VVD versus de rechtse kerk

De rechtse kerk

Verhaal van de Week

Onder de motorkap van het IDF

Documentaire

600 dagen de straat op

Verzet

Tijd voor scholierenprotest?

Jongerenpanel

Doe iets niet

Dolf Jansen

Dienstplicht

Chard van den Berg

Laat de boer rouwen

Hans Against the Machine

Veiligheidsraad

Verenigde Naties

Iedereen aan de marathon

Zeitgeist

Jacht op vreemdgangers

Digital Families

<div class="lead">
De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: een lesje gedragsverandering is hard nodig. Volgens de VVD, volgens de rechter, en volgens het vogelrevalidatiecentrum. Huppakee, naar het aso-azc.
</div>
Het kabinet bouwt in het geniep &#8216;aso-azc&#8217;s&#8217;. &#8216;Ik ben met uw Kamer van mening dat overlastgevers hard moeten worden aangepakt om hen duidelijk te maken dat we hun gedrag niet tolereren&#8217;, schrijft staatssecretaris Dijkhoff in een <a href="https://blendle.com/i/de-telegraaf/lastpak-naar-aso-azc/bnl-telegraaf-20160331-1_01_2" target="_blank">brief</a> die door De Telegraaf werd onderschept. Aparte opvang voor &#8216;lastpakken&#8217;: asielzoekers die niet kunnen worden uitgezet, maar wel voor trammelant zorgen. &#8216;Enerzijds om hen te confronteren met de gevolgen van hun gedrag en in te zetten op gedragsverandering. Anderzijds om de veiligheid en het welzijn van andere bewoners te borgen.&#8217;
De VVD&#8217;er schuift het plan van de PvdA, die juist voor opvang van kwetsbare asielzoekers pleit, van tafel, als de korstjes van de boterham die hij stiekem niet lust. &#8216;Isolatie van kwetsbare groepen of slachtoffers uit die groepen is een verkeerd signaal en kan een stigmatiserend effect hebben.&#8217; Niet de homo, maar de aso moet een hokje in.
In de aso-azc&#8217;s geldt een streng regime. Gevangenispersoneel houdt de lawaaihemden in de gaten en de &#8216;<a href="https://blendle.com/i/de-telegraaf/kwetsbare-groep-niet-in-apart-azc/bnl-telegraaf-20160331-1_04_4" target="_blank">probleemvluchtelingen</a>&#8216; volgen verplicht lessen gedragsverandering. Bovendien krijgen de schobbejakken, als het aan Dijkhoff ligt, geen zakgeld meer.
<div class="kolom-column">
Van het prototype &#8216;lastpak&#8217; werden er gisteren drie <a href="https://blendle.com/i/de-volkskrant/cursus-respect-geeist-in-gewone-zedenzaak/bnl-vkn-20160331-6147879" target="_blank">berecht</a>. De jonge Eritrese asielzoekers randden in september drie vrouwen aan in het uitgaanscentrum van Almere. De vader van een van de aangerande meisjes maakte zich kwaad op de lokale nieuwssite, en vond gehoor (en een retweet) bij Geert Wilders. Het nieuwtje &#8216;asielzoeker randt vrouw aan&#8217;, verspreidde zich als een lopen vuurtje. Gevaarlijk, vindt de officier van justitie. &#8216;Gewaakt moet worden dat de zaak in de vluchtelingendiscussie wordt getrokken. Zonder deze zaak te bagatelliseren zien we helaas vaker zedenzaken zwaarder dan deze.&#8217;
<div class="kolom-column" tabindex="-1">
Twee van de verdachten moeten een werkstraf uitvoeren van 140 uur voor de een, en 120 voor de ander. Een van de jongens moet een cursus volgen &#8216;die hem respect voor de grenzen van de ander moet bijbrengen.&#8217; Een les gedragsverandering, zoals ze dat noemen in het aso-azc.
In Ulvenhout durven kinderen het schoolplein niet meer op en nemen leraren een sprintje van hun auto naar het klaslokaal. Vanaf het dak en de takken van de bomen op het plein loert de <a href="http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/article/detail/4272702/2016/03/30/Horrorkauw-wekt-The-Birds-weer-tot-leven-in-Ulvenhout.dhtml" target="_blank">terrorkauw</a> naar zijn prooi. Het vogeltje schiet op zijn doel af, pikt, krabt en graaft in nekken en jaszakken. Een angry, angry bird. Er zit maar een ding op, zegt Charles Brosens van het Vogelrevalidatiecentrum: het beest met eten in een schuurtje lokken en opsluiten. Het moet een lesje gedragsverandering. &#8216;Wij zijn bereid om te komen.&#8217;
Even slikken, rug recht, schuurtje in, vogel opwachten, rennen voor je leven, deurtje dicht, bord erop: &#8216;Aso-azc&#8217;s, hier waak ik.&#8217;
</div>
</div>

