Interview Dick Advocaat<\/p>\n
In de trein, op weg naar het voetbal. Terwijl het stadje Tver en naamloze gehuchten achter de nachtzwarte ramen voorbij trekken, begeef ik mij door de schommelende wagons naar de restauratiewagen. Ik neem plaats aan het raam; knip als een lampje het verleden aan. Mijn moeder had drie broers: Benno, Simon, Jacob. De eerste hield van konijnen; de tweede sloeg de trommels stuk van de dorpsfanfare; de derde was een aardig amateurvoetballertje en bevriend met Rinus Michels. Mijn grootmoeder: ‘Dan gingen ze bier drinken, de hort op. Kwamen ze ‘s morgens vroeg pas thuis. En dronken ze verdorie alle flessen melk op die Van Dam had klaargezet!’ Van Dam, dat was de melkboer. Mijn moeder zei: ‘Ik heb eens met Rinus geflirt.’ Toen oom Jacob (‘Japi’) trouwde, nota bene met een twintig jaar jongere Duitse, was ik bruidsjonker. Het was in de tijd van het WK voetbal 1974. Daar kwam opeens de generaal – zijn oude kameraad toegrijnzend – in eigen persoon met bonkig charisma de feestzaal binnenstappen. De band The Shepherds viel van verbijstering stil. Nog jarenlang gaf deze gebeurtenis me een vreemd soort gezag op school. Ik zat ook op voetbal. Vreselijk. Je moest er de spoorbomen voor over. Naar de vuilnismannenbuurt. Ik werd er steeds weer opnieuw door een roedel straatschoffies in elkaar getremd.<\/p>\n
‘Wat mag het wezen?’<\/p>\n
Ik bestel een vleessoep.<\/p>\n
‘Met iets erbij?’<\/p>\n
‘Doet u maar tweehonderd gram wodka.’<\/p>\n
In Moskou had ik contact gezocht met Cor Pot, de assistent-trainer van Zenit St-Petersburg. Om Dick Advocaat, de alom onbenaderbare, nurkse en de pers hatende coach die met zijn door de Russische gasreus Gazprom gesponsorde team nationaal en internationaal triomfen oogst, te kunnen spreken. Een collega had gezegd: ‘Jongen, begin er niet aan. Het is tevergeefs. Die vent is volstrekt onbenaderbaar, nurks en haat de pers.’<\/p>\n
Na vijfeneenhalf uur loopt de Aurora kalm en statig de overkapping binnen van Sint-Petersburg. Zwervers, pasteiverkopers, kruiers, militairen, luid sprekende Amerikaanse toeristen, een taxi, de fonkelende gouden sterren van huizenhoge kerstbomen op de Nevski Prospekt, reuzensparren uit het Russische woud. En dan: de Tsjaikovskistraat, met mijn eigen open haard, boekenkast en warme bed.<\/p>\n
Verzot op Julio Iglesias<\/p>\n
De hal van hotel Nevski Palace, negen uur de volgende ochtend. Cor Pot ziet er net zo uit als ik me hem aan de telefoon had voorgesteld: een beau van bijna zestig, met een nog steeds perfecte kop donker haar, twinkelende versierdersogen, het postuur van een schooljongen.<\/p>\n
In een witte Audi met chauffeur rijden we naar het Zenit-trainingscomplex, in het onherbergzame noorden. Nog even, zegt de voormalige scout van Oranje, met vleugen Rotterdams accent, en hij gaat deze fantastische stad verlaten. Hij wordt grootvader, vandaar. We steken de Neva over. Een pontonbrug, woonkazernes en nieuwbouw, waaraan het werk door de financi\u00eble crisis is stil gelegd, schieten voorbij. In de achteruitkijkspiegel dansen de ogen van de stille Rus achter het stuur, tegen het muntgroene silhouet van de Hermitage.<\/p>\n
Cor Pot vertelt dat hij de academie voor lichamelijk opvoeding heeft gedaan; in het buitenland mag hij zich ‘professor’ noemen. Dan begint hij over politiek. ‘Ik ga dan wel terug, naar Holland. Maar of ik nou echt blij moet zijn – dat weet ik niet. Met die bepaalde groepen jeugdige Marokkanen. Geef mij maar de Russische rechtsstaat. Hier zouden ze die gasten wel harder aanpakken.’<\/p>\n
Op het landelijk gelegen terrein van de Zenitbasis is de zwarte Mercedes van Dick Advocaat met zijn lijfwacht al gearriveerd. Ook Advocaat bewoont een suite in een hotel; het peperdure Kempinski aan de Mojka, op steenworp afstand van het sterfhuis van de nationale dichter Alexander Poesjkin.<\/p>\n
