Waar buurtbewoners zelf bepalen wat er in hun wijk gebeurt

Wat is dit nu weer?

Een buurt die zelf heeft bepaald hoe haar geld wordt besteed. Buurttender is een werkmethode om buurtbewoners meer zeggenschap te geven over wat er in hun wijkje gebeurt. Daarbij denken ook andere belanghebbenden mee, zoals winkeliers en welzijnsorganisaties, maar uiteindelijk draait het om de betrokkenheid van de bewoners. Een organisatie kan je wel bellen met de vraag wat-vinden-jullie-hiervan, maar, zegt initiatiefnemer Fenneke van der Deijl, je kan niet dé bewoner bellen.

Zo’n buurttender werkt in vijf stappen. Eerst (1) kunnen ideeën worden ingediend voor de buurt – online en via bijeenkomsten en ideeënbusjes. Dan (2) worden de ideeën gecategoriseerd en peilen de organisatoren welke van de ideeën de meeste steun kan verwachten van de buurt. Van der Deijl: ‘Het is niet alleen belangrijk dat men reageert, maar vooral dat mensen weten dat ze kunnen reageren.’ Dan (3) komt er een focusgroep samen die een opdracht formuleert en (4) wordt de opdracht de wijde wereld ingestuurd. Als duidelijk is welke tenders echt voldoen aan een vraag uit de wijk, worden die voorgelegd (5) en kan er op de plannen worden gestemd.

De Spaarndammer souk op deze pagina’s was het resultaat van een van de eerste tenders. Uit de peiling bleek destijds een sterke vraag naar een gewone weekmarkt met fruit, groente en goedkope kleding. Aan de andere kant verlangden bewoners naar sociaal verbindende activiteiten. Op de souk, waarvan deze editie de derde was, worden zowel die economische als de sociale behoeften vervuld.

Hoe gaat dit de wereld veranderen?

Gewoonlijk werkt het zo dat de gemeente, de geldverdeler, bepaalt wat goed is voor een wijk. Op deze manier zijn de bewoners zelf eens aan zet, en dat verbetert de lokale en directe democratie. De financiële verantwoordelijkheid ligt overigens nog wel bij de gemeente.

Lopen die tenders een beetje?

Het concept wint langzaam aan bekendheid en belangstelling. Het is een vernieuwende vorm die leunt op de zelforganiserende kracht van de samenleving, en daar zijn ze gek op bij gemeentes en overheden. Maar Van der Deijl bemerkt wel een drempel: het is best een langdurig traject. Een maand of tien voor de tender, en daarna gaan de betrokken partijen pas aan de slag. ‘Dus voor er resultaat is, dat duurt wel even.’