Waarom dieren recht hebben op burgerschap (net zoveel als wij)

Eva Meijer, Olli, en Doris. Foto: Valentina Vos
Jeroen Vullings ontmoet Eva Meijer en twee andere dieren. Haar honden Doris en Olli. ‘Veel mensen denken dat andere dieren niet in staat zijn tot politiek handelen, maar dat dachten we vroeger ook over zwarte mensen en over vrouwen.’ Zo.

Schiphol, 17 november 2013, in de vooravond. De nieuwe, Roemeense huisgenoot van Eva Meijer is geland, weet ze. Hij is dan al meer dan een etmaal onderweg naar haar. Hij vertrok op zaterdagmiddag uit Pascani, in het noorden van Roemenië. Op zondagochtend kwam hij aan in Boekarest, op het vliegveld wachtte hij een paar uur tot hij naar Nederland kon vliegen – naar Eva. Gespannen staat ze in de aankomsthal, samen met Nederlandse lotgenoten die ook in afwachting zijn van hun nieuwe levenspartner.

Daar komen ze binnen, de een na de ander, jong, knap, langharig, met aantrekkelijke oren. Olli is de laatste, Eva herkent hem meteen aan zijn kleur. Hij hijgt uit nervositeit, zijn ogen zijn ontstoken en hij ruikt niet erg lekker. Ook is hij groter dan ze had gedacht. Overdonderd door al die nieuwe indrukken, de felle lichten en al die mensen laat hij zich direct plat op de grond vallen. Eva gaat naast hem zitten en daar vertelt ze hem hoe gelukkig ze is. Omdat hij hier is, bij haar.

Democratisch handelen

Juli, 2017. Op een zonnige ochtend het Amsterdamse Beatrixpark ontmoet ik de filosoof, schrijver, beeldend kunstenaar en singer-songwriter Eva Meijer (Hoorn, 1980). Olli vergezelt haar en ook hun nieuwe huisgenoot Doris, eind augustus een jaar in Nederland, is van de partij. Ze hebben al een wandeling van veertig minuten achter de rug, van hun huisadres in de Pijp naar onze ontmoetingsplek. Eva is in de weer met haar smartphone, Olli staart lijdzaam naar een nabije struik. Doris reageert direct op mijn komst. Ze gromt waakzaam.

Eva is in de weer met haar smartphone, Olli staart lijdzaam naar een nabije struik. Doris reageert direct op mijn komst. Ze gromt waakzaam.

Ook ik heb zowaar een verscherpt bewustzijn. Door mijn lezing van het manuscript van Eva’s essay-in-boekvorm De soldaat was een dolfijn. Over politieke dieren weet ik nu dat dit niet een ontmoeting zal zijn van mens tot mens, de laatste begeleid door haar twee honden. Maar een ontmoeting met een mens en twee andere dieren.

Verder lezen?

Vul in en ontvang het artikel: (oud)