Roos van Tongerloo

Aso-azc’s en de terrorkauw

<div class="lead">
De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: volwassenen lezen geen kranten meer, laat staan boeken. Ze kleuren liever, zelluf, want daar word je zo lekker rustig van.
</div>
&#8216;Dat kleuren voor volwassen heeft voor een complete gekte gezorgd op de markt voor kleurpotloden&#8217;, zegt Ruben Lagerwaard van kleurpotloden.nl in de <a href="http://www.volkskrant.nl/economie/luxe-kleurpotloden-zijn-nauwelijks-aan-te-slepen~a4260154/" target="_blank">Volkskrant</a>. Ze kosten vaak toch zo&#8217;n driehonderd euro per doos, maar zijn niet aan te slepen.
Toen ik een paar jaar terug in een boekwinkel werkte waren ze al razend populair, die kleurboeken. Met rode konen stonden dames en een enkele heer in rij. &#8216;Het wordt dan wel geen <a href="https://blendle.com/i/nrc-handelsblad/nieuwe-rembrandt-gevonden/bnl-nrc-20160309-1_01_8" target="_blank">Rembrandt</a>, maar je wordt er zo lekker rustig van.&#8217; Het kleurboek was vrijwel nooit een cadeautje, en paste meestal nog wel in het halfvolle tasje van de hobbywinkel. &#8216;Nee, lieverd. Die zijn niet voor kinderen&#8217;, hoorde ik regelmatig. Waarna een jongetje of een meisje van een jaar of zes het kleurboek – voor het netjes terugleggen – verbluft van alle kanten bekeek en tot een heel andere conclusie kwam.
In december stonden in de bestseller-toptien van Amazon vijf kleurboeken. Barnes &amp; Noble en WH Smith worden door de verkoop van het grote-mensen-kleurboek overeind gehouden. In Nederland zijn van Het enige echte kleurboek voor volwassenen al ruim een miljoen stuks verkocht. <a href="http://www.emerce.nl/nieuws/tmg-jaarcijfers" target="_blank">De jaarcijfers</a> van mediareus TMG schetsen een akelig beeld: op vrijwel alle vlakken loopt de omzet terug. Winst wordt er amper gemaakt, behalve (jawel) op de verkoop van kleurboeken.
Stilletjes aan dreigen de kleurboeken de boeken waar al iets in staat te verdringen. Je hoort het een peuter zeggen: &#8216;Zelf doen!&#8217;
&#8216;Mijn volwassen kinderen uit diverse huwelijken lezen geen van allen een krant&#8217;, schrijft Ruud van Ling uit Heerhugowaard in een brief aan de <a href="https://blendle.com/i/de-volkskrant/de-telegraaf-is-zeker-niet-de-enige-krant-met-problemen/bnl-vkn-20160310-6035422" target="_blank">Volkskrant</a>. &#8216;Argumenten: geen tijd voor, geen belangstelling voor (achtergronden en opinies interesseren hen geen zier!) en vooral te duur.&#8217;
Gelijk hebben ze, vindt hij. &#8216;Paul Jansen (De Telegraaf) die dag in, dag uit het ondergaan van de &#8216;krakende&#8217; coalitie VVD-PvdA voorzag. Rutte zit er nog steeds. Wat Leon de Winter en Nausicaa Marbe ergens van vinden weet de lezer ondertussen ook wel. NRC is &#8216;highly sophisticated&#8217;: daar mag je pas je mening geven als je minstens twee universitaire titels hebt. Het Parool is een voortreffelijke krant, voor Amsterdammers dan.&#8217;
Wacht, er is meer: &#8216;Voorts, in het spoor van de kranten, weekblad Elsevier, een trieste rechtse ouwemannenclub, door weinigen nog serieus genomen. HP/De Tijd en De Groene Amsterdammer: verrek, bestáán die nog?&#8217; Over Vrij Nederland heeft hij het niet. Die ligt vanzelfsprekend elke week weer vers op het nachtkastje van Ruud én kinderen.
&#8216;We moeten aanvaarden dat na de teloorgang van de grote warenhuizen straks de kranten aan de beurt zijn&#8217;, schrijft Ruud. Ingehaald door de loop der tijd.
Misschien moet de krant voortaan ingedeeld worden in witte, lege vlakken. Alleen een kop, de rest mag de lezer invullen. Zelf. &#8216;<a href="https://blendle.com/i/nrc-next/een-hoofd-voor-het-waterpijpcafe/bnl-nn-20160310-1_06_1" target="_blank">EEN HOOFD VOOR HET WATERPIJPCAFÉ</a>.&#8217; En kleuren maar. Daar worden ze vast lekker rustig van.