Een vierkant wit gebouw met rood pannendak; in de vrieslucht staan journalisten, cameramensen en ander volk te wachten. ‘Ik ben een gezelligheidsmens,’ zegt Pot, terwijl een blondine op hem komt toelopen en hij gul een handtekening weggeeft. Dan zegt hij: ‘Dick en ik zijn tegenpolen. Hij zit het liefst binnen. In zijn hotel. Kijkt naar de Nederlandse televisie. Of bestudeert wedstrijden op dvd’s. Dick is verzot op lichte muziek. Onlangs was hier een schitterend concert van Julio Iglesias.’<\/p>\n
Ineens is hij verdwenen. Voetballers parkeren hun bolides; komen dan in trainingspak nonchalant-stoer binnenstappen. Russen in blauwe T-shirts met het witte logo van Gazprom draven gedienstig om hen heen. Ineens zie ik Dick Advocaat met zijn compacte gestalte de trap afdalen. Hij kijkt me even aan, en verdwijnt. Een voetbalpaleis. Met een voetbalkeizer, voetbalprinsjes en een regiment voetbalbedienden. Iedereen heeft een eigen kamer; met douche en bed. Het gemeenschappelijk omkleden en wassen bestaat hier niet. Iedere speler is een aparte BV; onderdeel van een holding, gericht op groei en winstmaximalisatie. Net als Gazprom zelf. Mijn enige relatieve voordeel ten opzichte van de journaillemassa buiten is dat ik hier in de hal mag zitten. Nu breekt mijn gebrekkige voetbalkennis mij op. Wie is iedereen?<\/p>\n
Ik word gered door een charmante veertiger met zwarte lok, die ineens komt binnenstappen. Hij blijkt als keeper voor Oranje te hebben gehockeyd. Zijn naam is Victor van den Heuvel. De oud-international is bevriend met Cor en Dick. Hij is toevallig met een handelsmissie in de stad. Werkt voor Van Beest, moeren en bouten. Even later staan we achter oerdegelijk gaas, naast het trainingsveld. Een groep scholieren, een pronte lerares met een muts van Siberische wezel op haar hoofd in marcheergang voorop, draaft met ingehouden opwinding langs het terrein heen en weer. Ze zijn afkomstig van school nummer 511, aan de Gagarin Prospekt. Ze hebben deze excursie naar Zenit gewonnen, omdat ze een jaar lang als klas niet hebben gerookt. Een meisje met amandelogen verzucht te dromen van een voetballer als man. Ze vindt ze ‘seksueel’. Witte berken kijken, onder de sombere hemel die sneeuw belooft maar niet geeft, zwijgend toe. Het seizoen loopt ten einde; men traint nog maar \u00e9\u00e9n keer per dag. Gewoonlijk is dat tweemaal.<\/p>\n
Van den Heuvel wijst op een voetballer; hij heeft de gespierde poten van een prehistorische loopvogel. Tatoeages staan op zijn handen. Hij spuugt op het veld. Het is Fernando Ricksen; oud Fortuna Sittard en Glasgow Rangers. Hij is de ideale man op de bank; de ideale invaller. Maar zo’n gozer, smaalt Van den Heuvel, vangt elk jaar evengoed wel een kleine half miljoen euro. Netto. En zie ik dat kleine opdondertje daar, met die zwarte wollen muts op? Dat is nou Arsjavin; Ruslands beste voetballer. Hij wil weg, naar Engeland, naar Spanje, naar Itali\u00eb; naar het buitenland. Als het maar niet langer Rusland is. Maar de machtige Gazprombonzen, die de eigenlijke beslissingen nemen, laten hem niet gaan.<\/p>\n
De spelers trekken sprintjes; doen oefeningen met de bal. Dan een partijtje. Advocaat staat – de armen over elkaar; een kop als uit graniet gehouwen – achter de onberispelijke kalklijnen aan de kant. Hij kijkt zwijgend toe. Opeens spurt hij op zijn korte benen het veld op. Hij blijft staan bij de goal. Een wijsvinger priemt dreigend naar de grond. Hij roept wat, brede armgebaren makend; spurt dan weer terug. En het spel gaat verder. Advocaat kijkt toe. Rechtop. Onverzettelijk. Pot beweegt zich veel losser over het veld. De natuurlijke verdeling: die tussen de generaal en zijn adjudant.<\/p>\n
