Af en toe mag je best van mening veranderen. Je struikelt even en krabbelt weer op. De paus doet het regelmatig, Abou Jahjah maar soms. Wij wagen een poging.

Oké, de kijkcijfers van Zomergasten vielen wat tegen, maar hé, wat moet de NPO dat goed gecompenseerd hebben met Radio 4! Fietste je zondagavond over de grachtengordel, dan was de klassieke muziek bijna oorverdovend. Lekker, even geen bierfiets-ellende of homoherrie, maar een keurig stukje beschaving. Niet de antisemitische en oorlogszuchtige zomerpropaganda van de VPRO, maar de vreedzame klanken van Wagner. Zelden zag het er in een loopgraaf zo comfortabel uit.

Je moest er toch niet aan denken dat je dat familiepak tissues voor niets had gekocht en het schuim bij nader inzien achter de lippen bleef. Of dat het allemaal reuze mee bleek te vallen met die Abou en je een avond níét urenlang werd bevestigd in je mening.
Voor wie vanwege z’n Villa Achterwerk-opvoeding toch bezweek onder de druk om te kijken, was daar gelukkig Jahjahs spraakgebrek. Vlaams, wie verstaat dat nog tegenwoordig? We kennen er eentje, Peter Vandermeersch, en die heeft dat barbaarse accent vliegensvlug afgeleerd. Veur ons, en zo heurt het. Niet te volgen, dat gemurmel van de zomergast. Het leek wel Arabisch, man. Alsof-ie in Libanon heeft leren praten. Jammer dat ze die gangster-tolk van Netanyahu niet effe hadden ingehuurd. Wij kregen er niets van mee. Oostindische doofheid werkt bij gevorderden nu eenmaal besmettelijk.

Pfoe, blij dat het erop zit. Wie bij de lunch kleur bekent, mag als vanouds kiezen tussen killer body en kokosmakroon. Aankomende zondag zetten we de tv extra hard. Met een mening over Arjen Lubach ben je zelfs op de bank tussen Asha ten Broeke en Elma Drayer veilig. ‘Ik vind ’m wel geinig. Jij?’ ‘Ach, ik vind die Amerikanen beter.’ ‘Ja, dat heb je met de publieke omroep, hè? Geld…’ ‘Ja, geld…’

Van mening veranderen is tegenwoordig zo zeldzaam als een niet-witte man bij Zomergasten.

Van mening veranderen is tegenwoordig zo zeldzaam als een niet-witte man bij Zomergasten. Terwijl het juist zo fijn kan zijn: een keertje te struikelen over je eigen gelijk. Zelfs de paus voelde zich deze week niet te goed zich even van zijn voetstuk te verstappen. Voor ons. Het gebeurt hem wel vaker, stond in de krant. Zijn hoofd, gezicht, jurk en onderjurk bleven in de plooi. Het kan namelijk ook best zachtjes, bijna genoeglijk: een klein beetje kukelen. Nadat-ie opgekrabbeld was, metselden we er met liefde een laagje voetstuk bij.

De zomergastentissues kwamen deze week alsnog van pas bij de woorden van Khizr Khan, op de Amerikaanse Democratische Conventie. Met tranen in zijn, en onze, ogen sprak de vader van een gesneuvelde Amerikaanse soldaat over militaire begraafplaatsen, waar nationaliteit naast nationaliteit ligt, mening naast mening. Het weren van moslims, alle moslims, uit Amerika, getuigt van een ‘gitzwarte ziel’, sprak Khan. Maar het verlies van een vader mocht het gewin van Donald Trump niet in de weg zitten. ‘Ik ben op schandalige wijze aangevallen door Khan,’ zei The Donald. Khans vrouw, naast haar man op het podium, stil, was hét voorbeeld van islamitische onderdrukking. ‘Waarschijnlijk, misschien, zeg maar, mocht ze niks zeggen,’ suggereerde Trump. Weg ermee.

Zijn Melania kiest woorden helemaal zelf. Deze week liet ze zelfs haar borsten spreken. En mochten de preutse Amerikanen daar problemen mee hebben, dan had Trump een uitstekend verweer: ‘In Europe, pictures like this are very fashionable and common.’ (Oei. Dat fotootje hier linksboven voelt opeens als een knieval voor de sharia.)
Trump verstaat ons, de Europeanen. Hij is niet doof voor de stemmen van de bergen, borsten of de kleuren van de wind. Hij begrijpt dat de rest soms wat blijft hangen in hun eigen gelijk. Treed eens in het voetspoor van een ander, stelt hij voor. Kan er zomaar een goeie bos hout in het vizier komen. Kleine moeite.

Thomas Erdbrink, onze witte prins op dito paard, hielp ons ondertussen nog een handje. Op familiefeestjes was het een tijdlang ongezellig, zei Abou Jahjah. Niet iedereen vond wat hij vond van Hezbollah. ‘Waarom pas je je mening dan niet even aan?’ vroeg Thomas.

Het antwoord hebben we helaas niet kunnen verstaan. Wagner stond te hard.