Moderne nomaden
Ellen Baarslag (48) en Sandra Polderman (45), op 8 januari op de weg van Cordoba naar Mendoza, midden-Argentinië, bij een verkeersongeluk om het leven gekomen, ontdekten de wereld op een tandem &#8211; een oranje tandem die zij Lien Masjien hadden genoemd en die de opvolgster was van de eveneens met de hand gebouwde Mien Masjien, die de duizenden kilometers lange tochten door bergen en woestijnen, in zinderende hitte en sneeuwstormen niet meer aankon. &#8216;San en Ellen,&#8217; zegt een vriend, &#8216;waren moderne nomaden die heel bewust en zorgvuldig voor dit bestaan hadden gekozen.&#8217; Fietsen was hun droom: andere culturen, andere mensen leren kennen, de natuur beleven in al zijn schoonheid en geweld; het afzien, de pijn, de stilte, de vrijheid, &#8216;dat euforische gevoel: we zijn op reis.&#8217; &#8216;s Ochtends bij de eerste zonnestralen reden ze weg, en dan zei Sandra &#8216;Puna&#8217; waarop Ellen antwoordde &#8216;Kaiki&#8217;, een vast ritueel: Puna Kaiki, de plaats in Nieuw-Zeeland, waar ze voor het eerst op een tandem waren gestapt, Sandra aan het stuur, Ellen de navigator achterop. Ze zochten grenzen op, keken, roken, luisterden, en &#8216;s avonds bij een glas wijn of bier mailden en twitterden ze naar vrienden en familie. Sandra, gek op elektronische snufjes, hield het blog bij over de afstanden, de belevenissen, de ontmoetingen in Australië, Cambodja, Chili, India. Als ze dan na een jaar terugkwamen om geld te verdienen voor de volgende reis, wilden ze weten hoe het ieder verging en namen ze Listo, de zwarte labrador, mee in de hondenkar achter de tandem. &#8216;Als die twee meiden de kamer binnenkwamen, werd de batterij automatisch opgeladen,&#8217; zegt Ellens broer.
Ellen en Sandra ontmoetten elkaar tijdens hun lerarenopleiding in Utrecht, Ellen deed Engels en Nederlands, Sandra gezondheidszorg en omgangskunde. Ze waren sportief en vol levenslust. Ellen was in Baarn geboren, op 23 mei 1963, als tweede in een gezin van vier kinderen. Haar vader was fotografisch laborant bij een technisch bedrijf. Toen Ellen veertien was, verhuisde het gezin naar Kiel-Windeweer, een turfstekersdorp in Groningen. Ze ging naar de havo in Hoogezand en was een verwoed zwemster, &#8216;s ochtends vroeg lag ze al in het water. Sandra, drie jaar jonger, werd op 16 februari 1966 in Leiden geboren als de jongste in een gezin van elf kinderen, haar vader was fietsenmaker. Ze ging naar het vwo &#8211; deed het op haar sloffen &#8211; en was een gedreven tafeltennisster. Ze trainde hard, liep dan nog een rondje van acht kilometer en wist ook nog de kroeg te vinden. Zij genoot van het studentenleven, hield van feesten, speelde cabaret en zoende Ellen voor het eerst bij de winkel Potten en Pannen op de Maliebaan. Ze hadden veroverende zelfspot, maar waren ook strijdlustig. Ze zaten in het bestuur van de jongerenafdeling van het COC en gaven voorlichting op scholen. En dat deden ze, zegt een vriend, met dwaze grappen en bittere ernst, &#8216;ongelofelijk, die combinatie&#8217;. Als koppel deden ze mee aan het Tros tv-spel Lingo en wonnen de eerste prijs, 16.000 gulden.
Het leraarschap bleek niet hun roeping. Ellen werd, met haar natuurlijk overwicht, sales manager, begon een eigen bedrijf en leidde verkoopteams op. Sandra werkte voor stichtingen in de psychiatrische en maatschappelijke zorg en werd ontwerper van websites. Hun eerste gezamenlijke vakantie was lekker lui op een Grieks strand, &#8216;yoghurt en cola, ik kwam kilo&#8217;s aan&#8217;, zei Sandra en ze besloten op de fiets een wereldreis te maken. Hun banen zegden ze op en ze bleven anderhalf jaar weg. In 1997 ontdekten ze de tandem, veel fijner dan ieder een fiets, omdat je alles samen doet. Ze trouwden een jaar later en gaven elkaar Mien Masjien als huwelijkscadeau. Reizen werd hun levensvervulling. Precies en nauwgezet, &#8216;op het mutsige af&#8217;, bereidden zij alles voor: de route, de tent, Sandra leerde sleutelen op een fietsenmakerskamp en Ellen vond altijd een plekje voor iets lekkers in de fietstas. Ze mediteerden en op 19 december vertrokken ze voor een reis van acht weken naar Argentinië, het land waar ze wel wilden wonen. Op zondag 8 januari waren ze weer opgewekt en vol vertrouwen opgestapt, ze koersten sierlijk en kordaat in de wind en werden geschept door een vrachtwagen, waarvan, meent de politie, de chauffeur, overmand door slaap, de macht over het stuur had verloren.
Suggesties voor deze rubriek?Mail naar uithetleven@vn.nl

peter brusse

Uit het leven

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips