Op de derde dag opent zich een afgrond onder het schip, onzichtbaar voor het oog maar niet voor de verbeelding. Vlug groeit de diepte van een paar honderd meter naar vierduizend en later zelfs vijfduizend meter. Hier, op de overgang van het Europese continentale plat naar de Atlantische diepzee, ritselt het van leven. Vinvissen aan de horizon – eerst de hoge pluim spuitwater en dan de glanzende, donkere lijven die opduiken en weer verdwijnen. Alles kalm, geen haast. Nog trager zijn de grienden die later die middag aan stuurboord verschijnen.
Tommy Wieringa op zee: ‘Hier kun je je nog alleen op de wereld wanen’
Het onderzoeksschip Pelagia vaart van Texel naar de Azoren. Schrijver Tommy Wieringa gaat mee en maakt kennis met de onzichtbare werelden onder de waterspiegel. ‘Het sneeuwt plastic in zee.’