Het is steeds meer bon ton om een publieke ruzie die eigenlijk nergens over gaat te verklaren vanuit louter profileringsdrang. Duiders van publieke ruzies hebben daarmee zeker een punt, maar dreigen daarmee de bron van échte conflicten minder goed te zien.
Twee partijen die een verschil van mening hebben, leggen hun conflict niet achter de schermen bij, maar maken stennis in het volle aanzicht van de camera. De voordelen van de publiciteit zijn namelijk groter dan de nadelen van gênant gekibbel: aandacht loont.
Sterker nog, de partijen wachten niet op een goede aanleiding, maar scheppen die graag zelf. En nog sterker: partijen die om de een of andere reden zwak staan in de peilingen of op een andere wijze een publicitair duwtje nodig hebben, zullen elkaar desnoods opzoeken en – hoewel ze elkaars concurrenten of zelfs vijanden zijn – samen een toneelstukje opvoeren en broederlijk de ‘winst’ van de aandacht verdelen.
Daar is wel de medewerking van de media voor nodig. De meest perverse variant is de samenzwering van media en nodeloos ruziezoekende partijen die electorale en kijkcijfer motieven hebben bij geprogrammeerde stukjes drama. De werkelijke conflicten zien we niet, want die zijn ontijdig en daar worden stille diplomaten voor op missie gestuurd. Zij worden niet voor het voetlicht gebracht waar de Angela de Jongs en Wierd Duks er hun bemoeienis mee kunnen hebben, met vaak alle kwalijke gevolgen van dien.
Dubbele aandacht
Zo wordt gezegd dat de PVV en Forum voor Democratie veel gemeen hebben, maar graag ruzie zoeken over migratie en klimaat want dat genereert aandacht en legt beide partijen geen windeieren. DENK en de PVV idem: in NRC werd de onsmakelijke woordenwisseling tussen PVV’er Machiel de Graaf en DENK-er Selçuk Öztürk over het vermeende frauduleuze verleden van eerstgenoemde weliswaar beslecht met excuses, maar ook met nabeschietingen door Öztürk die het beoogde effect hadden: dubbele aandacht, al was het maar door de ophef, gevolgd door de duiding en deze duiding van de duiding enzovoorts.
In het opiniekatern van mijn kwaliteitskrant stond dat de ruzie tussen de Franse president Emmanuel Macron en de Italiaanse de facto-leider Matteo Salvini, die vorige week ongekend escaleerde tot het terugroepen van de Franse ambassadeur uit Rome, beiden niet slecht uitkwam want de Italiaan wil een goed (populistisch) figuur slaan bij de komende Europese verkiezingen en boekt binnenlands geen aansprekende resultaten, en de binnenlandse populariteit van Macron is ook beroerd (gele hesjes) dus hij zoekt ook profilering op een buitenlands dossier.
Intussen legt men het wel een keer bij, dat genereert ook weer nieuws, dus loont de ophef dubbel.
Dan hebben we natuurlijk nog Trump. In de internationale pers wordt flink aandacht geschonken aan Trumps State of the Union, een onsamenhangend betoog van niet en half ingeloste campagnebeloftes maar vooral van de ontdekking van een nieuwe vijand: de socialisten die oprukken en Amerika bedreigen, onder de dekmantel der Democraten die sinds november de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden hebben veroverd.
Het republikeinse verlies in het Huis speelt de president nu al parten, zijn speelruimte wordt kleiner, dus beide partijen (Democraten en Republikeinen) spinnen garen bij verdere polarisatie. Beide partijen worden er niet slechter van als de ruzie nog even voort-ettert. Integendeel, het ‘socialisme’ is een welkome twistappel in de Amerikaanse arena. CNN en Fox verzorgen het theater.
Non-issues
Rest nu de vraag of de duiding dat non-issues, mits ze maar genoeg drama genereren, geschikte profielwaarde hebben om het voetlicht te veroveren en ons, toeschouwers en kiezers, brokjes neppolitiek voor te schotelen, schadelijk is. We kenden deze trucjes al uit de wereld van de showbizz en roddelpers, maar daar kon het weinig kwaad. Als ze in al hun ranzigheid overwaaien uit die wereld naar de grote-mensenpolitiek, en zelfs naar de high politics van de EU en de VS, en de spelers daar niet slechts windeieren maar ook echte koerswinst (zoals zetels en draagvlak) opleveren, is het een verontrustend verschijnsel.
De twistjes vertroebelen het zicht op de echte kwesties, werken korte termijngedrag in de hand, wekken de indruk dat politiek een vorm van entertainment is die aan talkshowtafels kan worden belicht, en belonen vaardigheden van duiders en politici die het aan die tafels misschien leuk doen, maar voor het oplossen van grote vraagstukken slecht toegerust zijn.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.