<div class="lead">
Het zevende seizoen van Game of Thrones is er een van veel geld en weinig tijd. Climax na climax na climax. &#8216;Alsof de acteurs doorhebben dat de volgende peperdure actiescène in hun nek hijgt.&#8217;
<div class="info-box">
Let op: dit is een recap van Game of Thrones, seizoen zeven, aflevering vijf. Een stuk op een bedje van spoilers dus.
</div>
</div>
Vier seizoenen geleden kon ik het label checken van de wijn die ik blind uit het schap had gepakt, een glas ervan inschenken en een pluisje uit mijn navel vissen, zonder de serie te hoeven pauzeren. Het relatief beperkte budget bracht ons lekker lange dialogen, trage pans van de omgeving, een te overzien aantal locaties en genoeg talking heads om de personages bij naam te kennen. ‘Ah, Rioja.’
Maar nu is het winter. Met veel geld en weinig tijd raggen de regisseurs het plot erdoor. De tijd lijkt te vliegen, de dialogen zijn kort, beknopt bezuinigd, en bestaan regelmatig uit ongeloofwaardige oneliners. Het is alsof de acteurs doorhebben dat de volgende peperdure actiescène in hun nek hijgt. Begrijp me niet verkeerd: het giga-budget levert shots op die een lijst en een plaats aan de muur (pun intended) verdienen, maar waar het boek zijn kracht ontleent aan de eindeloze kletspraatjes en gedachten van personages, hangt de serie tegenwoordig aan elkaar van spektakel-powerhouses.
Simpel gezegd: seizoen zeven vliegt je om de oren en als je je niet als een gek in de serie verdiept, snap je er inmiddels de ballen van. Of, op z’n Bronns: na zes seizoenen voorspel komt de serie te vroeg maar keihard klaar in ons gezicht. 
Daar gaan we.
<h4>In de as</h4>
Bronn leeft nog. Jaime ook. Na weinig subtiel visueel referentietje aan de val van Bran in seizoen een, klimmen de twee het water uit, de verschroeide kade op. De ogen van de Kingslayer zijn dof: op zijn netvlies brandt een deja vu. ‘Burn them all’, zei de Mad King, voor Jaime zijn zwaard in de rug van de koning stak. ‘Burn them in their houses, burn them in their beds. Burn them all.’ 
Nee, Daenerys is haar vader niet, probeert Tyrion zich een eindje verderop wijs te maken. Hij baant zich een weg door de as. De rook stijgt op uit drooggekookte helmen van zijn vroegere strijdmakkers. Nee, Daenarys is haar vader niet, zegt ook Daenarys zelf. ‘That’s Cersei Lannister. Not me.’ En terwijl haar eigen woorden opgaan in rook, verbrandt haar draak Dickon en Randyll Tarly, die weigeren voor haar te knielen. ‘Burn them all’.
<q class="pull-left">Ik hoop dat het kindje van Cersei dwerggroei te pakken heeft.</q>Jaime wacht de ondankbare taak aan Cersei te vertellen dat deze oorlog niet op het slagveld gewonnen kan worden. Zijn zus vat de opties samen: ‘Either we fight and die, or submit and die. I know my choice, and a soldier should know his.’ En gut, ze is ook nog zwanger. Ik hoop dat het kindje dwerggroei te pakken heeft.
<h4>Dragonstone</h4>
Jon wordt besnuffeld door Drogon. Geen probleem, weet je als je een beetje hebt opgelet: zijn Targaryan-bloed zal de draak wel op z’n gemakkie stellen. Hij en Dany gooien wat oneliners over, tot de seksuele, incestueuze spanning wordt verstoord door ‘s werelds meest beroemde inwoner van de friendzone: Jorah (The Explorer) Mormont. ‘You look strong!’, flirt de koningin. Kippenvel met korsten.
