Nieuws!
De Gay Pride-parade in Split is op een veldslag uitgelopen. Tienduizend tegendemonstranten bekogelden de tweehonderd deelnemers met stenen en riepen dat homoseksuelen dood moesten. De politie gebruikte knuppels en traangas om de homo&#8217;s te beschermen en verrichtte zeker honderd arrestaties. Beelden uit Kroatië tonen dat de optocht een stuk minder uitbundig was dan wij hier gewend zijn, maar voor conservatieve Kroaten was er kennelijk nog meer dan genoeg om aanstoot aan te nemen.
Een veelgehoorde reactie op dit soort berichten, ook hier in Nederland, is dat geweld tegen homo&#8217;s weliswaar heel verkeerd is, maar dat zo&#8217;n provocerende optocht wel een beetje vragen om moeilijkheden is: nogal wiedes dat het knokken wordt als je in zo&#8217;n conservatief land massaal je homoseksualiteit gaat lopen vieren. En doe je de zaak met zo&#8217;n uitbundige optocht überhaupt niet eerder kwaad dan goed?
Zo&#8217;n opmerking wordt meestal niet op prijs gesteld. Het is toch goed dat homo&#8217;s hun stem laten horen? En je zegt toch ook niet tegen schaars geklede dames dat ze er feitelijk om vragen verkracht te worden? Tegen die laatste opmerking, onlangs gemaakt door een Canadese politieman, is in Amsterdam vorige week zelfs een zogenaamde slettenmars gehouden. Ook hartstikke leuk, maar ook weer iets waarvan je je kunt afvragen of het zin heeft.
Want wat doet zo&#8217;n optocht nou precies? De deelnemers laten zien dat ze zich niet schamen voor wie ze zijn &#8211; dat is goed. Ze gebruiken zelf geen geweld &#8211; dat is ook goed. Ze maken een lange neus naar alle homofobe passanten en televisiekijkers &#8211; ook prima. Maar nogmaals: helpt het nou echt voor de acceptatie van sletten of homo&#8217;s? Is provoceren altijd nuttig?
Een populaire tv-presentator die homo blijkt te zijn, dat helpt. Een groep imams of dominees die een homovriendelijk manifest opstelt, dat helpt. Een openlijk homoseksuele voetballer, dat helpt. Maar zo&#8217;n optocht? Parachutespringen is misschien heilzaam tegen hoogtevrees, maar heeft een kolkende Amsterdam Arena ooit één Feyenoordsupporter bekeerd? Is er ooit een weigerachtige trouwambtenaar overtuigd door de aanblik van twee gespierde kerels met roze strings in zijn voortuin?
Het is geweldig dat zo&#8217;n optocht kan en mag worden gehouden, en het is een prachtig schouwspel voor de hele wereld. En zeker voor deelnemers onderling werkt zo&#8217;n manifestatie uitstekend: of je nou wordt toegejuicht (Amsterdam) of uitgescholden (Split), je voelt je (hopelijk) trots en saamhorig. Dat is fijn, en samen sta je sterk. Maar juist door je als zo&#8217;n uitbundige groep te manifesteren, zeker als dat gepaard gaat met extreem veel bloot en herrie, vergroot je de kloof met mensen die hebben geleerd dat je vies of eng bent.
Als die mensen heel erg kwaad worden, zoals in Split, en dat komt op televisie, dan genereert dat aandacht voor achterlijke intolerantie. Toegegeven: dat kan nuttig zijn. Maar afgezien daarvan, en zeker in Nederland, is het gewoon echt niet waar dat zo&#8217;n homo- of slettenparade de emancipatie helpt. Integendeel zelfs. En ja: dat is heel iets anders dan zeggen dat het verboden zou moeten worden.

Jonathan van het Reve

Feesten uit principe

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips