Gordon net niet in Nice, Wes en Yo net niet in Turkije, CDA’er Wim van de Camp bijna-bijna-bijna slachtoffer in Brussel, Nice, én München. Narrow escapes!

Oké, er waren honderden doden te betreuren, er worden op grote schaal zuiveringen doorgevoerd, een grootmacht aan de grenzen van Europa is in chaos, de stemming onder Erdogan-aanhangers lijkt steeds oorlogszuchtiger te worden en de onrust en paranoia is zelfs tot de Turkse gemeenschap in Nederland doorgedrongen. Maar het had dus allemaal nog effe een tikje erger kunnen zijn, hè. Want zoals nu.nl daags nadat in Turkije de boel ontplofte opgelucht wereldkundig maakte: ‘Wesley Sneijder en Yolanthe Sneijder-Cabau niet in Istanbul tijdens couppoging.’

Wes was ‘ergens anders trainen’, Yo ‘voor opnames aan het reizen’. Op de bijgaande foto maakte ze stralend een V-teken – al kan het ook zijn dat ze haar nieuwe nagellaklijn promootte, want OMG! wat zagen die er perfect verzorgd uit. Maar da’s een beetje flauw, want zoals hun zaakwaarnemer tegen Shownieuws vertelde: was het stel wél in de stad geweest, dan had dat ‘een andere impact’ gehad. Tegen 100% NL zei Yo te hopen op ‘betere tijden voor Turkije’.

Je kunt veel zeggen over showbizz-nieuws, maar als je de wereldgebeurtenissen door hun bril bekeek, hadden we te midden van al die ellende toch maar mooi onze portie mazzel gehad. Want wist u het al van Gordon? ‘Was dus bijna naar Nice gevlogen om 14e juli te vieren,’ liet de zanger via sociale media weten. ‘Op laatste moment afgezegd.’ RTL Nieuws vatte deze ongelooflijke speling van het lot bondig samen onder de kop: ‘Gordon ontsnapt aan drama in Nice.’ Zelf hield hij het op: ‘Krankzinnig allemaal pffff.’

Waren dit al berichten waarvan het danig begon te klotsen onder je oksels, het viel allemaal in het niet bij het engeltje dat CDA’er Wim van de Camp op zijn schouder draagt. Die was in Brussel op de dag van de aanslagen aldaar, zeven weken voordat er iets gebeurde in Nice, en vorige week woensdag óók nog even in München. ‘Hoe bang moet een mens zijn?’ filosofeerde hij op Twitter over deze narrow escapes. Om vaderlijk te concluderen: ‘Gewoon doorleven is het advies.’

Van de Camp kreeg het meteen stevig voor zijn kiezen. Want: groot leed vertalen naar je eigen hachje – of dat nu op het nippertje gered is, of op een nippertje van zeven weken – fijnzinnig is het niet, #ongepast wel. Tegelijkertijd bestaat er een onuitroeibare nieuwsgierigheid naar zulke details, waar ook serieuze programma’s zich allang niet meer voor schamen. ‘Zeg, buitenlandcorrespondent X, al die uiteengerukte lichamen op die markt in buitenland X, wat doen die eigenlijk met jou?’

Flink op de binnenkant van je wang bijten, dat is míjn advies in zulke gevallen. Wat niet wegneemt dat ik de reflex heel goed begrijp. Je probeert chocola te maken van schokkende gebeurtenissen, en als je de plek kent waar die zich hebben afgespeeld, gaan je ervaringen daar zich er automatisch mee bemoeien. Zeker als je er net geweest bent. Of, in het geval van Wes, Yo en Gordon, net niet.

Waren militairen in uniform die tv-stations bezetten, met tanks door de straten rijden en op burgers schieten niet gewoon altijd de slechteriken?

Zelf heb ik last van een brein dat wanhopig probeert om een bevolking die nu opeens blijkt te bestaan uit allerlei verschillende, nogal schimmige groeperingen die elkaar naar het leven staan, of hun eigen leven niet langer zeker zijn, te rijmen met de herinnering aan die alleraardigste Turken-van-de-vakantie, met hun heerlijke eten en ietwat hardhandige massagemethoden. Een brein dat trouwens al de kluts kwijt was toen de couppoging begon. Want los van wat ik vooraf van Erdogan dacht: waren militairen in uniform die tv-stations bezetten, met tanks door de straten rijden en op burgers schieten niet gewoon altijd de slechteriken? En de massa die vervolgens de straat opgaat om ze tegen te houden niet altijd the good guys?

Het nieuws gaat razendsnel, en samenlevingen zitten altijd ingewikkelder in elkaar dan je op grond van een relaxt potje triktrak op het strand meende te hebben uitgevogeld. Overigens was bij het verstrijken van de deadline voor dit stukje nog niet bekend hoe Arjen Robben omgaat met de moordpartij in München. En in Kabul… O nee, daar kennen we niemand.