Trouw als een hond vertrekt Jorah niet veel later richting Eastwatch by the Sea, een gewillige schurftige pion in de queeste van zijn queen. Want: Dany begint Jon te vertrouwen, en wil met hem proberen Cersei te overtuigen van hun streven (het omleggen van het dodenleger). Maar: Cersei heeft niets meer te verliezen en zal enkel meewerken als ze ervan overtuigd is dat zij uit eigenbelang handelt. Dus: Jon, Jorah, Davos, Gendry (hier kom ik later op terug), en bij toeval The Hound en de Brotherhood without Banners zullen een Wight voor haar naar Kings Landing slepen. Een portie ijskoud bewijs, dat haar uit angst en beven haar prioriteiten moet doen bijstellen.
Daarom regelt Bronn in de tunnels onder Kings Landing een ontmoeting tussen de broertjes Lannister. Tyrion weet dat hij Cersei alleen kan overtuigen door zijn woorden in de mond van Jaime te leggen. Het weerzien is wat ongemakkelijk, maar kort (niet krachtig). Een van de meest interessante relaties in de serie wordt hier voor het gemak versimpeld tot een uitwisseling van halve zinnen en open eindes. 
<h4>Winterfell</h4>
Bran (meest gevreesde collega bij de koffieautomaat) kijkt vanuit Winterfell mee door de ogen van een vlucht raven, ten noorden van de muur. Het leger van de doden is griezelig groot en heeft de pas erin. De Night King heeft hem door. 
Littlefinger zet op slinkse wijze de Noorderlingen op tegen Jon, als Lady Sansa de wacht houdt. Zijn Lady Stark, die verlost moet van de schaduw van Jon Snow om naast hem in de zon te komen staan. Arya heeft hem door, probeert hem te doorgronden en trapt in de val. Littlefinger, oh Littlefinger: hij is je altijd een plannetje voor. 
<h4>Flea Bottom</h4>
Ja hoor, daar is Gendry. Hij werkt als vanouds in de smitse, vlak onder de neus van Cersei, is al jaren klaar met roeien en maakt geen aanspraak op de troon of zo. Wel wil hij maar al te graag Jon helpen door met de hamer van zijn vader, Robert Baratheon, zwaaien. Kijk, dat komt van pas. Want oi: ‘safety is never a permanent state of affairs’. Zeker niet in Westeros. ‘Onze vaders vertrouwden elkaar ook, toch?’, grapt Gendry. Sukkel: Jons vader, niet Ned maar Rhaegar, is tijdens de Battle of the Trident vermoord door de zijne.
<h3><q class="pull-left">Het post-truth-tijdperk was ver voor de winter al hier.</q>De Citadel </h3>
De complete huishouding van Zweinstein neemt plaats aan een vergadertafel. Professor Slughorn leest een briefje voor van Bran, uit Winterfell, die hen waarschuwt voor het dodenleger. Sam kijkt toe, de Cassandra van de Citadel, en probeert de heren tevergeefs te overtuigen van Brans gelijk. Maar klimaatontkenners blijven klimaatontkennen, en het post-truth-tijdperk was ver voor de winter al hier.
Dus pakt hij de boeken die hij nodig heeft en peert ‘em. 
Vlak voor zijn vertrek onthult Gilly, de wilde dyslect, het spannendste feit van heel de aflevering: uit een willekeurig boek leest ze voor hoe ene ‘Ragger’ zijn huwelijk ontbond, om in het geniep met een ander te kunnen trouwen. Wij weten nu dus, met wat nadenken, dat Jon Snow, zoon van Rhaegar Targaryan en zijn vrouw Lyanna Stark, geen bastaard is. Ik herhaal: Jon Snow is geen bastard. 
Valar Morghulis. (Of het lesje van de Onion Knight: ‘It is better to be a coward for a minute than dead for the rest of your life.&#8217;)
<div class="info-box">De recaps van de vorige afleveringen lezen? Dat kan <a href="https://www.vn.nl/thema/game-thrones-recap/">hier</a>.</div>

Roos van Tongerloo

Game of Thrones seizoen zeven vliegt je om de oren

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips