Ik vermoed dat geen journalist zo veel over de talloze vruchteloze pogingen tot linkse samenwerking heeft geschreven als Max van Weezel, mijn geliefde collega die twee jaar geleden overleed. Sinds de jaren zeventig wandelde hij al voor Vrij Nederland rond op het Binnenhof, ooit met baard en Afghaanse jas, later in gekreukt pak, al dan niet met T-shirt van het Hard Rock Café, papieren fladderend uit zijn propvolle tas.