Er is geen schrijver die zo neutraal in de camera kan kijken als Cees Nooteboom. Er valt niets aan zijn gezicht af te lezen. Geen bereidwillig overgeven aan het onvermijdelijke. Geen irritatie dat dit nu voor de zoveelste keer moet, er zijn toch al genoeg foto’s en ze zijn allemaal ongeveer hetzelfde en allemaal even neutraal. Deze neutraliteit past bij de observator die Nooteboom was, de kosmopoliet, de reiziger, de, hoe weinig pretentieus ook, man van de wereld. In deze hoedanigheden kan je gezicht geen open boek zijn. Het moet een beetje raadselachtig neutraal zijn.