Freek de Jonge volgt voor Vrij Nederland het nieuws. Vandaag: Freek ontsnapt aan het dagelijks leven door het maken van een legpuzzel, andere mensen beklimmen de Mount Everest.

De afgelopen dagen ben ik door een toeval obsessief aan het puzzelen geslagen. Jigsaw op de laptop. Tweeduizend witte stukjes op een witte ondergrond leggen. Tijdens een wonderlijke trip van sorteren, proberen en combineren ontstaat er een roes waarin niets anders telt dan net zolang met de stukjes schuiven tot een rechthoek van dertig bij vijftien centimeter geheel gevuld is met de stukjes, de lijntjes vervagen en de puzzel als het ware oplost alsof er niets gebeurd is.

Dan verschijnt de tijd die je er aan besteed hebt. Een ontmoedigend aantal minuten. Vaak meer dan honderd. Honderd minuten even van de wereld.

Ik las dat Ueli Steck verongelukt is. Tijdens een hoogtestage op de wanden van de door hem, vanwege het doorgeslagen toerisme, verafschuwde Mount Everest.

Ueli was een uitzonderlijk behendige, rappe bergbeklimmer uit Interlaken. Hij trainde om een route te volbrengen die de Everest en de Lhotse met elkaar verbindt. Een eerdere poging had hij moeten opgeven nadat hij met stenen door zijn Sherpa’s was aangevallen. Ze vonden dat de klimmers te grote risico’s namen. Steck en zijn vriend Moro moesten voor hun leven rennen.

Het schijnt dat zelfmoordenaars zo bang zijn voor de dood dat ze hem voor willen zijn.