Het Jaar Waarin…we tegen de klippen op bleven speuren naar een lichtpuntje

Knappe jongen die van het jaaroverzicht van 2015 een vrolijk stemmend stukje weet te maken. Je zou, op de valreep, nog wat kunnen jubelen over die prachtige overwinning van PSV op de keurtroepen van Poetin, over het prima gelijkspelletje dat onze handbaldames tegen de Zweden uit het vuur wisten te slepen, of over het feit dat Cornelis Willem Heuckeroth besloot te stoppen met zingen.

Maar ja, het moet wel een beetje oprecht blijven. Wij zijn aanhangers van respectievelijk Ajax en Feyenoord, handbal is geen sport, en aangezien zingen van al Gordons activiteiten zonder twijfel de minst erge is, dienen we vooral te vrezen dat hij nu meer tijd overhoudt voor het presenteren van akelige programma’s, het bakken van onsmakelijke, ietwat racistische grollen en het maken van dat angstaanjagende geluid dat we als zijn gelach schijnen te moeten interpreteren.

Natuurlijk, gedurende het jaar veerden we af en toe blij verheugd op. Was het niet hartverwarmend dat een van die vrolijke jongens uit dat bekroonde programma van Johnny de Mol nu zomaar een betrekking bij GeenStijl had gevonden? Maar al snel bleek dat dan toch gewoon weer Jan Roos met een matrozenpetje te zijn. Wat je noemt een downer.

En dit waren, zoals u ook wel weet, nog niet eens de meest ellendige dingen die 2015 voor ons in petto had. In het jaar dat keurig afgebakend werd door twee gruwelijke golven van aanslagen in Parijs, waarin de poep ongenadig tegen de ventilator vloog in het Midden-Oosten, er een gigantische vluchtelingenstroom op gang kwam, er tal van onheilspellende warmterecords werden gebroken, Johan Cruijff ook nog de gevreesde ziekte kreeg en Armand definitief stopte met blowen, restten ons weinig opties.

We waren niet Max Pammig genoeg genoeg om de klimaatellende af te doen als fijne uitdaging.

We waren niet nihilistisch genoeg om anoniem te gniffelen over ‘dobbernegers’ en ‘ontheemdiërs’, niet boos genoeg om met een slecht gespeld spandoek te gaan staan schreeuwen voor een AZC, niet gek genoeg om met neppistool en waanidee de nationale tv-zender te kapen, niet Max Pammig genoeg om de klimaatellende waarmee we volgende generaties opzadelen af te doen als een fijne uitdaging waar je tenminste wat haar van op je tanden krijgt, en niet dapper genoeg om huis en haard te verlaten en ergens iets te gaan doen wat wél zin had – een put scheppen, een tent bouwen, een dijk verzwaren, een kleuter net op tijd uit de Middellandse Zee trekken, anything.

Dus: tja… Als we niet de hele dag met ons hoofd onder de dekens op bed wilden blijven liggen, konden we eigenlijk niet anders dan tegen de klippen van de moed der wanhoop op te blijven speuren naar een glimp van een zweem van een mogelijk lichtpuntje.
U ook alvast een heel gelukkig kerstfeest, trouwens.

We zagen ze wel, die kleine brokjes hoop. Maar het leek wel een patroon: voordat we het betreffende brokje konden oppakken om het eens van dichtbij te bekijken, lag het steeds alweer verpulverd voor onze voeten. Facebooks Mark Zuckerberg die zijn hele vermogen weggeeft aan het goede doel? Los van de vraag waar Henk Westbroek en zijn makkers dat eigenlijk aan verdiend hebben – PADOEM, PATS! – denk je meteen: hé, dat zou nog eens een slok op een borrel kunnen schelen. Maar ja: nog vóór De Week en Waarin elkaar konden treffen in hun stamcafé (hartje grachtengordel, net voorbij het Gutmenschhofje en het Linksekerksplein) om te proosten op de redding van de planeet, was ’s mans geste alweer ontmaskerd als cynisch eigenbelang, verkapte belastingtruc en wassen neus.

En niet dapper genoeg om iets te doen wat wél zin had – een kleuter uit de Middellandse Zee trekken.

De brede internationale coalitie tegen IS, die president Hollande daags na ‘Parijs’ uit de grond wilde stampen? Onze hearts and minds waren zo langzamerhand wel te porren voor wat harde actie tegen die rakkers in Raqqa. Totdat de beoogde coalitiegenoten elkaar uit de lucht begonnen te schieten, niemand een beter plan bleek te hebben dan bommentapijten die vroeg of laat in ons eigen gezicht zouden ontploffen, en we onszelf dus maar terugvonden op een terras, demonstratief nippend aan een verre de rouge, om die kwaadaardige geheelonthouders zich eens een stevig hoedje te laten schrikken.

Die met hoge verwachtingen omgeven klimaatconferentie waar onze leiders de aarde gingen behoeden voor een opwarming van meer dan twee graden? Nou ja, héél misschien konden ze het eens worden over 2,7 graden, hetgeen nogal schraal aanvoelde na het nieuws – één dag voor het begin van de conferentie – dat we met één graad al behoorlijk de sjaak zijn. Die ene graad die we, trouwens, in het jaar 2015 eindelijk officieel bereikt schijnen te hebben. Nooit gedacht dat hoop nog sneller kan wegsmelten dan de Groenlandse ijskap.

Maar hé, laat het uw gourmetpret vooral niet bederven.

Dat comfortabel achterover leunen in de overtuiging dat Donald Trump zichzelf wel buitenspel zou zetten met zijn grenzeloze ploerterigheid? Als je vrouwen, latino’s, gehandicapten en welke groepen al niet meer tegen je in het harnas jaagt, blijven er niet veel kiezers meer over, toch? Vandaar ook dat The Huffington Post een paar maanden geleden besloot om de berichtgeving over Trump te verplaatsen naar de entertainment-sectie. Maar wat deed The Donald? Die opperde een nog veel ploerteriger plan om alle moslims de toegang tot Amerika te ontzeggen, met als gevolg dat zijn koppositie in de peilingen alleen maar verstevigd werd, The Huffington Post het Trump-nieuws toch maar weer in de politieke sectie plaatste, en het schrikbeeld van een caramelkleurige gek met klaphaar als machtigste man ter wereld onverminderd reëel bleef.

Dus tja… Wilt u het nog een beetje gezellig hebben, straks aan de kerstdis, dan adviseren wij u met klem om alle bovenstaande onderwerpen te mijden als de pest en de lichtpuntjes op een bescheidener niveau te zoeken. Zeg bijvoorbeeld niet: wat een blamage dat we ons, in tegenstelling tot landen als Wales en IJsland, niet hebben geplaatst voor het EK, maar zeg: die prijs voor de meest besproken hoed van de meest volgetatoeëerde rechtsbenige linksbuiten onder de vijfentwintig, regio Zuid-Holland, die nemen ze ons mooi niet meer af! Zeg niet: wat een schande hoe Volkswagen de boel besodemieterde, maar zeg: nu kunnen we eindelijk een streep zetten onder het verhaal dat Hitler tenminste één goed ding heeft voortgebracht. Zeg niet: ongelooflijk dat al die VVD’ers elkaar zo lang de hand boven het hoofd hielden in de affaire Cees H., maar zeg: dan hielden ze in elk geval minder handen over om al die envelopjes-met-inhoud onder tafel door te geven. En zeg niet: wat ontzettend eng dat de PVV virtueel de grootste partij van Nederland is en almaar blijft groeien, maar zeg: ‘nepparlement’ is een prachtig Scrabblewoord. Dus klap uit dat bord, schenk vol die glazen en warm uw hart aan de gedachte dat het, na een jaar met zoveel rampspoed, wel heel raar moet lopen als 2016 niet een paar iets overtuigendere lichtpuntjes te bieden heeft. Toch…?