Als de ‘open’ training afgelopen is, bestormt de pers als hongerige wolven de spelers, de coach, de beenverzorgers – alles wat maar met de ploeg te maken heeft, is prooi. Zelfs de ballendragers hebben hier een heldenstatus. Advocaat beantwoordt vragen over de wedstrijd tegen Dynamo Moskou van komende zondag. Over de Champions League. Ik ga alvast naar binnen. Even later hoor ik achter mijn rug: ‘Zo, jij wilde me spreken? Nou vijf minuten dan. Kom maar even naar boven.’<\/p>\n
Het is de kleine generaal himself.<\/p>\n
Fanclub in gesticht<\/p>\n
Advocaat neemt in zijn werkkamer plaats achter een bureau. Een dame komt moederlijk binnenwalsen met koffie, thee, koekjes, chocolade. Ik vraag Advocaat of ze zojuist lekker hebben gespeeld. Hij verdraait zijn gezicht. Lekker gespeeld? Een valse start. Dan biecht ik maar op dat ik geen fluit van voetbal afweet; dat het mij een raadsel is hoe al die journalisten telkens weer de sportkolommen van de dag- en weekbladen vol krijgen. In de herkansing roer ik de vriendschap aan van mijn oom Jacob met Rinus Michels.<\/p>\n
‘Ah, Michels\u2026 Ik was zevenendertig; ik had een carri\u00e8re van twintig jaar als profvoetballer achter de rug, toen Michels mij vroeg als assistent-trainer voor het Nederlands elftal. Hij had een praktijkman nodig; iemand met ervaring op het veld, zowel in binnen- en buitenland. Een gouden kans; het was het begin voor mijn tweede leven – als coach. Daarvoor ben ik hem nog steeds dankbaar.’<\/p>\n
‘Ja, het was een aardige man,’ beaam ik.<\/p>\n
‘Wat?’ Ogen als schoteltjes. ‘Michels was helemaal geen aardige man! Als hij je niet mocht, kon hij je met \u00e9\u00e9n woord finaal afmaken. Maar hij dwong respect af. En ik respecteerde hem. Ik ben hem altijd “meneer Michels” blijven noemen, hoewel ik Rinus mocht zeggen. Pas op het laatst van zijn leven werd hij wat milder. Nadat zijn vrouw was overleden. Een week voor zijn dood heb ik nog met hem gegeten. Ik heb veel van hem geleerd. Dat je altijd van jezelf overtuigd moet zijn. Visie moet uitdragen. Nooit onzekerheid mag laten blijken. En dat je door niemand aardig gevonden moet willen worden. Kijk\u2026’ Hij hapt een chocoladewafeltje weg. ‘We zitten nu aan het einde van de Russische competitie. We hebben bijna zestig wedstrijden gespeeld. De UEFA-cup gewonnen. De moeheid en irritatie in de ploeg nemen met de dag toe. Vooral onder de spelers die niet in de basis zitten. Maar ik leg niets uit, aan hen die op de bank zitten. Ze moeten het zelf maar voelen.’<\/p>\n
‘Wat deden uw ouders?’<\/p>\n
‘Hoezo?’<\/p>\n
‘Uw ouders. Uit welke Haagse buurt komt u?’<\/p>\n
‘De Transvaalbuurt.’ Advocaat drukt een kuch weg met zijn door de kou gekloofde vuist. ‘De Majubastraat. Mijn vader stierf toen ik zeventien was. Hij was administrateur bij een voedingsfirma. Hij leed aan zwakke longen; heeft nooit trots op me kunnen zijn. Dat kwelt me. Mijn moeder werkte in het ziekenhuis. Mijn oudste broer Jaap was mijn grootste voorbeeld. Toen ik twaalf was, speelde hij zijn eerste wedstrijd voor ADO Den Haag. Tegen Sparta. Hij scoorde het eerste doelpunt. Ze verloren met 4-1. Maar wat was ik trots! We waren thuis met vier broers; ik was de jongste. We waren altijd op straat, we hadden het niet breed. Ze zeggen dat ik een geldmaniak ben. Maar het is toch niet \u00edkke die over het geld gaat? De anderen, die geven het mij. Ja, ik leef hier in een gouden kooi. Ik weet dat mensen in Rusland soms wekenlang geen warm water hebben. Er is een enorm verschil tussen arm en rijk. Maar denk je dat ik me dat niet kan voorstellen? Wij hadden vroeger thuis niet eens een douche. Je waste je in een tobbe; twee keer per week ging je naar het badhuis. Geld zegt me in wezen niet zoveel. Het mooie van het hebben van geld is dat je – wanneer je ijskast kapot gaat – zonder nadenken een nieuwe ijskast kunt kopen. Zonder dat je ervoor hoeft te lenen. Voor de rest gaat het erom dat je kan en mag doen waar je goed in bent. Dat is mijn opvatting van geluk.’<\/p>\n
‘Met Rusland was het bepaald geen liefde op het eerste gezicht.’<\/p>\n
‘O, nee! Ik kwam hier ruim twee jaar geleden aan, in april. Om te kijken. Alles was vies, smerig, grauw, met natte sneeuw. Ik werd in een geblindeerd busje hiernaartoe gebracht; de toenmalige trainer mocht van mijn bezoek niets weten. Toen ik door de stad reed, zei ik tegen mezelf: dit never nooit. Maar de Russen bleven aandringen. En het geld was niet beroerd, begrijp me goed. Nu vind ik Petersburg een prachtige stad. Men heeft goud in handen: met al die paleizen en gebouwen. Ik heb alleen tegen de gouverneur gezegd dat ze eens wat Engelse borden in de straten moet laten aanbrengen. Als buitenlander verdwaal je hier. Ik heb onlangs voor een jaar bij getekend. Cor gaat deze maand, treurig genoeg, terug naar Holland.’ Hij glimlacht bedroefd, zegt dan: ‘Maar van die beslissing krijgt hij spijt als haren op zijn hoofd. Dat weet hij nu nog niet. Maar zo is het wel!’<\/p>\n
De ploeg reist met een Boeing van Gazprom; van Moermansk tot Wladiwostok; van Wladiwostok tot Kaliningrad. Over elf tijdzones. Advocaat houdt bij de trainingen, het eten en het slapen – voor de regelmaat – altijd de Moskouse tijd aan. ‘De spelers keken in het begin enorm tegen ons op. De communicatie liep voor geen meter. Tijdens de trainingen hing er een sfeer als op een begrafenis. Niemand lachte. Het was moeilijk, met zoveel nationaliteiten. En vierentwintig van die ego’s. Cor en ik hebben het roer radicaal omgegooid. We zorgden ervoor dat ze weer plezier in het spel kregen. Toen kwamen stilaan de successen.’<\/p>\n
Het winnen van de UEFA-cup afgelopen mei tegen Glasgow Rangers leverde hem niet alleen met zijn elftal een luisterrijke ontvangst op bij president Medvedev in de gouden zalen van het Kremlin, maar ook een t\u00eate-\u00e0-t\u00eate met premier Poetin, bij hem thuis. ‘Op mijn verjaardag, 27 september. Ik zat met Cor in het Ritz in Moskou lekker te ontbijten. We speelden die dag uit tegen Lokomotiv. Ineens telefoon; de perschef van het Kremlin. Of ik naar Poetins residentie wilde komen. Mijn eerste reactie was: ik kan niet, ik heb om vier uur een wedstrijd. Maar je kunt natuurlijk geen nee zeggen. Het was uiteindelijk een geweldige ervaring. Dat je met Poetin op de bank zit en praat over het leven. Hij is ook doorslaggevend geweest bij mijn besluit om voor een jaar bij te tekenen. Trouwens,’ herneemt Advocaat, terwijl Pot ineens komt binnenstappen, verbaasd dat we nog steeds zitten te lullen. ‘Er is in het Russisch een biografie over me verschenen. Ben je zondag op de wedstrijd? Dan geef ik hem je.’<\/p>\n
Teruglopend naar de auto meldt fotograaf Oleg Klimov dat ons verzoek om een bezoek te brengen aan een psychiatrisch ziekenhuis in de stad is afgewezen. Het gesticht herbergt een bloeiende fanclub van Zenit; onder de geesteszieken zijn minstens twee pati\u00ebnten die denken Dick Advocaat te zijn.<\/p>\n
‘Hoe ging het gesprek?’ Cor Pot kijkt vanaf de achterbank naar de straten als balzalen, waarin de lantaarns al om half vier uur aangaan. Een bijzonder aardige man, antwoord ik. Heel anders dan ik me uit de verhalen over hem had voorgesteld. Ik kan het leed van zijn vrouw goed begrijpen, toen hij in Nederland als bondscoach volledig werd afgebrand.<\/p>\n
‘Zei Dick nog iets over mij?’<\/p>\n
‘Ja, dat je er spijt van krijgt als haren op je hoofd. Van je beslissing om terug te keren.’<\/p>\n
‘Weet je?’ begint Pot dan te vertellen. ‘Ik heb Dick er in het begin echt doorheen gesleept. Hij zag het op een gegeven moment helemaal niet meer zitten, hier in Rusland. Maar ik ben een rasoptimist. Ik ging met de jongens lekker tennissen, zwemmen, naar de sauna.’ Als we de Isaak-Kathedraal zijn genaderd, waar met een hoogwerker de zoveelste kerstboom in de stad wordt opgericht, verzucht hij: ‘Toen ik twee\u00ebneenhalf jaar geleden hier in Petersburg aankwam, was ik net van mijn vrouw af. Het was alsof ik was beland in het paradijs. Wat een fantastische meiden hier! Al heb je er natuurlijk golddiggers onder. In het begin had ik verkering met een paaldanseres. Ja, misschien heeft Dick wel gelijk, over mijn vertrek. Zeg, gaan we later in de week nog wat drinken?’<\/p>\n
Verlegen<\/p>\n
Zondagmiddag, half twee. De beloofde sneeuw blijft nog steeds uit. De hemel is van een vreemd soort paars. Het stadion van Zenit aan de Petrogradse zijde is als een vesting. Het zilver van de lichtmasten doet denken aan de illuminatie in de Siberische werkkampen. Bijna een miljoen Russen zit nog steeds in de bak. Soldaten en OMON-troepen worden uit olijfgroen overkapte vrachtwagens – met het woord ljudi (mensen) erop – uitgeladen. Stakkers, die je ziet over het gehele land; bleek, slecht gevoed, een dierachtige blik in hun ogen. Het zijn de ijzeren tanden van de boterzachte Russische rechtsstaat. Ze hebben helmen op; zijn uitgerust met schild en knuppels. Supporters van Dynamo Moskou roepen – over het vriesdampige kanaal heen – op tot hun vroege dood. Iemand schiet een lichtkogel af. Michels’ beroemde uitdrukking: ‘Voetbal is oorlog!’ werd zelden zo natuurgetrouw verzinnebeeld.<\/p>\n
Ik mag naar binnen als vip. Zit op een stoeltje in het gras, vlak achter de dug-out. Cor Pot komt in lange jas, met wapperende sjaal, over het veld aanlopen. ‘Dit moest ik je van Dick geven.’ En keert weer om. Dick Advocaat. Eerste volledige biografie staat er in het cyrillisch op de omslag.<\/p>\n
Buiten mag men zich voorbereiden op de oorlog, binnen in het stadion is de sfeer geweldig. Vlaggen, zangkoren, bekers schuimend Baltika-bier. De troepen blijken te zijn opgetrommeld vanwege de aanwezigheid van Valentina Matvijenko, die als gouverneur een leven leidt als een tsarina. Haar bijnaam is vorovka – dievegge. Haar enige zoon, een drugsverslaafde bankier, maakt Petersburg onveilig, zoals Stalins tot op het bot verwende zoon Vasili destijds Moskou.<\/p>\n
De spelers, de arbiter en de grensrechters betreden met groots vertoon van muziek en vaandels de arena. Advocaat en Pot nemen in het plexiglazen huisje, met plastic stoeltjes en geruite dekens, plaats.<\/p>\n
De aftrap. De tribune achter het Zenitdoel is ineens een zee van walmend Bengaals vuur. Na een paar minuten al komt Advocaat woedend overeind. Hij protesteert tegen een vrije trap.<\/p>\n
‘Na choei!’ voegt hij de scheidsrechter toe; een vreselijk grof Russisch scheldwoord. Het betekent letterlijk: ‘Op de lul!’ Dan draait hij zich om naar Pot, die kalm is blijven zitten. Een gezicht van: Cor, ik heb verdomme toch gelijk?<\/p>\n
Ik blader af en toe door het boek. Terwijl Advocaat driftige gebaren maakt, schel fluit op zijn vingers, bevelen het veld in brult en zijn oogjes heen en weer schieten, diep ik autobiografische pareltjes op. Zijn moeder keek vroeger in Den Haag, als Dickie en zijn broers op straat voetbalden, vanuit het open raam toe. En legde dan een kussen in de vensterbank. Hij belde haar vrijwel iedere dag, totdat ze op negenentachtigjarige leeftijd overleed. ‘O, o wat hield ik van haar. Zij die zich volledig opofferde voor haar gezin. En nooit wat voor haarzelf vroeg.’<\/p>\n
