Trump in de Kunsten (we hadden het kunnen weten!)

Kees Driessen
'A life-sized nude statue of GOP presidential candidate Donald Trump, named "The Emperor Has No Balls," in Union Square Park.' Foto: William Farrington/Polaris/HH

Al dertig jaar lang spot Garry Trudeau in zijn strip Doonesbury met Trumps presidentiële ambities. Hoe serieuzer die worden, hoe meer Trump opduikt in de kunsten.

Het begon in de herfst van 1987, toen Donald Trump zijn eerste proefballonnetjes opliet over een mogelijke kandidaatstelling voor het Amerikaans presidentschap. Dertig jaar lang is de Amerikaan Garry Trudeau in zijn zeer populaire (maar in Nederland niet zo bekende) strip Doonesbury de spot blijven drijven met ‘de meest luidruchtige en zichtbare klootzak’ van New York, zoals hij de Republikeinse presidentskandidaat noemt in de inleiding van zijn verzamelbundel Yuge! 30 Years of Doonesbury on Trump.

Het belangrijkste wat daarin opvalt: hoezeer de narcistische Trump al die jaren hetzelfde is gebleven. Neem de strip van 14 november 1999 over zijn toenmalige flirt met een kandidaatstelling (en ik laat de tekst even onvertaald, voor de Trumpiaanse schwung): ‘As long as I’m a candidate, you have to cover me! (…) No matter what I do, I get phenomenal, amazing, unbelievable publicity! You have to give it to me! For free! You have no choice! You’re sheep!’

Garry Trudeau, 14 november 1999

Of deze, van 8 december 1999: ‘A lot of people have been asking what this election is really about… Well it’s not about the economy, stupid! (…) You want to know what this election is about?’ ‘You, stupid?’ ‘Exactly! People are begging me to run! Begging me!’

Garry Trudeau, 8 december 1999

In films en televisieseries mocht Trump destijds regelmatig opdraven voor korte gastoptredens als zichzelf, zoals een opvallende rol in het populaire worstelprogramma WrestleMania.

Tegenwoordig klagen medewerkers over zijn toenmalige gedrag achter de schermen: ‘Hij was heel moeilijk te filmen omdat hij toen van dat rare haar had. En niemand mocht eraan komen.’

Sommige kunstenaars lijken een vooruitziende blik gehad te hebben: in de tv-serie Suddenly Susan wordt in 1997 aan Donald Trump een tijdschriftconcept (‘Skazzy’) gepitcht met op de cover Trump zelf en de tekst: ‘Our next president?’. En ook in Back to the Future Part II en de sitcom Dinosaurs wordt hij met terugwerkende kracht herkend. Echt ongelooflijk is een fragment uit The Simpsons in 2000, waarin de lullige manier waarop Trump in 2016 een roltrap afgaat om zijn kandidatuur bekend te maken, zwaait met zijn ene hand, een duim opsteekt met de andere en een supporter ondertussen op de achtergrond per ongeluk een campagneplakkaat op de grond laat vallen exact blijkt voorspeld.

Maar ook in Hollywood loopt niet alles voor Trump volgens plan. Hij kreeg in 1989 een Razzie (de anti-Oscar) voor Slechtste Bijrol voor Ghosts Can’t Do It, tegenover Bo Derek. En hij deed zijn beruchte opmerkingen over het aanranden van vrouwen door hun ‘pussy’ te grijpen nota bene rond de opnames van het omineus getitelde entertainmentprogramma Access Hollywood. Zijn ster op de Hollywood Walk of Fame (‘verdiend’ met zijn televisieprogramma The Apprentice) is daarna vernietigd door een man met een pikhouweel, nadat straatkunstenaar Plastic Jesus, iets subtieler, er eerder een mini-Mexicaanse Muur omheen had gezet. Trump vindt Saturday Night Live, waarin hij vorig jaar zelf nog verscheen, niet leuk meer nu Alec Baldwin hem met groot succes imiteert (zoals Meryl Streep al eerder had gedaan).

Ook andere kunstenaars maken Trumps. Vaak naakt. Trump lag bloot, als wassenbeeld, naast andere controversiële Amerikanen als Kim Kardashian en Bill Cosby, in Kanye Wests videoclip Famous; Illma Gore schilderde hem naakt om hem te plagen met zijn vermeende kleine geslachtsdeel; terwijl het Indecline-collectief een standbeeld maakte met de heldere titel The Emperor Has No Balls.

Er zijn nog heel veel meer weirde werken. Soms ook samen met Clinton, zoals in de wereldwijde viral van onze eigen LuckyTV.

Hoe zou Trump, de koning van Kitsch, zelf denken over al die kunst? Warhol haatte Trump, omdat die niet had willen betalen voor Warhols schilderijen van de Trump Tower. Trump hoort nu eenmaal niet bij de rijken die zich profileren met de kunsten: ‘Hij heeft liever investeringen die meer opleveren.

Garry Trudeau, 16 maart 1989

Volgens Doonesbury moeten we ons maar niet te veel voorstellen van Trumps artistieke sensibiliteit. In de strip van 16 maart 1989 huurt hij weliswaar een echte schilder, maar met de opmerking: ‘I want a mural of the labors of Hercules. Do it in the style of Michelangelo. Or Picasso. One of those famous guys.’ Om diezelfde schilder vier dagen later terecht te wijzen dat Trump zijn eigen gezicht natuurlijk niet als David had willen zien op de kopie van Michelangelo’s De schepping van Adam – maar als God.

Garry Trudeau, 20 maart 1989
Sluit je nu aan voor slechts €4,99 per maand

Sorry, je hebt op het moment geen toegang tot dit artikel.

Waarschijnlijk heb je een abonnement zonder digitale toegang. Wil je deze content graag lezen, sluit dan snel een abonnement af.

Heb je wél een abonnement met digitale toegang, neem dan contact op met onze klantenservice: 020 – 5518701.