Freek de Jonge volgt het nieuws voor Vrij Nederland. Vandaag: de VS wordt keer op keer getroffen door rampen, eerst Trump, nu Harvey.

Terwijl de president van de VS het klimaatverdrag heeft opgezegd, een zootje van de ziekteverzekering heeft gemaakt en uit is op een fikse belastingverlaging slaat de natuur in Texas ongenadig hard toe.

‘Nobody has ever seen this much water. . . . The water has never been seen like this, to this, to the extent. And it’s, uh, maybe someday going to disappear. We keep waiting!’ Dixit Donald Trump.

In het midden van de jaren dertig werd vooral Oklahoma getroffen door een langdurige periode van droogte, die bekend staat als de Dust Bowl. De droogte was het gevolg van te diep ploegen en het uitputten van de prairies door het ongevarieerd bebouwen. Doordat de bodem geen vocht meer vast kon houden en verdroogde, verwoei de aarde naar de grote steden in het Noorden. Zo’n 400.000 mensen, de Okie’s, trokken weg. Vooral naar California.

John Steinbeck schreef in The Grapes of Wrath: ‘The surface of the earth crusted, a thin hard crust, and as the sky became pale, so the earth became pale pink in the red country and white in the gray country.’

Woody Guthrie zong in een van zijn Dust Bowl Ballads:

I’m a dust bowl refugee,
I’m a dust bowl refugee,
And I wonder will I always
Be a dust bowl refugee?

President F.D. Roosevelt richtte de Soil Conservation Service om herhaling te voorkomen.

Nu Houston, Texas.

Met deze president. Niemand heeft ooit zoveel waanzin gezien. De waanzin zoals deze is nog nooit gezien op deze schaal. En hij zou, eh, op een dag weer kunnen verdwijnen. We wachten af.