Binnen de lijntjes, alsjeblieft

<div class="lead">
De brievenrubriek achterop de VPRO-gids houdt op. Online wilde het niet lukken. Schiet me neer, maar iets zegt me dat de brief de ziel was van de achterflap. Wie zijn woorden letterlijk op papier zet, slaakt een hartekreet.
</div>
Vroeger viel de VPRO-gids bij ons in de brievenbus. Ik kon &#8216;m horen vallen, zo diep in de bus dat de rand rode striemen onder mijn oksel achterliet als ik de gids eruit hengelde. Het was het waard.
Op de achterkant van de gids las ik dat ik niet de enige was. Er waren ook anderen met een stomme achternaam, met een rare vader, raar haar, cavia&#8217;s (dood door schuld), en die, net als ik, een lullige walkman voor hun verjaardag kregen terwijl ze toch echt om een discman hadden gevraagd. De anderen hadden zelfs problemen die groter waren dan de mijne: ze werden gepest, dachten na over zelfmoord, sneden in zichzelf, waren te dik, te dun of fan van iets, bang voor aids, kanker en oorlog, hadden Anorexia, en ouders die ziek waren, scheidden of verhuisden. Als ik Achterwerk uit had, wist ik dat ik niet de enige was die dacht de enige te zijn.
&#8216;Laat ik maar heel eerlijk zijn: als het zo doorgaat haalt Achterwerk de Kerst niet&#8217;, schreef de <a href="http://www.vpro.nl/lees/gids/gidsnieuws/afscheid-achterwerk" target="_blank">redactie</a> in 2014. &#8216;Moet Achterwerk veranderen?&#8217;
Nee, dacht ik toen. Nee, nee, nee! Ik schreef zelf nooit, dat durfde ik niet, maar ik had de stille hoop dat mijn problemen in de woorden van een ander toch wel aan bod kwamen. Een rare elleboog, te nat tongzoenen, jaloers op iemand met een hoofddoekje, dwanggedachten en okselhaar. Ik las het en wist: zij zijn vast zoals ik. Hun problemen zijn de mijne, hun advies komt mij goed uit. Zelfs ongevraagd advies was in mijn geval meer dan welkom (al had ik na het lezen vaak meer problemen dan ervoor):
Vroeger bij het touwklimmen als de zon in strepen viel zat ik boven in het touw en zag de wereld dan een beetje zoals God. En ik zag de klasgenootjes beneden op de grond en ik zwaaide medelijdend. Dat moet je nooit doen als je in een touw hangt. &#8211;  Ingmar Heytze (17)
Er zijn hulprubrieken zat, maar op de achterflap van de VPRO-gids voelde ik mij bevoorrecht deel uit te maken van een niche. Mijn niche. Waar pubers kwetsbaar durfden zijn, kinderen volwassen, en volwassenen weer kind. Daar schreef een zestienjarige niet alleen over <a href="https://www.vn.nl/dit-rotprobleem-in-de-vpro-gidsrubriek-achterwerk-riep-honderden-reacties-op/" target="_blank">schaamlippen</a>, maar ook over een knuffel in bed, en kon een piepjonge schrijver zijn vroegwijze ei kwijt:
Al duizenden jaren zijn vrouwen onderdrukt en dat moet nu maar eens afgelopen zijn!!!!! &#8211; Toine Heymans (12)
Nu is het uit. Postzakken werden een postzak, de postzak werd een halfvolle postzak, de halfvolle postzak werd een volle inbox, de inbox werd halfvol, en leeg. Online wilde het niet lukken. De achterflap wordt zonder Achterwerk als vanouds gelezen op het toilet, pas als de binnenkant bekend is.
Ik vroeg me hardop af of pubers van nu nog wel weten wat een postzak is, laat staan een brief. Mijn collega Zwaan vertelde van een jongen van zeventien, die een paar weken terug toegaf dat hij er nog nooit een had verstuurd. &#8216;Wat moet ik met die envelop?&#8217; had hij gevraagd. &#8216;Hoe zorg ik dat het aankomt?&#8217;
Ik ben nog jong maar vast al te oud om pubers van nu te begrijpen. Schiet me neer, maar iets zegt me dat de brief de ziel was van de achterflap. Wie zijn woorden letterlijk op papier zet, slaakt een hartekreet. Langzaam moet het, treffend, leesbaar, in een keer goed. Met een tekening in de hoek, misschien, en &#8216;groetjes, anoniempje&#8217;. Eenmaal opgestuurd lijkt het alsof de brief de brievenschrijver weer alleen laat. Weg is-ie, zonder kopietje.
Nu stellen we vragen in steekwoorden en antwoorden bondig, of niet. Eieren die kwijt moesten, raken zoek op sociale media. Kinderen met volwassen meningen voegen zich bij volwassenen. Volwassenen die met kinderen praten zijn verdacht. De brief lijkt vergane glorie, waar we in het geniep naar terug verlangen. Is het toevallig dat de nieuwste iPhone de vorm heeft van een ouderwetse postkaart? Ik denk het niet.
Een jaar of wat terug schreef mijn vader een gedicht. De laatste twee strofes draag ik bij dezen en met liefde op aan de achterflap van de VPRO-gids. Achterwerk, ik ga je missen.
Een naam van een geliefde, 
 Een vriend een vaag bekende, 
 In krullend handschrift, of in korte halen. 
 En altijd weer dat spannende ritueel, 
 Waar ik nooit aan wende: 
 Dat openen van brieven en verhalen.
Maar twintig jaar geleden, 
 Is de bron verdroogd, 
 De stroom van schrift is uitgebleven. 
 En deze brief hier op mijn borst, 
 Heb ik als schrale troost, 
 Met pen en inktpot aan mezelf geschreven.
&#8211;  Herman van Tongerloo

