‘Het is niet om aan te zien, hoor,’ waarschuwt Leon Kurpershoek. Hij schuift zijn mondkapje omlaag, kantelt zijn hoofd wat naar achteren en opent zijn mond. Linksboven lijkt niet zo veel aan de hand, maar waar de rechtersnijtand zou moeten zitten, gaapt een gat. De tand ernaast ontbreekt, net als een paar kiezen. ‘Ik weet het allemaal niet eens precies, joh. Onder is het ook zoiets. Die voortand is een keer zomaar afgebroken. De andere tanden ook trouwens. Daarna is het allemaal vanzelf weer dichtgegroeid.’ Hij schudt zijn hoofd en schuift het mondkapje terug. ‘Je kan het een tijd verbergen, maar op een gegeven moment niet meer.’