luisteren.\u2019<\/p>\n

Na Return to Cookie Mountain<\/i>, de volgende cd, verging het TV On The Radio weer ongeveer hetzelfde. \u2018Echt, geen enkele notie wat er van terecht zou komen,\u2019 zegt Adebimpe. Bij Dear Science<\/i> durft hij, aan de vooravond van een grote tournee, wat positiever te denken. \u2018Ze beginnen ondertussen de parameters van TV On The Radio te begrijpen,\u2019 zegt Kyp Malone, gitarist en zanger van de band. \u2018Dit is een band \u2013 geen soloproject. Er zijn zo veel andere mensen bij betrokken, muziek maken bij TV On The Radio kan niet zonder het compromis. Je moet buiten jezelf kunnen staan.\u2019<\/p>\n

Een popgroep volgens een democratisch principe laten opereren: dat is vragen om moeilijkheden. \u2018Het is koorddansen,\u2019 geeft Tunde Adebimpe toe. \u2018Maar in ons geval blijkt het compromis vaak veel beter dan het individuele idee. Er is bij ons een ongeschreven regel dat het om de band gaat. En de band zet je nooit op het spel. Je speelt met elkaar, je moet toegeeflijk zijn. Je moet denken: hoe kunnen anderen het best klinken? Niet: hoe klink ik het best? Als iedereen dat blijft doen, zal het wel lukken met TV On The Radio.\u2019<\/p>\n

Golden Age<\/i>
<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

In Brooklyn staan Adebimpe en zijn band alweer als veteranen te boek. Inmiddels is het ruim tien jaar geleden dat hij uit Pittsburg kwam om er te wonen. Martin Perna, zijn kamergenoot destijds, speelde saxofoon bij de groep Antibalas. Hij hing dikwijls in de kroeg met zijn vrienden van The Liars en The Yeah Yeah Yeahs \u2013 bands die een tijdje geleden, in kleine kring weliswaar, in de belangstelling stonden. Adebimpe heeft Brooklyn zien veranderen. \u2018De huren zijn omhoog geschoten in de buurt waar wij vroeger woonden. De sjofele etages zijn allemaal omgetoverd tot\u2026\u2019<\/p>\n

Hij slikt even theatraal: \u2018Condo\u2019s. Totally yuppy-fied. De afgelopen twee jaar is gebeurd waar iedereen in Brooklyn al tijden bang voor was: er komt een hele rij wolkenkrabbers aan de waterkant. Twee staan er al. De flats zijn heel duur. En het woningbedrijf krijgt ze maar niet vol. Er is een derde wolkenkrabber, een flat waarbij ze maar tot halverwege zijn gekomen met de bouw. Het zou een geweldig kraakpand zijn, voor iemand met veel lef. Het ziet eruit als een gigantische robot die halverwege zijn reis kapot is gegaan en sindsdien roestend ligt te rusten.\u2019<\/p>\n

Net Zwitserland<\/b>
Optreden kan altijd in Brooklyn. Beginnende bands spelen in caf\u00e9s, grotere in zalen als Warsaw. Tijdens de zomermaanden werden er de laatste jaren, zowel gratis als betaald, concerten gegeven bij McCarren Park Pool. \u2018Daar is recentelijk een eind aan gekomen,\u2019 weet Kyp Malone. \u2018Het wordt weer een zwembad.\u2019 Adebimpe: \u2018Maar dat park blijft een mooi voorbeeld van hoe het stadsbestuur van New York een wijk als Brooklyn ziet. Nog maar zeven jaar geleden moest je haast wel een idioot zijn \u2013 truly insane! \u2013 om je daar na negen uur \u2019s avonds te vertonen. Nu is McCarren Park volledig schoongeveegd. En waarom? Omdat er allemaal dure studioappartementen zijn neergezet. Er zijn meer politieagenten rond dat park dan ik verder ooit in Brooklyn heb gezien. Je zou denken dat ook \u00e1ndere buurten best een paar extra agenten zouden kunnen gebruiken. Maar nee, ze beschermen de rijken.\u2019<\/p>\n

Maar muzikanten zullen altijd naar Brook\u00adlyn blijven trekken. Bij bosjes zelfs, veronderstelt Adebimpe. \u2018Eerlijk gezegd denken wij als TV On The Radio nu soms dat we best zonder New York, en dus zonder Brooklyn, zouden kunnen. Maar zeker in het begin van de groep was die buurt de meest inspirerende omgeving denkbaar. Het was de eerste keer dat ik me omringd voelde met gelijkgestemden. Ik vond in Brooklyn andere jonge mensen die, volledig toegewijd, op zoek waren. Naar wat precies, dat wisten we natuurlijk niet. Daar kwam je langzaam maar zeker achter. Je jutte elkaar op en hield elkaar scherp. Nog steeds zijn mijn oude muzikale vrienden uit Brooklyn mijn meest kritische publiek. Hun commentaar is toch anders dan dat van je moeder, die voor de zoveelste keer zegt dat ze het heel mooi vindt.\u2019<\/p>\n

On The Radio, \u2018Dear Science\u2019, uitgebracht door 4AD\/V2. Optredens op 3 december in de Melk\u00adweg in Amster\u00addam en 6 december op Bazar Curieux in Rotterdam. <\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

TV On The Radio is maar een van de vele bands uit brooklyn die dit jaar furore maakten. hun muziek klinkt zelfs als de new yorkse wijk: een \u2018melting pot\u2019 met onverwacht scherpe randjes.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[207,269],"tags":[783,2257],"acf":[],"author_name":"David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/100601"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=100601"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/100601\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=100601"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=100601"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=100601"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}