Snoeihard met puntschoenen
Cock de Jong, op 22 oktober op vijfenvijftigjarige leeftijd overleden, was de gepassioneerde gitarist van het West-Friese rocktrio The Shavers, &#8216;de meest bekende onbekende band van Nederland&#8217;. Het liefst speelde Cock met vijf versterkers op het podium; dat vond hij niet overdreven, want als hij er elk kwartier een opblies, was er altijd nog een over voor de toegift. Snoeihard. Maar thuis hield hij van rust en stilte, een biertje bij de hand. Hij kon gedreven praten &#8211; het liefst over muziek &#8211; maar bleef een man van weinig woorden. Zelfs als hij lang en enthousiast met een vriend belde, vielen er in dat gesprek minutenlange stiltes. Die stiltes versterkten de vriendschap. Hij trad op in Londen en Parijs, maar plezieriger voelde hij zich in het noorden van Noord-Holland. In Amsterdam zou hij niet willen wonen. &#8216;Dat was te ver,&#8217; zei Emmy, zijn grote liefde. Afgelopen mei speelden The Shavers in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard hun laatste concert, en omdat broer Theo, de drummer van de band, een doorstart wilde maken, bedacht de zieke Cock vast een naam voor het nieuwe ensemble: Skotwal, de modder uit de sloot die over het land wordt uitgeworpen, maar ook de naam van een West-Fries gerecht: aardappelen, bonen en reuzel.
Cornelis de Jong werd op 30 augustus 1956 in Broek op Langedijk geboren als oudste in een gelovig hervormd gezin van vier kinderen, drie jongens en een meisje. Zijn vader was bollenboer, breed hadden ze het niet. Cock was een verlegen jongetje dat niet graag naar school ging. Tegen de kleuterjuffrouw zei hij: &#8216;Ik hoef niet naar school, ik word evengoed wel groot.&#8217; Na de lagere school kwam hij op de lts terecht en haalde het diploma automonteur, ook al is hij, volgens broer Theo, nooit onder een auto gekropen. Cock leefde voor muziek, popmuziek. Al zijn spaarcenten gingen op aan platen en muziekbladen. Hij kocht zijn eerste gitaar en op vrijdagavond draaide hij als dj thuis in de achterkamer zijn nieuwste lp&#8217;s, die hij begeleidde op de gitaar. Daar maakte hij ook zijn eerste opnames. Mavo en de muziekschool konden hem niet boeien en om aan de kost te komen sorteerde hij aardappels voor de chipsfabriek en plakte hij etiketten op kazen voor de Alkmaarse kaasmarkt. Hij begeleidde het kerkkoor, waar hij Emmy ontmoette. Zij zong in het koor, was verlegen en sprak hem aan met: &#8216;Vind jij die schoenen mooi?&#8217; Hij droeg modieuze schoenen met lange punttenen. In 1977 vormde hij met broer Jan als drummer een rockband, The Rousers; melodieuze punk met jarenzestig beat. Ze traden regelmatig op in Paradiso; het album A Treat of New Beat, met een hoes van striptekenaar Joost Swarte, werd een bescheiden cultsucces. Na vier jaar hielden The Rousers op te bestaan. Een jaar later kwamen ze terug als The Thought, met meer accent op het psychedelische, wat in trek bleek bij de Amerikaanse collegeradio&#8217;s. Er kwam in Amerika een single uit, maar The Thought was geen lang leven beschoren. Cock stopte met muziek maken, zijn gitaar gaf hij weg. Hij ging werken op een kwekerij. Tegen zijn broer Theo zei hij: &#8216;Op een dag bel ik je op en vertel ik je dat ik een nieuwe gitaar heb gekocht.&#8217; Dat telefoontje kwam negen jaar later.
In die negen jaar leidde hij samen met Emmy een teruggetrokken bestaan in Heerhugowaard. Als uitje gingen ze op de fiets naar Hoorn of Egmond, dronken een kopje koffie en &#8216;s middags een glas bier. &#8216;Een broodje ei vonden we een traktatie.&#8217;
In 1997 was het zover en kwam Cock, zoals een vriend zei, terug uit de woestijn. Met een nieuwe gitaar en nieuwe versterker. Samen met Theo, die broer Jan achter de drums verving, en de &#8216;getatoeëerde reus&#8217; Johannes de Boom als zanger richtte Cock The Shavers op, een surfpunkrocktrio dat zich specialiseerde in het Nederlandse levenslied, als &#8216;Halvarine Gatverdamme&#8217;. De zucht naar roem en succes was verdwenen, het ging om de liefde voor muziek, het zoeken naar de juiste plaats van dat ene D-akkoord. Aan bezittingen hechtte hij geen waarde en toen hij afgelopen voorjaar hoorde nog maar kort te zullen leven, schonk hij ook zijn gitaren weg. Ach, zei hij, ik heb pech gehad, en hij noemde zich een gelukkig man.
Suggesties voor deze rubriek? Mail naar uithetleven@vn.nl

peter brusse

Uit het leven

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips