Beste in zijn vak: Hedwig Heinsman

Ze komt uit Lelystad en dat verklaart veel, zegt ze. ‘Ik hoor bij de generatie die opgroeide in de maakbare samenleving. Alles om ons heen was artificieel.’

Aan de TU Delft bouwde ze met haar twee toekomstige partners een reizend paviljoen. ‘Een fietsbandenfabriek sponsorde drie kilometer binnenband. Van honderdvijftig banden van twintig meter lang hebben we een gigantische cocon gevlochten en opgehangen aan gewalste ringen van steigerpijp. Zo mooi, je tekent iets op de computer, je maakt het met je eigen handen en vervolgens loop je erin rond.’

DUS ontwierp ook een huis van boodschappentassen en, als knipoog naar de financiële actualiteit, een speelobject van zeepbellen. ‘We zijn al sinds 2001 bezig met tijdelijke gebouwen. Onze mobiele Bucky Bar van rode paraplu’s was illegaal, maar zo mooi dat de autoriteiten hem met rust lieten. Laatst hadden we het erover: wat als Occupy er nou goed had uitgezien?’ DUS Architects werkt in Amsterdam-Noord, in een oud controlestation van Shell. ‘We vormen met kunstenaars, vormgevers en hackers een coöperatie met winstoogmerk. We doen aan betapreneurschap, we zijn een coöperatieve machine die elk stedelijk probleem kan vermalen tot een oplossing. Noem ons kapitalistische hippies.’ DUS wil een eigen woningbouwcorporatie beginnen, zegt Heinsman. ‘Veel beslissingen wor­den al onwijs vroeg genomen door de managers. Hoe eerder je aan tafel zit, hoe meer invloed je hebt.’ DUS heeft affiniteit met de jaren zeventig, met visionairs als Cedric Price en Richard Buckminster Fuller. ‘Dat waren denkers en bouwers. Rem Koolhaas is er ook zo een. Maar we zijn fan van Herman Hertzberger: de meester van de menselijke maat.’

In de serie ‘De beste in zijn vak’ neemt Vrij Nederland een beroepsgroep onder de loep, beurtelings geportretteerd door Mischa Cohen en Coen Verbraak. In VN #25 zijn de architecten aan de beurt. Wat kenmerkt een goede architect in deze crisistijd? Negen architecten vertellen over hun metier. En: een interview met ‘de beste in zijn vak’.