<div class="wpg-element paragraph">
<p>FOTODOCUMENT</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>In de jaren zeventig zette Mao ongeveer driehonderdduizend Chinese burgers, onder wie kinderen, aan het werk om onder de straten van Beijing een ondergrondse stad uit te graven, uit angst voor een nucleaire aanval van de Sovjets. Via verborgen deuren, vaak verstopt in winkels, zou Mao met zijn regering de bunkers in kunnen vluchten en van daaruit naar militaire bases buiten de stad. Het uiteindelijke doel was dat de hele bevolking van Beijing, destijds zes miljoen mensen, het een tijdje zou kunnen uitzingen in de gewelven onder de stad. Het gangenstelsel beslaat vijfentachtig vierkante kilometer en ligt acht tot achttien meter onder de grond. </p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3>op de tast<br /></h3>
<p>Nu woningen schaars zijn in Beijing, zijn de bunkers opgewaardeerd tot goedkope huurappartementen. De Spaanse fotograaf Albert Bonsfills werkte aan een serie over het leven onder de grond, toen in zo’n donkere gang een helblond meisje in een roze jas langs hem heen schoof. Dat lichte haar trok zijn aandacht na al die maanden in China. Hij volgde haar en begreep pas dat ze blind was toen ze op de tast de deurknop naar haar kamer zocht. <br />Het meisje met het blonde haar heet Mengchun en is als albino geboren, waardoor haar zicht maar 0,1% is. Als kind verfde de moeder van Mengchun haar haren nog zwart, zodat ze minder zou opvallen tussen de anderen in haar klas. </p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3>masseuse worden<br /></h3>
<p>Blinde meisjes in China kunnen twee dingen doen: thuis blijven of masseuse worden. Mengchun verhuisde van het Chinese platteland naar de stad, waar ze een tijdje in een massagesalon werkte. In Beijing ontmoette Mengchun Lina. Lina is volledig blind, komt net als Mengchun uit een klein dorp en trok naar Beijing om iets van een bestaan op te bouwen. Inmiddels is ze toegelaten tot een studie Chinese taal en cultuur. <br />Mengchun en Lina delen met zijn tweeën een ondergrondse kamer, en de ogen van Mengchun. Het kleine beetje dat Mengchun kan zien is net goed voor hen beiden om mee te kunnen leven. Vierentwintig uur per dag zijn ze samen. Ze slapen, eten, lachen en werken tegelijkertijd. Ze leven in volmaakte symbiose. <br />Bonsfills volgde de meisjes vijf weken onafgebroken. Hij verbaasde zich over de blijmoedigheid van de meisjes, over hoeveel lol ze hebben en hoe ze kunnen genieten van de zon op hun gezicht. ‘Ik vroeg ze hoe dat kon. Het antwoord van Lina is denk ik een les voor ons allemaal. Ze zei: “Ik ben zo dankbaar voor alles wat ik heb omdat ik met andere ogen heb leren kijken: met de ogen van het hart.”’ </p>
</p></div>


Nynke van Verschuer

In het land der blinden

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips