Het kleine leed van Riek op De Groeten van Max

Er is niets tegen klein leed.

Ik bedoel het grote wereldgebeuren hoeft het gesprek niet altijd te domineren.

Daar heeft omroep Max als geen ander oog voor.

Voor haar doelgroep geldt: de strijd is gestreden, de herinnering aan toen het beter was neemt behaaglijke vormen aan en de drang om eindelijk te gaan genieten is niet te stuiten. In dit verlangen ligt een enorm stuk consumentenonbehagen op de loer.

Je hebt je immers godverdomme niet de tering gewerkt om je op je ouwe dag door een touroperator in de maling te laten nemen.

Dat schreeuwt om een format.

De Groeten van Max dien ten gevolge.

– Naast mij zit de 80-jarige Miep Goris. En vertel eens Miep jij bent met de bus naar Benidorm gegaan en hebt daar een week bij je zuster Riek gelogeerd en toen de terugreis. Na 26 uur rijden heeft de chauffeur je in Sittard bij het station afgezet, want er waren te weinig passagiers om door te rijden naar Amsterdam. En je was net geopereerd aan je enkel. En toen pikte je het niet, maar de chauffeur was moe en zei dat het in de kleine lettertjes stond. En je had je bagage en je kruk en toen kwam je op het perron en toen reed de trein naar Amsterdam ook nog voor je neus weg. Heb ik het zo een beetje goed samengevat?

– Bijna. Mijn zuster heet Miep en ik heet Riek.