In de hoek gedreven verdwijnen principes als sneeuw voor de zon

Nog geen 24 uur na de verkiezingsuitslagen binnen waren sprak Miki Meek, redacteur van de podcast This American Life, twee agenten in Zuid-Florida. Verdekt opgesteld achter hun SUV vergeleken de twee Trumps overwinning met die van de Miami Dolphins in 1974. ‘This is almost as good as the Dolphins winning the superbowl, you know! God, maybe now there’s a change in directions!’ In 2008 had Obama ze verandering beloofd. Verandering die maar niet wilde komen: in 2012 uitten ze hun teleurstelling in de vorm van steun aan Romney, en nu – teleurgestelder nog dan voorheen – met een stem op Trump.

‘More law and order.’ Het idee van een regering-Trump kalmeert de agenten. Ze vertellen Meek liever niet hoe ze werkelijk heten en bij welk korps ze zijn aangesloten. In dit geval omdat ze van de baas niet met de pers mogen praten, maar het undercover-leven is ze ook in het dagelijks leven niet vreemd. Elk feestje, elke barbecue, elke kerkdienst klinkt hetzelfde liedje: ‘What do you do for a living?’ En hun antwoord is elke keer anders: ‘I am a firefighter. Or eh…’ Een zakenman, een postbode, een apotheekmedewerker, elke leugen verslaat het alternatief: toegeven dat je bij de politie werkt. ‘The last thing I want to tell people is that I’m a cop.’

Je ziet mensen voor je ogen verstijven, leggen de agenten uit. ‘Even if they’re holding a drink, they’ll drop it.’ Meneer agent is voor vele Amerikanen niets meer dan een pester in uniform. Een racist, een agressieveling, een lievelingetje van conservatief-spierwit. ‘We are guilty until proven innocent’, legt een van de twee uit. Clintons campagne ervoer hij als verraad: haar steun aan de Black Lives Matter-beweging en haar stellingname na de verschillende ‘police shootings’ voelden als een stomp in zijn maag. ‘We are good guys, we are not all bad apples.’

Gisteren, in San Antonio, schreef een 50-jarige agent aan de kant van de weg een boete uit voor een motorrijder. Een auto stopte, een man stapte uit en schoot de agent dood in zijn dienstauto. In St. Louis werd een 46-jarige collega, ook achter het stuur, vanuit de auto naast ‘m in zijn gezicht geschoten. Hij ligt zwaargewond in het ziekenhuis. De daders zijn spoorloos. De politie laat weten geen verband te zien tussen de twee hinderlagen. Een uur later werd in Sanibel City een agent neergeschoten in het verkeer. Hoe hij er aan toe is, blijft onduidelijk.

Hoewel het verband tussen de hinderlagen volgens de politie niet duidelijk is, zijn de contouren van een griezelig patroon zichtbaar: in 2016 zijn in Amerika zeker 57 agenten gedood door kogels. Met deze drie erbij is dat 70 procent meer dan vorig jaar. ‘Tot nog toe’, staat in de krant.

Lees ookDe niet zo Verenigde Staten van Amerika9 november 2016 En de kloof tussen het ene en het andere Amerika wordt almaar groter. Ze wisten heus wel dat Trump niet helemaal deugt, gaven de agenten uit Florida toe. En ze weten heus wel dat hij niet de president is die ze het liefst zouden willen. Zijn uitspraken over vrouwen en immigranten doet ze walgen, en ‘he’s inexperienced, and he’s hotheaded. But is he the answer that we are looking for? Who knows.’ Trump is anders, en het moet anders. In de hoek gedreven verdwijnen principes als sneeuw voor de zon. Met de deuren van hun SUV op slot, gesterkt in hun angst en hun motivatie, zetten de agenten in Florida de radio aan op zoek naar troost van Trump. ‘The good guys’ scharen zich bewust achter ’the bad guy’, want ‘enough is enough’.