We willen niet generaliseren, echt niet, maar soms voel je het aan je water. Het is er vast weer zo eentje. Een VVD’er.

Je mag het eigenlijk niet zeggen. Omdat je groepen mensen nu eenmaal niet over één kam moet scheren. Want er zit vast wel ergens een aardige tussen. Sterker, we hebben zelf wel eens een hele aardige ontmoet – al weet je natuurlijk nooit wat ze daarna achter je rug over je zeggen. Maar er valt bijna niet aan te ontkomen. Altijd trekken ze zich terug in de eigen groep, en als ze bekritiseerd worden, komen ze aanzetten met de meest bizarre complottheorieën. Altijd rijden ze in van die dikke bakken, en wij ons maar afvragen waar ze dat toch van doen. En altijd als er ergens een opstootje is, krijg je die nare reflex, die je je eigenlijk een beetje vies doet voelen: het is er vast weer zo eentje

We hebben het, natuurlijk, over VVD’ers, die het rond de jaarwisseling op allerlei fronten weer aardig bont wisten te maken. We hadden Loek Hermans, die na het Meavita-echec meende geruisloos door te kunnen rollen naar het interim-burgemeesterschap van Zutphen, omdat 48 bijbaantjes er nou eenmaal geen 49 zijn. Maar dat werd op de valreep voorkomen door een twittergericht. Er was het Weertse raadslid Rolf Zincken, die op een feestje een ondernemer het ziekenhuis in mepte, en die volgens De Telegraaf nog even doorramde toen de man al bewusteloos was.

U zegt wellicht: Gordon is helemaal geen VVD’er, maar dat haal je de koekoek.

En natuurlijk was daar Edith Schippers, die in maart vorig jaar suggereerde dat er duistere krachten aan het werk waren om de VVD vlak voor verkiezingen in een kwaad daglicht te zetten. Dit vanwege de schier eindeloze lijst schandalen rond VVD’ers, die overigens in een redelijk gestaag tempo aan het licht kwamen, met het Teeven-bonnetje als kers op de taart. Toen uit onderzoek bleek dat dit allemaal geen apekool was, peinsde de minister er niet over haar excuses aan te bieden.

Je moet maar durven. Eerst roepen dat je te laat was omdat ze je band lek prikten en de brug heel pesterig opendraaiden toen je uiteindelijk aan kwam fietsen. En wanneer vervolgens blijkt dat je alles uit je duim zoog en simpelweg te lang in je nest bent blijven liggen, noem je die uitkomst gewoon ‘goed nieuws voor Nederland’. Verder hengelde Schippers naar het premierschap en sloot zij samenwerking met de PVV niet langer uit – waarna wij ’s nachts bezocht werden door koortsige dromen van een heropgetuigde dierenpolitie, kopstoten op het Binnenhof en nog véél, véél duisterdere krachten.

Maar net toen we ervan overtuigd raakten dat werkelijk alle VVD’ers zich al old boys networkend, om zich heen meppend en plotten uitsluitend bekommerden om hun eigen Grote Dikke Ik, was daar afgelopen weekend het verbijsterende interview met Gordon – een gesprek waar wij voorlopig nog wel even op blijven kauwen. U zegt wellicht: Gordon is helemaal geen VVD’er, maar dat haal je de koekoek. Als je zingt op hun verkiezingsfeestjes, liefdevol appt met ‘Mark’ en zomaar even kunt komen aanwaaien in het Torentje voor een kop koffie en een lange vinger, dan ben je gewoon een hele grote jongen. Begrijpelijk dus dat Mark het ‘top vond dat ik de tijd nam’.

Het mooie aan Gordon, zo bleek, is dat hij zich pas in de allerlaatste plaats om zichzelf bekommert. Hij weet dat hij ‘een voorbeeld’ is, ‘een baken’, iemand die hordes ‘door hun donkere uurtjes sleept’. ‘Het is diepe liefde die mensen voor me voelen,’ weet hij, en dat is een zware last. Zeker met een leven als het zijne. Geen liefdesleven, tal van nare ziektes en afgelopen september een zwaar ongeluk op het Griekse eiland Mykonos. Daar, eenzaam met zijn gezicht op het asfalt, had hij het bijna opgegeven. Maar het kón niet. Want: ‘Ik kan mensen hun hoop niet ontnemen.’

En toen begon het ons ineens te dagen. Hij is gestopt met zingen, dus hij heeft tijd.

Wij voorzien nog wel wat donkere uurtjes, wat hoop kunnen we ook wel gebruiken, en de volgende premier zal toch wel weer een VVD’er worden. Schippers? Húúúúh! Zijlstra? Alsjeblíéft niet. Premier Heuckeroth dan maar?