<div class="lead">
Op Twitter kan het er vaak behoorlijk verhit aan toe gaan. Het is verbazingwekkend hoeveel emotie er in die honderdveertig tekens past. Voor Sander Donkers is het tijd voor Twexit.
</div>
If you can’t stand the heat, get out of the kitchen. Dat is wat je gegarandeerd te horen krijgt als je je op Twitter op wat voor manier dan ook beklaagt over de manier waarop iemand iets zegt. Eigenlijk is het meestal: ‘Heat. Kitchen.’ Want Twitter, want ruimtegebrek. Eens met iemand: ‘Spijker. Kop.’ Iemand zegt iets doms: ‘Klok. Klepel.’ Iemand wordt ‘ontmaskerd’: ‘Aap. Mouw.’
Maar laat ik niet zeuren over zulke ergerniswekkende taalvondsten, want Twitter is prachtig. De afgelopen jaren heb ik er talloze mensen leren kennen die me dagelijks aan het lachen maken, die me op de hoogte stellen van mooie of belangrijke dingen die ik anders gemist had, en met wie ik leuke gesprekken heb.
Toch is Twitter ook een probleem. Voor mij, in elk geval. Want tegenover al dat leuks staat de constante, zeurende aanwezigheid van te veel woede, te veel mensen die elkaar niet willen begrijpen, te veel ego’s die met grote woorden smijten maar eigenlijk kibbelen over kleine piemels (m/v), te veel begrip en bijval voor pure onaardigheid. En als het je niet aanstaat: ‘Heat. Kitchen.’
Dat ons publieke debat ziek is, weten we inmiddels wel. Pak de definitie uit de Van Dale erbij – ‘bespreking van het voor en tegen’ – en je kunt alleen maar zachtjes wenen. Maar het is geen toeval dat je dat op Twitter het duidelijkst merkt. De honderdveertig tekens waarin je je mening moet persen. Het feit dat je er anoniem kunt zijn, of dat je halverwege een gesprek kunt inhaken op een of ander sub-sub-feitje, waardoor discussies Barbapapa-achtig van vorm verschieten en de zaak wel uit de hand moet lopen. Het is een perfecte ruziemachine.
Raar, misschien, om een medium de slechte gewoonten van de gebruikers te verwijten. Niemand zei ooit dat het aan de telefoon lag als je ruzie kreeg tijdens het bellen. Maar op Twitter is klagen over Twitter heel gewoon. Iedereen valt er van zijn stoel wanneer iemand een ander onverhoopt gelijk geeft. Maar véél vaker kom je dat benauwde zinnetje tegen van de twitteraar die ongewild in het zoveelste pandemonium is beland: ‘Mag ik hier uit?’
<q class="pull-left">Raar, misschien, om een medium de slechte gewoonten van de gebruikers te verwijten. Niemand zei ooit dat het aan de telefoon lag als je ruzie kreeg tijdens het bellen?</q>Puur persoonlijk, zeer subjectief onderzoek wees uit dat een en ander te maken heeft met het Wierd Duk-effect – een verschijnsel dat je los kunt zien van je mening over de man zelf, zijn opvattingen en journalistieke methode. ‘Wierd Duk’ is vooraleerst a whole lotta Duk, die sneller tweet dan zijn schaduw en overal op reageert. Volg hem, en je komt nooit meer toe aan je kattenfilmpjes. ‘Ontvolg’ hem en… er verandert niets, want je hele tijdlijn zit boven op de kast al zijn tweets te retweeten en te becommentariëren, waar de Duk-aficionado’s dan weer bovenop springen, in een perpetuum mobile van de kift.
Zo wordt de grondtoon op Twitter bepaald door de Onontvolgbaren – mannetjes en vrouwtjes die dol zijn op snikhete keukens. Zelf ben ik bij nader inzien toch meer een veranda-man. Die nu al bang is van alles te zullen missen, maar toch maar eens een paar maandjes gaat kijken hoe het zonder Twitter is.

Sander Donkers

Het Wierd Duk-effect van sommige twitteraars

Vrouwen misbruikt binnen Forum

De zomerrel op links

Woke versus klasse

Verhaal van de Week

Normale mensen zijn eng

Teun van de Keuken

Wat betekent bescherming?

Leven in de Noordzee

Onzekere toekomst

Onrust in het Midden-Oosten

iPhone-apartheid

Chard van den Berg

Eigendomcrisis

Noordzee

Veilige social media

Megaboete Meta

Democratie leeft

Verzet in India

Mag je niet missen

Cultuurtip