Dag, Achterwerk

<div class="lead">
De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: in Nederland is armoede misschien nog wel het meest duurzaam. Ze is nog net niet zo hardnekkig als de kosten van het bootje van Beatrix.
</div>
Je kent het wel, het moment waarop de kaas bijna op is. Verwoede pogingen nog een lekker plakje te schaven hebben van de kaas een bootje gemaakt, zo hard dat je er de kaasboer zijn harses mee kan inslaan. Op is op, en dit is pas bijna.
Ik moest en zou het restje kaas de man maken, vroeger. &#8216;Vroeger waren wij zo arm&#8217;, zei mijn oma, &#8216;wij aten schuifkaas.&#8217; Een boterham met in de hoek een miezerig plakje kaas, dat je bij elke hap snel verschoof. Zo nam je steeds een hap droog brood, met alleen het idéé kaas. Alleen de laatste hap was belegd. Liever een bootje kaas dan schuifkaas, benadrukte mijn oma. &#8216;Niet piepen.&#8217;
Bijna vier procent van de Nederlandse bevolking is arm. Hardnekkig zelfs, blijkt uit een onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). Omgerekend, schrijft de <a href="http://www.volkskrant.nl/binnenland/4-procent-van-nederland-in-langdurige-armoede~a4254243/" target="_blank">Volkskrant</a>, zijn dat 1,25 miljoen mensen, waarvan zeker de helft minstens drie jaar onder de armoedegrens leeft. Schuifkaas-arm, zonder &#8216;vroeger&#8217;.
&#8216;850.000 mensen waren in 2013 zo arm dat ze zelfs te weinig hadden voor de noodzakelijke levensbehoeften, zoals eten, woonruimte en kleding. De rest van de armen kon nog net het hoofd boven water houden, ook al verdienden ze maar net boven de 1000 euro netto per maand.&#8217;
Voor de crisis waren er beduidend minder Nederlanders arm. Nu de economie haar wonden likt, worden de rijken langzaamaan weer rijker, maar blijven de armen even arm: armoede nestelt zich, ontdekte het SCP. Het lukt maar een op de vijf arme mensen binnen twee jaar uit de put te klimmen. En eenmaal uit de rode cijfers, blijft de armoe je achtervolgen, schrijft <a href="http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/4254264/2016/03/01/Wie-arm-is-in-Nederland-blijft-dat-vaak-ook.dhtml">Trouw</a>. Veertig procent van wie omhoog klimt, kukelt binnen vijf jaar de put weer in.
De werknemer heeft nu het zelfs zwaarder dan tijdens de crisis, staat in <a href="http://www.ad.nl/ad/nl/4560/Gezond/article/detail/4254186/2016/03/01/Crisis-over-maar-werknemer-heeft-het-zwaarder-dan-ooit.dhtml" target="_blank">het AD</a>. Zwaarder dan óóit, volgens de vakbond. Aan het onderzoek van de FNV deden ruim 46.000 werknemers mee: een kwart kan de rekeningen niet betalen, een op de drie zit in de rats over zijn pensioen en vier op de tien durven vandaag niet met zekerheid te zeggen dat ze morgen nog een baan hebben. Door hoge tijdsdruk en grote hoeveelheden werk kunnen werknemers hun werk bovendien niet zo goed doen als ze willen. (Dit stukje moet trouwens af vóór negenen. Pure ellende.)
Steeds meer mensen proberen aan de armoe te ontsnappen door carrière te maken als <a href="http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/article/detail/4254472/2016/03/01/Heel-Holland-wil-bakker-worden.dhtml" target="_blank">bakker</a>. Want, kom op,  het ziet er zo gezellig uit op televisie. Het magere salaris en de ongezonde werktijden nemen ze voor lief. Helaas vielen de cijfers van Heel Holland investeert in Vastgoed, en Heel Holland wordt Consultant een beetje tegen.
Ondertussen krijgt De Groene Draeck een likje verf. De <a href="https://blendle.com/i/de-volkskrant/een-duur-cadeau-ook-nu-nog/bnl-vkn-20160301-5983620" target="_blank">Volkskrant</a> kreeg vertrouwelijke documenten te pakken van de ministeries van Defensie en Algemene Zaken. Het onderhoud van het chique zeiljacht heeft tussen 2004 en 2015 anderhalf miljoen euro gekost (95 duizend euro aan belastinggeld).
Nergens voor nodig, merkte een scheepsexpert van Defensie tot twee keer op. &#8216;Het kan voor minder!&#8217;, riep hij. Hij kon blijven roepen: sinds 2012 liepen de prijzen kalmpjes aan op tot twee keer zo veel als begroot. &#8216;Een overschrijding die telkens wordt weggeboekt op de post &#8216;extra&#8217;.&#8217;
<div class="kolom-column">Liever een boot dan schuifkaas, zei mijn oma. Gelijk had ze, maar lekker is anders.</div>

