De redactie van Charlie Hebdo, of wat daarvan over is, kwam vanochtend bijeen op de bovenste verdieping van het redactiepand van dagblad Libération. Tekenaar Willem was de eerste die het politiekordon en de verzamelde pers passeerde – geen perskaart nodig, iedereen kent Willem.
Nu (Georges) Wolinski en Cabu (Jean Cabut) zijn vermoord; is Willem, de tekennaam van de Nederlander Bernhard Holtrop, met zijn 74 jaar, verreweg de oudste van de tekenaars van het satirische weekblad.
Donderdagwas er meteen een eerste bijeenkomst van een klein aantal overlevers van deaanslag. Hoofdredacteur Gérard Biard was er. Hij overleefde de moordpartijdoordat hij in Londen was en niet aanwezig kon zijn op de wekelijkseredactievergadering op woensdagochtend.
TekenaarLuz (Renald Luzier) leeft nog omdat hij, zoals wel vaker, te laat was.Columnist en arts Patrick Pelloux was bij een medische bijeenkomst. En Willemzelf, al sinds de oprichting aan het blad verbonden, komt sowieso nooit opredactievergaderingen.
Willemzat woensdag met zijn tekeningen voor Charlie Hebdo en Siné Mensuel in de trein van Bretagne, waar hij woont, naar Parijs,waar hij een pied-à-terre heeft in het centrum. Hij hoorde in de trein deeerste berichten over de aanslag en toen hij aankwam in Parijs, wist hij datvijf vrienden en collega’s en nog zeven anderen waren gedood.
‘We willen een grappig en heftig nummer maken, zeker niet larmoyant. Een hommage aan degenen die vermoord zijn zou te gemakkelijk zijn.’
Opde eerste bijeenkomst van de overlevenden werd meteen de beslissing genomen dathet weekblad koste-wat-het kost moest verschijnen. Vandaag werd tijdens eenbesloten en af en toe heel heftige plenaire vergadering met zo'n 35 mensen, die in kleinere kringgenomen beslissing bevestigd.
HoofdredacteurBiard was gisteren uiteraard zeer emotioneel, had Willem verteld. Vandaagtoonde hij zich samen met Pelloux en Luz vooral heel overtuigd van de missievan de redactie: met een gedecimeerde bezetting een zo 'gewoon' mogelijke krantmaken, met de gebruikelijke deadlines. En met zoveel mogelijk bijdragen van devermoorde redacteuren.
Afen toe stortte er iemand in en moest getroost worden. Pelloux en Luz vielen inelkaars armen. Vooral de jongere redacteuren leunden uit de ramen en staken eensigaret op of huilden of allebei tegelijk. Een receptioniste overleefde de aanslag doordat ze buiten aan het roken was. Willem: 'Op die pakjes staat 'Roken is dodelijk' , maar dat klopt dus niet.'
Willem (links op de foto) bracht nieuwe illustraties mee. Foto door @marcpreel op TwitterAls een van de twee advocaten hetwoord nam – zoveel heeft een beetje satirisch weekblad er permanent nodig, zeiWillem – was er even gelegenheid om onderling te praten. Willemmengde zich niet in de discussie. Hij tekent nu eenmaal vooral en praatveel minder. Bovendien was hij best moe. Vannacht om drie uur werd hij wakkergemaakt, vertelt hij. Vier mannen stonden in zijn appartementje. Agenten inburger. Ze vonden dat Willem bescherming nodig had en hadden dit vreemdetijdstip uitgekozen om hem dat te vertellen.
Ookal zweeg Willem en verliet hij als doorgewinterde anarchist meteen de ruimte toentwee ministers met hun gevolg de redactie kwamen condoleren, hij was hethelemaal eens met de beslissing die Biard tijdens een geïmproviseerdepersconferentie toelichtte. Collega Patrick Pelloux: 'We willen een grappig en heftig nummer maken, zeker niet larmoyant. Een hommage aan degenen die vermoord zijn zou te gemakkelijk zijn.'
‘We gaan door met lachen en met de lezers latenlachen. In dit nummer zijn onze vrienden niet dood. Ze zullen er allemaal bijzijn.'
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.