Freek volgt voor Vrij Nederland het nieuws. Vandaag: het Nederlands elftal maakte Rutte blij.

Zijn lach, die brede, was weer helemaal terug. Nadat Gianluca Rocchi donderdagavond in het Stade de France het eindsignaal had geblazen sprong onze minister-president in demissie op of de aarde zijn aantrekkingskracht verloren was en schudde zijn buurman, het Franse staatshoofd, de hand.

Opgelucht.

De belangen voor het Nederlands Elftal, gelegd naast de terugkeer van Van Persie, deden Mark Rutte het ergste vrezen wat betreft het eindresultaat. Het zal je maar gebeuren dat je naast de Franse president in Frankrijk, in de hoofdstad nog wel, op de tribune zit en jouw ploeg droogt ‘Les Bleus’ af.

Maar zover kwam het gelukkig niet.

Genereus boden Nederlandse voetballers de Fransen doorgang, een vaderlandse middenvelder liet zich zelfs wegsturen om het hen nog iets makkelijker te maken en de 4-0 was een prettig ogend resultaat.

Een diplomatieke zege die Ruttes gebit in al zijn flonkerende, witte superioriteit blootlegde.

Wat een lach!

Zondag gingen we de banden met Bulgarije aantrekken.

 

P.S. Nadat ik mijn stukje voor deze plek had verstuurd, haalde ik de krant uit de bus, die van zaterdag krijg ik nog op papier, en sloeg hem open.

Tot mijn schrik zag ik dat Bert Wagendorps column hetzelfde onderwerp behandelde.

De columnisten-nachtmerrie.

Het is niet meer dan logisch dat koeien die dezelfde wei afgrazen wel eens in dezelfde vlaai stappen, maar toch.

Ik had ook kunnen schrijven over mijn vrouw die voldoende achterdocht tegen christenen en het Christendom heeft laten varen om een Preek van de Leek te kunnen houden in onze dorpskerk.

Of over het stuitende gebrek aan gedrevenheid van onze politici in deze wonderlijke tijd.

Of over Coöperatie Laatste Wil.

Ik wens u een mooie dag.