Schuifkaas en De Groene Draeck

<div class="lead">
De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: Het nieuws van vannacht en vanmorgen heeft een hoop weg van een klassieke nachtmerrie. Aangespoelde voeten, afgebeten duimen, uitgerukte tongen, en Trump.
</div>
Ik schrik wakker, mijn pyjama (die ik op marktplaats voor een <a href="http://www.ad.nl/ad/nl/1002/Show/article/detail/4251015/2016/02/24/Marktplaats-verwijdert-pyjama-advertentie-Rens.dhtml" target="_blank">prikkie</a> overnam van Peter-Jan Rens) nat van het zweet.
Aan de stranden van British Columbia kleurt de hemel rood en de zee zwart. De schuimkoppen blazen hun laatste adem uit 0p de stille oceaan. Het zand is bezaaid met <a href="http://www.telegraaf.nl/buitenland/25262529/__Handen_in_het_haar_om_voeten__.html" target="_blank">voeten</a>. Mensenvoeten, mánnenvoeten.
Twaalf spoelden er al aan, sinds 2007. Sommige voeten konden worden geïdentificeerd, anderen liggen nog naamloos in de vriezer. Sommige dreven met schoen en al naar de kust, van andere was weinig meer over. Grappenmakers vullen schoenen met etensresten, en gooien ze in zee, richting de lange tenen van de Canadese autoriteiten. Media weten niet waar ze het zoeken moeten. Tsunamiresten? Drugsdealers? Seriemoordenaars? Tovenarij? Het is niemand nog gelukt de vinger op de wond te leggen.
Twee uur na middernacht, op 27 januari, liep een gevangenisbewaker in Colorado zijn vaste rondje. Routine, elk kwartier een rondje in de streng bewaakte instelling. Onder een van de celdeuren door glibberde iets zijn richting uit. Een duim. In de cel zat een gevangene zonder. Hij <a href="http://www.westword.com/news/inmate-bites-off-his-own-thumb-jail-blames-the-system-7555402" target="_blank">beet</a> &#8216;m eraf, met opzet. Zo bruut, dat de duim niet meer vastgenaaid kon worden. Hij moest wel, zegt hij, om de zorg te krijgen die hij nodig heeft. Medische hulp wordt geboden, maar een psycholoog of een psychiater is in de gevangenis te veel gevraagd. De bewaker werd even misselijk, maar hield zich staande.
Een aantal Britse theatergangers waren gezegend met een minder sterke maag. Bij de première van <a href="http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/theatre-dance/reviews/cleansed-the-dorfman-national-theatre-review-gore-fest-staged-with-upsetting-realism-a6893541.html">Cleansed</a>, een toneelstuk van Sarah Kane (ditmaal geproduceerd door Katie Mitchell) vielen ze bij bosjes flauw. Het stuk draait om een serie gruwelijke <a href="http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/theatre-dance/news/cleansed-theatregoers-faint-during-rape-torture-and-incest-scenes-in-graphic-national-play-a6893226.html" target="_blank">experimenten</a>, door een professor die de kracht van de liefde wil meten. Een uur en drie kwartier vol verkrachting, incest, elektrocutie, een uitgerukte tong en ongewenste operaties. Vijf mensen verloren nog voor de pauze hun bewustzijn, veertig liepen voortijdig de zaal uit. Herhaaldelijk gingen de zaallichten aan, als medewerkers van het theater het zoveelste slachtoffer weg moesten dragen.
Mietjes, vindt de producent. &#8216;Het Britse publiek is gewoon bang voor de duistere, vrouwenstem die ze vertelt dat we pornografie en geweld moeten onderzoeken.&#8217; Kane zelf leeft niet meer. Een jaar na het debuut van het stuk, in 1998, pleegde ze zelfmoord.
Trump is <a href="https://blendle.com/i/de-telegraaf/trump-onverslaanbaar/bnl-telegraaf-20160225-1_01_4" target="_blank">onverslaanbaar</a>, kopt de Telegraaf. &#8216;Hij drijft zijn tegenkandidaten en partijbonzen tot wanhoop.&#8217; <a href="https://blendle.com/i/nrc-handelsblad/republikeinse-partijtop-in-paniek-na-nieuwe-zege-trump/bnl-nrc-20160224-1_01_8" target="_blank">Paniek</a>, opent NRC. &#8216;Wat als hij gewoon de nominatie wint? Niets heeft de opmars van Trump nog kunnen stuiten.&#8217; Een griezelige flash forward toont een hoge muur, waarachter Amerika schuilgaat. Verstomde stemmen roepen om hulp. Vlammen piepen over het randje. Jeroen Bosch is er niets bij.
Ik sla de dekens weg en check of ik beide voeten nog heb. Even een plens water in mijn gezicht en een blik in de spiegel. Duim? Check. Tong? Check. Muur? Nee, goddank.
De koorts lijkt te zakken. Camiel Eurlings is, nu hij van alle kanten wordt aangevallen, &#8216;<a href="https://blendle.com/i/de-telegraaf/eurlings-lijkt-onvindbaar/bnl-telegraaf-20160225-1_05_2" target="_blank">onvindbaar</a>&#8216;, schrijft de Telegraaf. Als ik hen was, zou ik eens kijken of-ie niet gewoon in de kast zit. Naast het monster, dat vroeger onder mijn bed lag.

Goedemorgen, het was maar een droom

<div class="lead">
Het gesprek van de dag, volgens de redactie. Vandaag: agenten, Judas, en de Officier van Justitie. Ze willen gewoon een goed gesprek en een mental coach. Even horen: &#8216;Joh, hoe is het nou echt met je?&#8217;
</div>
Elk jaar dienen wel 10.000 Nederlanders een klacht in bij de politie, over de politie. Onbeschoft zijn ze soms, gewelddadig en met een rijstijl waar een Hells Angel van onder de indruk is. De klagers willen excuus, erkenning of centen. Ze vullen een formulier in en wachten. En wachten. En wachten.
&#8216;Agenten zijn bang dat een klacht schadelijk is voor hun carrière en staan daarom vaak afhoudend tegenover klagers,&#8217; lees ik in het AD. &#8216;Politie trekt zich niks aan van de <a href="https://blendle.com/i/ad/klagende-burger-vindt-bij-politie-geen-gehoor/bnl-adn-20160209-5866605" target="_blank">klachten van burgers</a>&#8216;, koppen ze. De meeste gedupeerden zouden niet eens weten dat je mág klagen over meneer agent. Hoe lossen we dit op? We geven ze een training, bedacht minister Van der Steur. Een &#8216;leerstructuur&#8217; bemiddeling, voorlichting en gespreksvaardigheden. Want wie het even niet meer weet, belt de communicatiecoach.
De Officier van Justitie kan er ook een gebruiken, <a href="https://blendle.com/i/nrc-handelsblad/bied-officier-van-justitie-mentale-coaching-aan/bnl-nrc-20160208-1_02_6" target="_blank">zo&#8217;n mental coach</a>. Jo Valente, voormalig Officier van Justitie, maakt zich druk om zijn vakgenoten. De Brabantse Lucas van Delft zou onder valse naam melding hebben gemaakt van een beoogde liquidatie op hemzelf. Wanhoop, denkt Valente. Gebrek aan begeleiding van het OM. Gebrek aan empathie en een goed gesprek.
Van Delft, nu geschorst, verricht werk als een topsporter. Eindeloos in de weer met motorbendes en drugsbazen. &#8216;Je bent met zo’n taak maandenlang 24 uur per dag bezig&#8217;, legt Volente uit. &#8216;De druk en stress zijn zeer groot. Met het thuisfront kun je inhoudelijk niets bespreken. Ook je onzekerheden en zorgen over de veiligheid van je dierbaren en jezelf kun je thuis moeilijk bespreken. Sporters die een topprestatie moeten leveren, worden in zo’n periode door coaches bijgestaan.&#8217;
Precies. Dus waarom officieren niet? Coaches zijn nodig om door het &#8216;machogedrag van misdaadbestrijders&#8217; heen te prikken. Ze willen niet dat de crimineel of de baas hen met de zware taak ziet worstelen. &#8216;Toch is het ook in die gevallen goed om persoonlijke gesprekken met de aanklager te voeren&#8217;, denkt Valente. Macho of niet. &#8216;Dat ze even vragen: hoe gaat het echt met je? En hoe is het thuis?&#8217;
Zelfs Judas heeft een coach nodig. Xander de Buisonjé (je weet wel, die man die ooit een hitje had, maar waarvan we nu alleen nog weten dat zijn naam wat aanstellerig klinkt) vertolkt de verrader dit jaar in The Passion (je weet wel, die massahysterie rond BN&#8217;ers die een kartonnen kruis dragen).
Een dramacoach. Want Judas, <a href="https://blendle.com/i/ad/xander-als-judas-ik-hoor-ze-al-lachen/bnl-adn-20160209-5865943" target="_blank">die moet je voelen</a>. Dat lukt niet één twee drie, en Xander voelt hem pas een beetje. &#8216;Ik moet hem nog beter leren voelen. Hem spelen gebeurt vooral met blikken en lichaamstaal. Daar ligt nog wel een uitdaging.&#8217; Gelukkig heeft hij de Bijbel wel al een keertje doorgebladerd.
&#8216;In iedereen schuilt wel een Judas&#8217;, zegt hij stoer op de voorpagina van het AD. &#8216;Niet wat verraad betreft, maar dat we het bestaan van God in twijfel trekken. Ook mensen die geloven, ervaren zulke momenten. Zelf heb ik überhaupt wat moeite om het allemaal te geloven, al hoop ik wel dat Hij bestaat. Dan waakt er nog iemand over ons.&#8217;
<div class="kolom-column">
Ach Sander met een X, God bestaat. Hij heeft tegenwoordig een bedrijfje in mental coaching en communicatie. Als je flink bidt en een kaarsje brandt, vraagt hij af en toe eens: &#8216;Joh, hoe gaat het nou echt met je?&#8217;
</div>

