Week 40
‘Dit is de zoveelste Nakba’
Vrijdag 4 oktober
Nr.
40
Voorwoord
Van de hoofdredacteur
Weekverhaal
Dagboek uit Beiroet: ‘Dit is de zoveelste Nakba’
Columns
De weekcolumns
De politieke week
Een verhaal van Thijs Broer
Over vrijheid gesproken
‘In onze maatschappij moet alles efficiënt zijn’ 
Meme van de week
Leven lang leren
Hoe wetenschappelijk zijn de ranglijsten van de universiteiten?
Vrij Nederland
De redactie tipt
Eind
Sander Heijne
De hoop op vrede komt van buitenaf

Ik moet deze dagen vaak denken aan de persreis die ik een jaar of vijftien geleden als beginnend journalist maakte naar Israël en de bezette Palestijnse gebieden. In een dag of acht doorkruisten we het hele land — inclusief de bezette Westelijke Jordaanoever. We kregen alles te zien wat het land te bieden heeft. Van de eeuwige spanning rond de Tempelberg tot het vrolijke nachtleven van Tel Aviv. Van de kust van de Dode Zee tot de grenzen van Gaza. En van het hoofdkwartier van de Palestijnse Autoriteit in Ramallah tot de grens met Libanon — waar we ook toen al werden vergezeld door een gewapende Israëlische militair.

Die week spraken we aan de ene kant met tientallen Israëli’s. Van extreemrechtse leden van het Israëlische parlement tot links-progressieve journalisten van dagblad Ha’Aretz. We spraken met studenten en boeren. Met militairen, reservisten en journalisten. En natuurlijk met overlevenden van de Shoa — de poging van onze eigen voorvaderen om het Europese jodendom te vernietigen.

Aan de andere kant waren er de Palestijnen op de Westbank en de Arabische Israëli’s — Palestijnen met een Israëlisch paspoort. Zij vertelden ons over de oorlog van 1948. Over de sleutels die hun grootouders hun leven lang bij zich hadden gedragen, voor het geval ze ooit weer zouden kunnen terugkeren naar de huizen waar ze in 1948 door Joodse milities uit werden verdreven.

Met name in Israël zagen we met eigen ogen hoeveel rijkdom de regio te bieden heeft. Dankzij vernuftige irrigatiesystemen is de grond groen en vruchtbaar. De zon schijnt er vrijwel alle dagen, maar dankzij de frisse mediterrane zeebries bleef de temperatuur alleszins draaglijk. Op de dagen dat het vrede is, lijkt Israël mij een heerlijk land om in te wonen. En ik zie niet in waarom de Palestijnse gebieden niet even paradijselijk zouden kunnen zijn, mits de Palestijnen een eerlijke kans krijgen om hun land op te bouwen.

Maar het is al tachtig jaar zelden vrede in Israël en de Palestijnse gebieden. Toch is het in de kern een betrekkelijk overzichtelijk conflict. Israël is gebouwd op het trauma van de Tweede Wereldoorlog in Europa. De Palestijnse weerzin tegen de staat Israël is geworteld in het trauma van de Nakba. De wederzijdse haat wordt sindsdien gevoed door de vele doden die jaarlijks aan beide zijden worden betreurd. Zolang niemand de strijdende partijen naar de onderhandelingstafel dwingt, kan dit gevecht nog eeuwen doorgaan. Want als tachtig jaar strijd ons één les zou moeten leren, dan is het dat geen van beide kampen sterk genoeg is om de strijd militair te winnen.

De enige hoop op vrede komt van buitenaf. Niet in de vorm van de leverantie van nog meer wapens, maar als een gezamenlijke inspanning van de buitenlandse bondgenoten van Israël én de Palestijnen om voorgoed een einde te maken aan het bloedvergieten.

Ik weet dat het ijdele hoop is. Dat politici in het Westen over elkaar heen buitelen om hun onvoorwaardelijke steun aan Israël uit te spreken, terwijl landen als Iran de Palestijnen tot hun laatste snik zullen blijven bewapenen. Rest ons journalisten weinig anders dan maar weer de straat op te gaan, om de verhalen van de slachtoffers op te tekenen. Zoals Montasser Alde’Emeh en Aurélie Geurts in deze editie van Vrij Nederland voor ons doen.

Eén ding mogen we nooit vergeten; het hoeft niet zo te zijn.

Lees meer
Meme van de week

Levering gemist?

Eind
Tot de volgende editie over
2 dagen 11 uur 41 minuten

Wil je meer lezen? Lees Het Blad digitaal.