Van edelsmid tot schrijfster
Riet Neerincx, op 12 januari op zesentachtigjarige leeftijd overleden, was een edelsmid, vormgever en conservator van het Gemeentemuseum Arnhem, die na haar pensioen een nieuw avontuur begon en ruim vijftig spannende routeboekjes schreef voor wereldfietsers, van Zuid-Afrika en Zimbabwe tot Bali en Vietnam, Cuba en Egypte. Ze kende alle vlooienmarkten van het land en kon nooit de verleiding weerstaan een bijzondere vaas, sigarettenkoker of pillendoos van de ondergang te redden. Alles werd zorgvuldig gearchiveerd in schriftjes die zij zelf had gemaakt van oude enveloppen, onbeschreven velletjes drukwerk en touwtjes die om een postpakket hadden gezeten. En op ieder voorwerp had zij ook weer een zelfgemaakte sticker geplakt met plaats en datum van aanschaf, prijs en verwijzing naar verdere informatie. Ja, aan alles zat een verhaal en dat vertelde ze met verve. Haar huis was meer dan een museum, het was een schatkamer waar zelfs de keukenkastjes waren volgestapeld met unieke kunststukken. Voor koken &#8211; op het oude fornuis van haar moeder &#8211; had ze weinig tijd, ze had zo veel beters te doen, want &#8216;zonder kunst is er niets aan&#8217;: concerten, ballet, musea en natuurlijk de sieraden die ze op zolder ontwierp en smeedde: minutieus, doordacht, eenvoudig, ambachtelijk en altijd draagbaar. Ze hield van kleurrijke kleding, tassen en hoeden, en iedere ochtend gaven de tai chi-oefeningen haar nieuwe energie.
Maria Anna Theresia Neerincx werd op 18 november 1925 in Arnhem geboren, als oudste in een gezin van zes kinderen. Haar vader was veehandelaar en had een slagerij. Op haar twaalfde won zij met een tekenwedstrijd een verfdoos die ze altijd is blijven gebruiken. Ze verslond de knutselpagina van Roomsche Jeugd, die werd samengesteld door Piet Marée en haar buurman, een horlogemaker die zilveren dubbeltjes uitzaagde en er broches van maakte. Riet leerde figuurzagen bij de Bond van het Groote Gezin en mocht bij de buurman koperen munten uitzagen. De buurman raadde haar aan, vertelde zij in een interview, om naar de kunstschool te gaan. Op haar vijftiende, voorjaar 1941, stapte ze met haar mulodiploma naar de kunstacademie; ze was te jong, had te weinig opleiding, maar ze werd aangenomen. Haar ouders had ze niets verteld, dat vond ze overbodig. Ze mocht een klas overslaan, maar van edelsmeden kwam niet veel, er was gebrek aan goud en zilver en na het bombardement op de gasfabriek was er geen gas meer om te solderen. 
Na de oorlog haalde ze de schade in. Ze studeerde in 1946 af, maar toen bleek dat alleen de Zilverschool in Schoonhoven nog het vakdiploma mocht afgeven. Het begeerde meesterteken kreeg ze niet, ze mocht zich niet als zilversmid vestigen. Dat heeft haar diep gekwetst. Uiteindelijk kreeg ze het meesterteken in 1964, na het winnen van twee prestigieuze prijzen. Boos en vastberaden was ze met tien pond op zak naar Londen gegaan, waar ze terecht kon op de prestigieuze St Martin&#8217;s School of Art and Design. Als au pair verdiende ze de kost bij een nicht van koningin Elizabeth. Aan haar zoontje Patrick, de latere beroemde fotograaf Patrick Lichfield, gaf zij de eerste fotolessen; fotografie had Riet als bijvak.
Na vier jaar weer terug bij haar ouders in Arnhem kon ze geen werk vinden en solliciteerde ze, ten einde raad, bij het Arnhems Gemeentemuseum als secretaresse. Ze is er tot haar pensioen gebleven. Haar inzet en enthousiasme werden beloond, op markten wist ze heel wat bijzondere stukken voor het museum voor een habbekrats te bemachtigen. Na vijftien jaar werd ze conservator kunstnijverheid en startte ze, ondanks verzet van directeur Pierre Janssen, de sieradencollectie. Riet gaf nooit op en toen ze eindelijk haar meesterteken kreeg, begon zij &#8211; in de avonduren &#8211; haar eigen atelier. Ze zat in talloze besturen van nationale en internationale verenigingen en toen zij met pensioen ging en zich volledig op het edelsmeden wilde concentreren, kwam ze op fietsvakantie in Maleisië Clara de Goede tegen, de directeur van Vlieg en Fiets. Met Clara, haar grote liefde &#8211; ze trouwden in 2006 &#8211; zwierf ze jaren door de wereld om fietsvakanties uit te stippelen, foto&#8217;s te maken en geen vlooienmarkt over te slaan. Een nieuw leven openbaarde zich en enthousiast deed zij weer mee aan grote sieradententoonstellingen. De laatste, in Den Bosch, eindigde drie dagen na haar overlijden. Omdat het museum gaat verhuizen was de titel: Say hello, wave good bye.
Suggesties voor deze rubriek? Mail naar uithetleven@vn.nl

peter brusse

Uit het leven

Nie wieder is nu

Meebuigen is zinloos

Verhaal van de Week

Van burgerverzet tot dictators

Social media als geheim wapen 

Klimaat, klimaat, klimaat!

Teun van de Keuken

Wat gebeurt er nu>

Europa na de AfD

Weg met de model-minderheid

Interview Pete Wu

Sport wordt almaar duurder

Hans Against the Machine

Schieten en huilen in Israël

Cultuurtip

Staken is winnen

Debat op Dinsdag