<div class="lead">
Rijksmuseumdirecteur Wim Pijbes had genoeg van het stroperige moeras van de bureaucratie en koos na het Rembrandt-getouwtrek de vlucht naar voren.
</div>
De hoogst denkbare post in de Nederlandse museumwereld ruilt Wim Pijbes binnenkort in voor de nederige positie van directeur van Voorlinden in Wassenaar, het museum voor moderne en hedendaagse kunst van kunstverzamelaar Joop van Caldenborgh dat in september opengaat.
Over zijn beslissing het Rijksmuseum al na acht jaar te verlaten zwijgt de anders zo mededeelzame Pijbes. Een van de redenen, zo niet de belangrijkste, dringt zich na de <a href="https://blendle.com/i/nrc-handelsblad/rijks-kwam-nog-miljoenen-tekort-voor-rembrandts/bnl-nrc-20160404-1_02_4" target="_blank">publicatie</a> in NRC Handelsblad (€) op: het getouwtrek om het echtpaar van Rembrandt heeft hem opgebroken. Hij had er schoon genoeg van.
Pijbes voerde bij de aankoop van de portretten van Maarten Soolmans en Oopjen (Obrecht) Coppit zijn eigen strategie. Hij had immers een optie tot koop op zak, geregeld met het veilinghuis Christie’s in Londen dat optreedt als intermediair voor de mede-eigenaar van de schilderijen, de Franse baron Eric de Rothschild. Tot eind december 2015 heeft hij de tijd 160 miljoen euro bijeen te sprokkelen.
Naar eigen zeggen was hij een eind op weg. Zelfs toen minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem en zijn collega van OCW Jet Bussemaker maar de helft van het aankoopbedrag wilden betalen, en ook Frankrijk opeens de helft uit de hoge hoed van de Banque de France toverde, hield Pijbes vast aan zijn optie. Hij stond juridisch immers sterk. Hij ging voor de hele buit, niet voor de halve. Een diplomatieke rel kon hem niet schelen. Zo is mijn inschatting.
Maar Pijbes heeft buiten de ministeries van Cultuur van Frankrijk en Nederland gerekend. En buiten de loyaliteit van De Rothschild met het Louvre. In het harde pokerspel dat volgt, verliest Pijbes zijn goede humeur en een aantal kilo’s van zijn lijf dat toch al meer pees dan vet is. De blik in zijn ogen wordt licht panisch, de kleur op zijn gelaat asgrauw. Zich gedragen zoals het heurt gaat Pijbes zichtbaar moeilijk af. Hij beschouwt een gezamenlijke aankoop door Nederland en Frankrijk als een nederlaag. Als alles is geregeld, haakt hij af.

Jhim Lamoree

Het vertrek van Wim Pijbes: nu komt de aap uit de mouw

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips