De Week Waarin… lang gekoesterde vooroordelen aan diggelen vielen

Als Johan Cruijff in zijn onnavolgbare wijsheid een plan lanceert om Ajax binnen vijf jaar terug te brengen aan de Europese top, dan vinden wij dat ogenblikkelijk enorm goed nieuws (nou ja, dat vindt de ene helft van De Week Waarin. De andere helft, geboren in Rotterdam, zit nu demonstratief met zijn rug naar de computer, maar deze rubriek spreekt nu eenmaal met één mond).

Liefde en ontzag voor Johan – ‘Jo-hán’ voor ingewijden – werd ons met de paplepel ingegoten. Als we hem niet begrepen, en dat was vaak, dan lag dat vanzelfsprekend aan ons. Behalve dat hij de beste voetballer én trainer is die we ooit zagen, helpt hij ook nog kansarme kindjes aan een broodnodig voetbalveldje. Als we Frits Barend mogen geloven – althans, dat was ongeveer de strekking van het stuk dat hij onlangs schreef voor ons jubileumnummer – bracht El Salvador bijna hoogstpersoonlijk het Franco-regime ten val. Vraag een beetje rond in de cafés in Betondorp, en Cruijff heeft achter de schermen tevens een cruciale rol gespeeld bij het droogpompen van de Flevopolder, de val van het kabinet Den Uyl en het beëindigen van de Molukse treinkaping.

Toen begon Cruijff zijn ‘fluwelen revolutie’, die vorige week door Marco van Basten werd afgedaan als een ‘fabeltjeskrant’. En inderdaad: van fluweel was er weinig. Het zittende bestuur werd op intimiderende toon bejegend, Edgar Davids kreeg zelfs min of meer racistische beschimpingen naar zijn hoofd. De trouwe vazallen van de Krant van Wakker Nederland begonnen een snoeiharde campagne tegen de Ajax-leiding, terwijl de chef-sport tot op de dag van vandaag blijft volhouden dat er niet zoiets bestaat als een ‘kamp-Cruijff’ – een bewering waar Saddam Hoesseins legendarische minister van Informatie Mohammed al Sahaf (‘There are no Americans in Iraq!’) nog een puntje aan had kunnen zuigen. Uiteindelijk – maar we leggen natuurlijk geen verbanden – stonden er hooligans in de tuin van de directeur die geacht werd op te krassen, kraaide Cruijff victorie, en vijf jaar later is aansluiting bij de Europese top… eeh, nog precies even ondenkbaar als het vijf jaar geleden was.

Nou, lekker dan. GeenStijl verovert Europa, Cruijffs Ajax in het praathuis aan de eikeltjeskoffie.

Als GeenStijl een handtekeningenactie start om een nationaal referendum af te dwingen, dan vinden wij dat bij voorbaat een héél slecht plan – zeker als die campagne wordt aangezwengeld door een knuppelachtig ding met een matrozenpetje luisterend naar de naam Jan Roos en de vrouwenhatende ijdeltuit Thierry Baudet. Als Geert Wilders er dan ook nog enthousiast bovenop springt, steken wij maar al te graag onze vingers in de oren en beginnen heel hard de Internationale te zingen. Maar goed, ooit komt aan de schier oneindige couplettenreeks van dat prachtlied een einde en ontkom je er niet aan kennis te nemen van de inhoud van het plan. En tja, je kunt het bijzonder ironisch noemen dat een blog dat iedereen met een ander wereldbeeld dan het hunne met satanisch genoegen tot op de enkels afzaagt, zich nu opwerpt als hoeder van de democratie.

En of het macropolitiek en geo-ergonomisch nou zo verstandig is om dat associatieverdrag met Oekraïne te dwarsbomen… we hebben eerlijk gezegd geen flauw idee. Dat Vladimir Poetin zich in zijn handen schijnt te wrijven, lijkt ons in elk geval geen aanbeveling. Bovendien bewaren we aan het meest recente voorbeeld van volksraadpleging nou niet al te warme herinneringen. Koningslied, anyone?

En toch. Als ze bij GeenPeil, zoals ze zelf beweren, vooral willen aantonen dat het met de EU in democratisch opzicht nou niet al te jofel gesteld is, dan… eh, hebben ze daar gewoon volkomen gelijk in.

Nou, lekker dan. GeenStijl verovert Europa, Cruijffs Ajax in het praathuis aan de eikeltjeskoffie, en onze lang gekoesterde vooroordelen aan diggelen. De kaarten waren opnieuw geschud, en stevig ook. Dat zal even wennen zijn, straks, als we bij het haardvuur weer met het gezin aan het kwartetten slaan.

‘Mag ik van jou, van de roekeloze intriganten, Johan Cruijff?’

‘Heb ik niet. Mag ik dan van jou, van de hoeders der democratie, Jan Roos?’