‘Na choei!’ Advocaat staat weer overeind; dribbelt heen en weer; geheel buiten zinnen. ‘Godverdomme! Fuck! Kutkutkut!’<\/p>\n
Het is 0-1 voor Dynamo.<\/p>\n
Dick houdt zijn priv\u00e9leven volledig afgeschermd; hij houdt niet van supermarkten; wandelt het liefst bij schemering; koopt zijn kleren altijd snel, bij voorkeur in zaken waar men hem al kent. Het beeld ontstaat van een feitelijk bescheiden, oer-Hollandse, intens timide man. ‘Meneer Advocaat, bent u in wezen niet verlegen?’ had ik hem gevraagd. Ja, dat was zo, gaf hij toen mompelend toe. ‘Maar schrijf dat alsjeblieft niet op. Ik leef juist van mijn zelfverzekerdheid!’<\/p>\n
Dan scoort Zenit: 1-1.<\/p>\n
Advocaat danst van vreugde het veld in, valt Cor Pot om de schouders alsof hij zojuist zelf het allereerste doelpunt uit zijn voetbalcarri\u00e8re heeft gemaakt.<\/p>\n
Wegvliegende slipjes<\/p>\n
In club Terra Cotta beklimmen de stripteasedames vanaf elven de bar. De Limburgse uitbater Pascal van den Broek komt aandragen met kelkjes dropwodka. ‘Ik maak het zelf; van wodka en drop! Geheim recept!’ De twee jonge Russinnen, een brunette en een blondine, die de beroemde assistent-coach van voetbalclub Zenit Petersburg Cor Pot met lachende bewondering flankeren, vinden het goedje smaken ‘zoals de apotheek ruikt’. Tussen de blote benen, wegvliegende slipjes en hertachtige Slavische meisjesruggen dobbert opeens het grijnzende hoofd van Victor van den Heuvel. De handelsmissie is – de wereldcrisis ten spijt – een groot succes. Hij steekt een duim op. Cor Pot slaat galant een arm heen om de brunette, en zegt: ‘Mijn twee zoons zijn knappe gozers – echte playboys. Die vinden Rusland ook fantastisch. Ik zal hier altijd blijven terugkomen.’<\/p>\n
Op de terugweg naar huis laat ik de taxi een draai maken bij de Mojka. De Alexanderzuil ademt op het plein voor het Winterpaleis zijn gebruikelijke marmeren eeuwigheid uit. De meeste ramen van hotel Kempinski zijn gehuld in duister, maar ergens boven branden nog een paar felle lichten. Advocaat? Bezig oude wedstrijden te bestuderen? Kijkend naar de herhaling van het laatste NOS-journaal?<\/p>\n
Zeshonderd kilometer verderop staat een ander hotel, het Ararat Hyatt te Moskou. Daar resideert, niet minder keizerlijk, een andere grootmeester van het vaderlandse voetbal: Guus Hiddink. ‘Guus en ik kennen elkaar goed,’ had Advocaat gezegd. ‘We zijn van dezelfde generatie; hebben veel gemeen. En werken allebei in Rusland. We respecteren elkaar. Maar we zijn geen vrienden. Eerlijk gezegd heb ik maar weinig echte vrienden\u2026’<\/p>\n
De eerste stuifsneeuw van het jaar stuift door de straten. De hemel is hoog, zoals altijd in Petersburg, met een lawine aan sterren en een bijna volle maan.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Onbenaderbaar? Nurks? Pershater? Pieter Waterdrinker liet zich niet ontmoedigen door de reputatie van Dick Advocaat en voerde een zeldzaam persoonlijk gesprek met de coach van Zenit St-Petersburg. \u2018Mijn vader heeft nooit trots op me kunnen zijn.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1271],"acf":[],"author_name":"Pieter Waterdrinker","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/100127"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=100127"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/100127\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Pieter Waterdrinker","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=100127"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=100127"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=100127"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}