<div class="lead">
David Kleijwegt bewonderde Prince altijd van een afstandje. Maar één keer mocht hij dichtbij komen, zonder notitieblok, midden in de nacht en met bonzend hart.
</div>
Zijn eerste concert in Nederland had ik gemist, net als iedereen overigens, al zou je dat niet zeggen als je de verhalen mocht geloven. Want dan was Jan en alleman en zijn schoonmoeder erbij geweest, die avond in Paradiso aan het begin van de jaren tachtig. Mijn aandacht had hij destijds al wel getrokken. Een in tangaslip en regenjas gehulde geilneef die opzichtig zijn verlegenheid compenseerde met liedjes over pijpen en incest hoorde je ook toen niet elke dag. Een plaat als &#8216;Dirty Mind’ zou nu niet meer zomaar kunnen verschijnen. Stel je de ophef voor op social media die een tekstregel als ‘incest is everything it’s said to be’ nu zou veroorzaken.
Bij het tweede concert – hij was inmiddels een bonafide rockster, ik een beginnend popjournalist bij een grote krant – stond ik vooraan. Het was augustus 1986 en Prince speelde in Sportpaleis Ahoy’ bij mij om de hoek. De fameuze tournee rond doorbraakplaat en bioscoopsucces Purple Rain was aan Nederland voorbij gegaan, maar dit was ook wat hoor, de concerten naar aanleiding van Parade. Niet minder hitgevoelig (luister naar ‘Kiss’), maar tegelijkertijd veel verfijnder. Prince bleek in luttele tijd de enerverende rockpose al weer van zich te hebben afgeschud. Hij had Joni Mitchell ontdekt, luisterde veel naar jazz. Het sprookjesachtig gearrangeerde ‘Sometimes It Snows in April’ was het hoogtepunt.
Dertig jaar later komt dan het bericht dat Prince is gestorven. In april.
In de jaren na dat eerste concert bleef ik zo dicht in de buurt als ik kon. En ik bleef Prince bewonderen. Om zijn virtuositeit, zijn charisma, zijn ongrijpbaarheid, zijn ongenaakbaarheid. Dat laatste was soms ook vrij hinderlijk. Want daardoor was dicht in de buurt nooit zo heel erg dicht in de buurt. Ik zag alle concerten, bezocht de meeste geheime after shows, zoals het legendarische optreden in het Paard in 1988. Ik kocht de bootlegs van die shows. Ik verzamelde zijn singles, voor de b-kantjes. Ik sprak met drumster Sheila E, met Wendy en Lisa, zijn twee belangrijkste bandleden uit zijn beste periode, met door iedereen alweer vergeten protegés als Jill Jones. Maar geen sterveling uit Nederland sprak met Prince, zelfs niet de bazen van zijn platenmaatschappij. Hij was een groot enigma (weliswaar een van slechts een meter 57 – zoveel wisten we uit de spaarzame informatie die ons bereikte) en wilde dat graag blijven.
We spoelen een decennium vooruit. Het leven gaat zoals het leven gaat. Ik keek niet meer reikhalzend uit naar elk Prince-concert, gaf niet meer alle cd’s een tien plus, soms besprak ik ze zelfs helemaal niet meer. En juist toen kwam het telefoontje: of ik om half twee ’s nachts in Amsterdam kon zijn. Om Prince te interviewen. Ik was er toch even stil van. De restricties waren ronduit belachelijk: geen opnameapparatuur in de hotelkamer, zelfs geen notitieblok. Maar ik was er om half twee ’s nachts. Met bonkend hart.
Ik herinner me hoe ik door de eindeloos lang lijkende gangen van het hotel werd geleid naar een kamer, en met elke stap dat hart van mij dat steeds harder ging bonken. Ik kende zo’n beetje elke noot die hij aan het vinyl had toevertrouwd, maar wie de man was met wie ik zo dadelijk ging praten? Ik had werkelijk geen idee. Eenmaal bij de juiste deur aangekomen bleken de zenuwen al snel nergens voor nodig. Prince deed open, gaf mij een ferme hand, keek me diep in de ogen en begon meteen gezellig te keuvelen. Wereldvreemd? Niet van deze planeet? Niets van dat alles. Prince mocht dan een opvallend roodoranje pak met witte spikkeltjes van badstof aan hebben, laarzen in dezelfde kleur dragen met hoge hakken die hem veel groter maakten dan hij was, behangen zijn met goud waarop het symbool staat dat hij enkele jaren geleden als zijn naam adopteerde, hij was vanaf het eerste moment een geanimeerde, gewiekste en goedlachse gesprekspartner.
Ook in de hotelkamer aanwezig was Larry Graham, de voormalige bassist van Sly Stone en net als Prince Jehova-getuige. Met z’n drieën bespraken we de verminderde artistieke en commerciële impact van Prince’s werk. Kennelijk was de sfeer zo ontspannen dat ik dat onderwerp durfde aan te snijden ‘O, maar zo zie ik het niet,&#8217; antwoordde Prince kalm, pulkend aan de grote oorbel in zijn rechteroor. ‘Ik heb het gevoel dat mijn muziek met de jaren alleen maar helderder, duidelijker wordt. De ruis in mijn leven is verdwenen. Dat komt omdat ik nu dichter bij God sta.’
Bij het uitspreken van deze woorden wees hij met een perfect gemanicuurde vinger naar Graham. ‘En dat is aan díe man te danken. In het verleden gebruikte ik schuttingtaal in mijn songs. Larry wees me niet terecht, hij vroeg alleen: “Waarom doe je dat?” Met een reden, was mijn antwoord. “Heb je &#8217;t dan wel eens zonder geprobeerd”, zei hij. En hij had gelijk. Waarom zou ik iemand, die aanstoot neemt aan grove taal, willen kwetsen? Volstrekt onnodig. Dat doe ik dus niet meer.’
Verder ging het die nacht nauwelijks over muziek. Wel over van alles en nog wat, hetgeen ik me natuurlijk niet meer woordelijk kan herinneren (geen notitieblok). O ja, toch íets: het ging veel over The Matrix, de film van Lana en Lilly Wachowski, die toen nog niet zo lang uit was. Het idee dat er een andere werkelijkheid schuilgaat achter de werkelijkheid die wij met z’n allen waarnemen, maakte kennelijk grote indruk op Prince.
Voor de goede orde: zijn aanspreektitel was in die tijd niet Prince maar The Artist. Ook daarover sprak hij openlijk: ‘Ik koester de vrijheid alles te kunnen zijn wat ik wil. Dus als ik een andere naam wil, dan neem ik die. Het maakt me niet uit wat andere mensen daarvan vinden. Het is míjn leven. Mensen schilderen me af als een kluizenaar, die geen idee heeft wat er in de echte wereld gebeurt. Dat imago klopt van geen kant. Ik ben geen kluizenaar, heb geen angst voor andere mensen. En de echte wereld? Die maak je zelf. Daarin is de mens vrij, al beseft niet iedereen dat.’
Niemand lette op de klok. Het duurde zeker anderhalf uur, maar waarschijnlijk langer, voordat ik weer buiten stond. Prince had die nacht het gecultiveerde mysterie van de onbereikbaarheid verloren, maar mijn bewondering was alleen naar gegroeid.

David Kleijwegt

‘Het is míjn leven,’ zei Prince tegen me

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel