Een van de directe gevolgen van de overstelpende hoeveelheid literaire biografieën die de afgelopen jaren in het voorheen zo biografie-arme Nederland verschenen, is dat er heel wat mythes en gemeenplaatsen over Nederlandse schrijvers naar de prullenmand konden. Zo blijkt Du Perron in de biografie van Kees Snoek in plaats van een echte vent vooral een kleingeestig en jaloers mannetje, Jan Hanlo komt uit de biografie van Hans Renders naar voren als een grotere gek dan we dachten en van Hendrik de Vries rest na Jan van der Vegts biografie vooral een ouwe zeur.
Een lamlendige gelukzoeker
