<div class="lead">
Etiketten, hokjes en grenzen lijken de wereld te dicteren. Er wordt zo veel en vaak mee gestrooid dat Simone begint te denken &#8216;dat ze zijn ontworpen als springplank; iets om van weg te bewegen&#8217;.
</div>
Iedereen kijkt uit naar de Hong Kong Sevens. Iedereen die een bar bezit en uitziet naar publiek dat zich schaamteloos bezat.
Ik kijk uit naar de Hong Kong Sevens. Eén van de grootste rugby toernooien ter wereld. Rugby 7’s is, kortgezegd, gewoon rugby maar dan met de helft van de spelers (zeven in plaats van vijftien). Korter (15 minuten in plaats van 80) en sneller (minder scrums, meer rennen). Heel publieksvriendelijk.
<img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2017/04/IMG_2585.jpg" alt="" />
Het Nederlands damesteam is er ook. Helaas sta ik vanwege een knieblessure al jaren aan de kant, maar met enkelen van hen heb ik nog gespeeld. Zoals met Elke, die vandaag een maskertje van wit sporttape draagt omdat ze haar neus zes weken geleden brak. Hij is nog een beetje gevoelig. Velen denken wellicht dat ze haar masker tegen de zon draagt. In de Zuid-Chinese Zee zag ik een zwemmer met een blauw gezicht: ze droeg een rubber hoedje voor over de wangen en neus.Er spelen ook dames, maar niet op het hoofdveld. Ze zijn er wel, maar niet helemaal. Ze spelen op de donderdag, op een veld in de schaduw (een metaforische, de zon brandt) van het stadion waar een dag later het hoofdtoernooi begint.
De Factor 50 ligt dik op mijn gezicht. Ik trek de pijpjes van mijn shorts tussen mijn billen uit en spring even op en neer maar het zweet plakt hardnekkig aan mijn lijf. Zweet dat zonder moeite is verschenen, vliegt niet.
Eerst sta ik aan de spelerskant, waar partytenten de teams tegen de zon beschermen, maar daar word ik weggestuurd door de beveiliging. Ik moet aan de andere kant van het veld gaan staan. ‘You are not a player’, zegt de beveiliger.
Ik volg haar regels maar ik ontken haar reden. Sommige lichamen staan tevreden aan de zijlijn. Dat zijn de supporters en fans. Anderen ervaren die plek als de rand, the fringe, de zijkant voor afgeserveerden en voormaligen.
Het geblesseerde lichaam is een jaloers lichaam. Mijn hart trappelt ontevreden.
*
We zoeken een Hong Kong dat we niet zomaar op straat zien. We vinden een LHBT-tour.
Benita begint haar tour voor de rechtbank, op Statue Square. Ze vertelt dat de LHBT-rechten niet op de politieke agenda staan. De stappen die worden gezet, komen van LHBT’ers die een rechtszaak aanspannen omdat ze slecht zijn behandeld. Zoals de bankier die ineens haar baan verloor toen ze eenmaal herkenbaar als vrouw door het leven ging. Of de transvrouw die door een groep beveiligers werd lastig gevallen toen ze naar het toilet wilde. Ze ging elke dag naar dat toilet, een paar meter bij haar kantoor vandaan. Ineens waren ze daar, ze doorzochten haar telefoon op zoek naar foto’s om aan te tonen dat ze een perverseling was die meisjes wilde kijken op de wc.
<q class="pull-left">Waar geld heerst, geldt verandering als frisse decoratie.</q>
Op de individuele rechtszaken volgen excuses en spreken bedrijven zich homovriendelijk uit. Tijdens de jaarlijkse Pride dopen de grote banken in de stad hun wolkenkrabbers in neon-regenbooglicht. Waar geld heerst, geldt verandering als frisse decoratie.
*
<figure id="post-354593 media-354593" class="align-none"></figure>
Ik herken haar meteen. Het meisje achter het gezicht. Ze loopt aan de zijkant van het veld, tussen de spelersbanken van de twee strijdende herenteams in – op dat moment Zuid-Afrika versus Amerika –, druk gebarend met collega-scheidsrechters. Ik zit zeker vijftien meter bij haar vandaan en ik heb haar nog nooit ontmoet, maar ik herken haar toch. Aan haar ziekte. Mui Thomas heeft Harlequin Ichthyosis. Via via kreeg ik te horen dat ik haar blog moest volgen, The Itchy Referee. Mui woont in Hong Kong en is scheidsrechter. Een scheidsrechter met jeuk. En dat is te zien. Ze krabt zichzelf overal – terwijl ze grapjes maakt met haar collega’s, als ze over het veld tuurt, als ze gehaast langs het veld loopt, als ze een de ballenjongen instrueert dat hij op één knie moet zitten. Ze krabt zichzelf overal – op haar armen, onder haar shirt op haar rug, in haar nek, op haar kruin en voorhoofd. Ze trekt een stukje wenkbrauw los. Ik zit zeker vijftien meter bij haar vandaan en ik zie de huid loslaten. Schilfers dwarrelen, zweten kan haar lijf niet, het sneeuwt rondom haar.
Mui is pas 24, maar ze oogt leeftijdsloos: haar rauwe huid geeft geen bekende aanwijzingen. Ze werd geadopteerd toen ze anderhalf was. Geboren in China, knalrood van de uitgedroogde huid. Haar ouders schreven een boek, The Girl Behind the Face, over hoe Mui werd aangestaard en uitgescholden op straat. Hoe Mui aan zelfdoding dacht, maar uiteindelijk tot de conclusie kwam dat ze vooral anderen moest leren om haar te accepteren.
Mui koos een rol waarbij ze altijd slechts schoorvoetend wordt geaccepteerd: ze werd scheidsrechter.
Ik houd van rugby en de overgave van eenieder die zich ermee bezig houdt, maar af en toe moet ik mijn oordoppen in doen om de luidspreker met de tetterende commentator en de opzweepmuziek buiten te sluiten. Ik lees een tijdschrift dat ik hier in de boekwinkel heb gevonden. Ik lees een essay over invalide lichamen en ik lees extra geconcentreerd, omdat ik 40.000 juichende rugbyfans rondom mij probeer te negeren. De auteur van het stuk vertelt hoe haar invalide lichaam dagelijks wordt verteld dat het niet meedoet: ‘These streets, these cafés, these nightclubs, these shops, these theatres, these restaurants all reinforce this social standard: disabled people are supposed to stay inside, while abled people can go wherever they like. The city is made without me in mind, and because of this, the environment disables me more than my body does.’
Ze maakt een vergelijking tussen de dokter die haar gehandicapt verklaarde – ‘Ze is gehandicapt en zal nooit kunnen lopen en spreken en schrijven en lezen’ – en de artsen die elke seconde van de dag het geslacht van een pasgeborene benoemen: ‘Het is een meisje’.
Eigenlijk, pleit de auteur, zouden zulke voorspellende definities niet op een kind moeten worden geplakt.
De wereld wordt gemarkeerd door etiketten, hokjes en grenzen. Ze worden zo gretig en gul opgelegd dat ik – bij deze dan maar zelfverklaard optimist – begin te denken dat ze zijn ontworpen als springplank; iets om van weg te bewegen. Daarom zou niemand bij geboorte ‘onschuldig’ of ‘arm’ moeten heten. Alleen ‘perfect’ is het juiste beginpunt voor iedereen – om van weg te bewegen.
*
‘Voordat de Britten kwamen, werd homoseksualiteit niet als een ziekte gezien. Het gebeurde gewoon. Op het vasteland in China is het vooral belangrijk dat je trouwt. Ook als je homo bent. Dan zochten ze een vrouw voor je, misschien wel een lesbische, en was er toch een huwelijk. Je behield de traditie en deed verder wat je wilde.’
Wie vasthoudt aan één soort vrijheid proeft deze waarschijnlijk nooit.
We vertellen Benita over het homomonument in Amsterdam. Ze wil er alles van weten, ze heeft nog nooit van het homomonument gehoord. Waar ze wel van heeft gehoord is het anti-homogeweld in Arnhem.
Benita laat foto’s zien van haar en haar vriendin in Ocean Park, een pretpark vol fonteinen die water en licht spuiten. Ze ontmoetten elkaar via gemeenschappelijke vrienden en zijn vier maanden samen. Haar vriendinnetje is een rechtenprofessor en verbergt haar lesbische liefdesleven. ‘Als docent kun je maar beter niet out zijn.’
Na afloop van de tour drinken we een Bubble Tea cocktail in een gaybar. De drank is zoet, de balletjes tapioca ploppen omhoog door het duimdikke rietje. Ze lijken bedekt met kleine haartjes.
In de muur achter onze tafel zit een aquarium zonder water of vissen. De planten en speeltjes – kasteeltjes, schatkisten – staan droog, voor de sier. Benita geeft ons haar kaartje. Haar achternaam is ‘Chick’ en ze is behalve tourguide ook duikinstructeur.
Niet zo vreemd, want het zeeleven is queer (lees bijvoorbeeld <a href="https://decorrespondent.nl/4870/echt-vrije-seks-vind-je-ver-beneden-peil/26099464710-49af4ccc">“Echte vrije seks vind je ver beneden peil”).</a> Onder water is alle ruimte.
<figure id="post-354591 media-354591" class="align-none"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2017/04/IMG_2587.jpg" alt="" /></figure>
*
Zuid-Afrika en Fiji spelen de finale. Die begint plechtig met het volkslied van beide teams. De Fiji heren staan in een fier rijtje van groot naar klein en zingen met opgeheven hoofden. De Zuid-Afrikanen staan trots rommelig door elkaar, sommigen zingen overtuigd, anderen luisteren stil. Eén van hen, ‘n goue seun, een witte jongen met blond haar, huilt. Ik herken de tranen. Het zijn de tranen van een speler die het hele toernooi langs het veld heeft gestaan. Hij is trots op zijn team, maar hij weet even niet of hij er zelf nog wel bij hoort. Hij knalt uit elkaar van trots omdat trots het sterkste wordt ervaren wanneer je toekijkt en zelf niet keihard bezig bent. Het is een trots die alleen kan bestaan dankzij de hevige teleurstelling over het feit dat hij niet helemaal meedoet. Noem het teleurtrots of trotstelling. Noem het geen jaloezie.
Na het volkslied benadrukt hij de tranen door met zijn biceps over zijn ogen te wrijven. Hij gaat zitten op de reservebank. Met rechte schouders en trappelende benen, om zijn coach te tonen dat hij er klaar voor is. Mocht hij nodig zijn. Als het nodig is, aye aye. Wat nodig is, kapitein.
Wanneer de fysio de zijlijn verlaat en het veld oprent met ijs voor een geblesseerde teamgenoot, blijft die goue seun zitten. Hij schiet niet overeind. Hij zal niet wensen wat nodig is, hij zal wachten.

Simon(e) van Saarloos

Hong Kong vanaf de zijlijn

Nie wieder is nu

Meebuigen is zinloos

Verhaal van de Week

Van burgerverzet tot dictators

Social media als geheim wapen 

Klimaat, klimaat, klimaat!

Teun van de Keuken

Wat gebeurt er nu>

Europa na de AfD

Weg met de model-minderheid

Interview Pete Wu

Sport wordt almaar duurder

Hans Against the Machine

Schieten en huilen in Israël

Cultuurtip

Staken is winnen

Debat op Dinsdag