De afgunst gierde ons door het lijf. Waarom zijn onze voetballers niet zo keurig als hun rugbyende collega’s? Waarom zitten wij met Rutte en hebben zij Obama? Waarom zetten de Belgen hun gekkies wél buitenspel? Nee, CBS, zo kalm zijn we helemáál niet.

Het is onderzocht door het CBS en het stond in de krant, dus het is zo: Nederlanders zijn ontzettend gelukkig, de mannen nog net iets meer van de vrouwen. Ruim 68 procent van de heren is ‘(bijna) altijd gelukkig’, de dames kachelen daar vier procentjes achteraan. Opvallend genoeg zegt 79,4 procent van de mannen ‘(bijna) nooit somber en neerslachtig’ te zijn, terwijl maar liefst 87 procent ‘(bijna) nooit in de put’ zit. Bij de vrouwen is dat verschil zelfs 12 procent. Kennelijk vindt een deel van de bevolking het leven regelmatig één bak ellende, maar heeft het daar an sich weer geen enkele moeite mee.

Het Nederlanderschap is dus eigenlijk weinig minder dan een uitgelaten polonaise van wieg tot graf.

Het is een compleet ander beeld dan dat wat dagelijks oprijst uit de kranten en de peilingen van Maurice de Hond, maar het Nederlanderschap is dus eigenlijk weinig minder dan een uitgelaten polonaise van wieg tot graf. Als het een keer regent, dan regent het confetti.

Alles goed en wel, maar wij waren weer eens niet gebeld door het CBS. Terwijl we graag hadden verteld dat we vooral kampten met afgunst en het gevoel dat alles zoveel groener was aan de andere kant van de schutting. Waarom kon dat op papier zo gewelddadige rugby, gespeeld door vervaarlijk ogende kerels waar Badr Hari twee keer in past, een toonbeeld van beschaving zijn, terwijl ons onschuldige balspel het toneel was geworden van verwende prinsjes, hersenloze hooligans, spandoeken waarop Johan Cruijff zijn levensbedreigende ziekte nog eens wordt ingewreven, en kinderen die met de naam Xess Xava door het leven moeten?

Waarom kon president Obama de ene dag tranentrekkend speechen over het zoveelste schietincident in zijn land, en de volgende dag vaderlijk en grappig Halloween vieren met een peuter in een Pausmobiel, terwijl wij zaten opgescheept met een man die zich helemaal senang voelt als gasthoofdredacteur van de Margriet, en verder stelselmatig wegduikt zodra het er werkelijk toe doet? Als Mark Rutte nu opeens het volk streng zou toespreken over, bijvoorbeeld, de hysterische toon van het asieldebat, zouden we waarschijnlijk massaal op de zijkant van onze televisie gaan slaan, in de veronderstelling dat-ie stuk was.

Nee, zeker toen we lazen dat het gros van de Nederlanders bij het ontwaken meteen op de tast de rolfluit en de roze bril van het nachtkastje grist, waren we niet trots op ons gesikkeneur. Goddank hadden we reden om aan te nemen dat we niet helemáál alleen stonden in onze afgunst. Wilma Mansveld, bijvoorbeeld, zit naar verluidt thuis driftig te prikken in voodoo-poppetjes met een paar neusharen van Melanie Schultz, een teennagel van Tineke Netelenbos, een lik oorsmeer van Karla Peijs en wat navelpluis van Camiel Eurlings. Allemaal hadden ze minstens zo hard bijgedragen aan de Fyra-puinhoop, dus waarom moest alleen zíj nu op de blaren zitten? Dat ellendige systeem van ‘politieke verantwoordelijkheid’; een winterschilder wordt toch ook niet ontslagen omdat het kozijn dat zijn voorganger Jantje van Leiden ooit in de verf zette, begint af te bladderen?

We konden goed meevoelen met Wilma, al snapten we het ook wel weer. Als je jaren later nog afgerekend kunt worden op je geklungel, wil er geen verstandig mens meer de politiek in. Dan hou je alleen de échte gekkies over. En wat dat betreft zijn we al ruim genoeg bedeeld. Geert Wilders virtueel premier van Nederland, een neonazi te gast aan de belangrijkste talkshowtafel, en brede media-aandacht voor een afgeserveerde advocaat die de regering voor de rechter sleept wegens haar staatsgevaarlijke asielbeleid.

De afgunst gierde ons door het lijf. Richting de Belgen ditmaal, die indertijd gewoon een gezellig cordon sanitaire om rechtse engerds hadden gezet, en waar het er nu heel wat beschaafder aan toe gaat dan bij ons.

Volgens het CBS is 72,2 procent van de Nederlandse mannen ‘(bijna) altijd kalm en rustig’. Zou het eerbiedwaardige instituut haar data wellicht delen met de media, zodat die weten dat ze alleen bij de overgebleven 27,8 procent hoeven aan te kloppen?

Deze column staat deze week in de papieren Vrij Nederland. Voor de gelegenheid bieden we ‘m hier gratis aan. Een abonnement misschien?