<div class="lead">
We moeten het Persmuseum koesteren zoals het is. Zeker nu het opgeslokt dreigt te worden door het kwisjes-, knopjes- en knipperlichtengeweld van Beeld en Geluid in Hilversum.
</div>
Je kunt het zo gek niet bedenken, of er is wel een museum voor. In Amsterdam bestaat zelfs een tassenmuseum, waar het storm loopt. En bij Minden, een gat in een uithoek van de Amerikaanse staat Nebraska, ligt het Museum van Alles: Harold Warp’s Pioneer Village, een hallucinante verzameling van letterlijk alles wat mensen maar meesleepten naar dat verre prairieland, of daar uitvonden, maakten en koesterden. Je vindt er een half pioniersdorp maar ook Indiaans vistuig, een ijzeren long, de wonderlijkste machinerieën en ontelbaar veel curiositeiten zoals scheermessen in alle denkbare soorten en maten, hopeloos veel in eindeloze winters met knopen volgeborduurde kussens en een enorme collectie ballpoints. Niet voor niets heet de vuistdikke catalogus ervan A History of Man’s Progress. Maar wat eigenlijk nergens bestaat, is een taalmuseum.
Wat er nog het dichtste bijkomt, is het in Amsterdam gevestigde <a href="http://persmuseum.nl" target="_blank">Persmuseum</a>, dat een prachtige verzameling bezit van alles wat er in de afgelopen eeuwen aan kranten en tijdschriften, vlugschriften, spotprenten en zelfs reclameposters gedrukt werd. Een feest van het geschreven woord en tegelijkertijd levende geschiedenis, heet van de naald. Kleed die spullen een beetje goed aan, en je kunt iedereen zelf de gebeurtenissen die Nederland gevormd hebben laten meemaken en begrijpen. Maar toch gaat het slecht met dat museum, en daarom vindt de Raad voor Cultuur dat het de drie ton subsidie waarvan het de komende tijd wil overleven <a href="https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2016/05/20/advies-raad-voor-cultuur-basisinfrastructuur-2017-2020" target="_blank">niet waard</a> is.
Dat er ernstige kwalen zijn, heeft de Raad goed gezien. Zo zit het Persmuseum bijvoorbeeld op een rotplek in een buurt waar verder niets museaals te vinden is. Het huist in een gure, donkere hoek van de Zeeburgerkade, in een onderstuk van het Internationale Instituut voor Sociale Geschiedenis (IISG), een barse betonkolos van onvervalste DDR-allure. Daardoor komen er te weinig bezoekers.
<q class="pull-right">Het blijft toch telkens weer verbazen hoe lichtzinnig en lui men in de kunst- en cultuurwereld omspringt met tonnetjes subsidie.</q>
Maar niet alleen daardoor. Dat ligt ook aan de leiding van de tent, die al heel lang nauwelijks tekenen van leven geeft, laat staan van enige levenslúst. Dat blijkt ook uit hun subsidieaanvraag, waarover de Raad snibbig opmerkt: &#8216;het profiel, de missie en de visie zijn onduidelijk, en de activiteiten voor de komende subsidieperiode worden niet of nauwelijks beschreven.&#8217; Tja, daar ga je dan. Het blijft toch telkens weer verbazen hoe lichtzinnig en lui men in de kunst- en cultuurwereld omspringt met tonnetjes subsidie.
Eén ding had de leiding van het Persmuseum wel bedacht: de expositieruimte moest naar Beeld en Geluid in Hilversum, zodat het museum kon meeprofiteren van de stroom bezoekers die naar dat populaire omroepmuseum komt. Maar dat vindt de Raad voor Cultuur te mager, het moet allemaal moderner, flitsender en interactiever, met meer aandacht voor sociale media en meer gericht op een verondersteld ongeconcentreerder jeugdig publiek. Daarom moet er een echte fusie komen met Beeld en Geluid.
Dat middel zou wel eens erger kunnen zijn dan de kwaal. Ten eerste is de kans niet denkbeeldig dat het hele museum met collectie en al kopje onder gaat in het veel grotere, meer amuserende beeld- en geluidgeweld van Hilversum. Tekst eist nu eenmaal wat meer rust, tijd en aandacht: je moet je zélf een beeld vormen. Dat vraagt om een wat verstilder omgeving, iets waar overigens weinig scholieren bezwaar tegen hebben, mits ze wat goeds voorgeschoteld krijgen. Niet elk museum heeft behoefte aan kwisjes, knopjes en knipperlichten.
Een omineus voorbeeld is het ooit roemruchte Scheepvaartmuseum, een kwartiertje verderop in datzelfde Amsterdam. Bij de restyling daarvan koos men de mythische raggende ritalin-scholier als ijkpunt, waardoor de geïnteresseerde in schepen en de scheepvaart nauwelijks meer aan zijn of haar trekken komt. Het museum is dwars voor zijn eigen collectie gaan liggen, en zonk prompt weg in een nu al jaren durende identiteitscrisis vol ruzie: zijn we een museum of een partycentrum? Zo’n lot moet het Persmuseum bespaard blijven.

Rik Smits

Maak van het Persmuseum geen partycentrum, alsjeblieft

De erfenis van Bibi

Israël kiest

Verhaal van de Week

Migratie op z'n Spaans

Pedro Sánchez

Hoeze crisis?

Hans Stegeman

Adriaan van Dis

Interview

Liefdesbrief

Teun van de Keuken

De Warme Winkel

Theater

Panda-diplomatie

China

Herinvoering dienstplicht goed idee?

Debat

Leve de herfst

Poëzie