God is een communicatiecoach

<div class="lead">
Ja, want ook dat is belangrijk: Carnaval in het azc.
</div>
<div class="zaktxt clear">
<div class="zak_normal">
In Duitsland waren ze er twee weken terug al druk mee, kindje carnaval. In een oproep aan het volk vroeg de politie sommige pakken dit jaar in de kast te laten hangen. Met stip op 1: de jihadist (<a href="http://www.telegraaf.nl/buitenland/25031537/__Carnaval__geen_jihadisten__.html" target="_blank">kijk, dit is &#8216;m</a>.) Bomgordels, al dan niet van plastic, vormen tijdens carnaval een sfeerspons van jewelste. In de woorden van een agent uit Mönchengladbach: &#8216;Thuis mag je gerust als jihadist door de kamer hossen, maar op de openbare weg is dat geen goed idee.&#8217;
In Nederland mag dat best. &#8216;Als iemand als terrorist of jihadist meeloopt, dan gaan we wel een praatje met hem maken&#8217;, zegt het Brabantse gezag. Voor de zekerheid deelt de Carnavalsfederatie dit jaar informatiefolders uit. &#8216;Zes tips voor een prettige carnavalsviering voor bezoekers van de vastenavond- en carnavalsfeesten.&#8217; De blaadjes liggen in stapels bij VVV-kantoren en in asielzoekerscentra. Nu nog in het Nederlands, vandaag of morgen ook in het &#8216;Arabisch (standaard), Chinees (Mandarijn), Engels, Farsi (Iran), Frans, Somali, Tigrinya (Eritrea, Ethiopië).
In een (vermakelijke) reportage in de <a href="https://blendle.com/i/de-volkskrant/fijn-carnaval-ook-in-het-arabisch/bnl-vkn-20160204-5839605" target="_blank">Volkskrant</a> komt de voorzitter van de BCF aan het woord: &#8216;Er zijn duizenden vluchtelingen naar Nederland gekomen. Het is heel normaal dat we hun onze taal en wetten, maar ook onze spelletjes en tradities uitleggen.&#8217; Hard nodig, want er heersen volgens Rob van de Laar nogal wat vreemde opvattingen over het wat en hoe. &#8216;Sommige lieden schijnen nog steeds te denken dat het alleen maar gaat om zuipen, alle remmen los en achter de vrouwen aan.&#8217; Of, nog erger: &#8216;Ze roepen alaaf in Den Bosch.&#8217;
</div>
</div>
<div class="kolom-column">
Als het aan de Oeteldonkers lag, waren &#8216;billenkijpende, zuipende Amsterdammers&#8217; al jaren niet meer welkom. Maar ja, verzucht de voorzitter: &#8216;Carnaval is een gemeenschapsfeest, iedereen kan meedoen.&#8217; Trouwens,  ook mensen van beneden de rivieren kunnen zich misdragen. &#8216;Nee, die zijn echt niet heilig. Maar tijdens carnaval gelden de normale fatsoensregels.&#8217;
Wacht even. Die zin tikken we opnieuw:
Tijdens carnaval gelden de normale fatsoensregels.
Ik ben bang dat ik carnaval al die jaren verkeerd heb begrepen, hossend, drinkend, kotsend, stampend op de schoenen van mijn oma. &#8216;Volkomen begrijpelijk&#8217;, gelukkig, volgens Sjoerd Mossou.
<a href="https://blendle.com/i/ad/carnaval-hoort-bij-je-of-juist-niet/bnl-adn-20160204-5838779" target="_blank">In het AD</a> staat vandaag een liefdesbrief van de Bredase sportjournalist, voor carnaval. &#8216;Dit stuk is niet bedoeld om carnaval uit te leggen&#8217;, schrijft hij. &#8216;Want carnaval valt helemaal niet uit te leggen. Je begrijpt het, of je begrijpt het niet.&#8217;
Maar maak je vooral geen zorgen. Er heerst een soort onuitgesproken wederzijds begrip. &#8216;Die alomtegenwoordige vriendelijkheid ís er gewoon. Het is niet per se zo afgesproken. Het zit in het dna van het feest. Wie dat niet voelt of niet snapt, begrijpt carnaval vermoedelijk op zichzelf al niet.&#8217; Carnaval moet je voelen. Daar is geen informatiefolder voor nodig en daar kan geen informatiefolder tegenop.
Directeur Chris Baltussen van Vluchtelingenwerk Limburg vindt de folder dan ook een belachelijk idee. &#8216;De meeste vluchtelingen zijn net aangekomen na een verschrikkelijke reis uit oorlogsgebied. Die mensen hebben wel wat anders aan hun hoofd dan carnaval vieren.&#8217;
Shit. Ik kan het niet helpen aan <a href="https://www.youtube.com/watch?v=vRitxxybCsE" target="_blank">Theo Maassen</a> te denken:
</div>
En in het Midden-Oosten daar hedde een conflict, 
Daar lijkt mij polonaise uitermate voor geschikt. 
Argumenten gaan dan ongemerkt over in gelal, 
Ja dan hoor je al van verre ja daar is het carnaval!
Nee dan de buitenlanders, wat zijn het er toch veel, 
Dat heet dan met een mooi woord multi-cultureel. 
Ik zeg niet dat het vol is, 
anders klinkt er straks een KNAL, 
En da kan ik nie gebruiken want dan mis ik carnaval!
Ik ga als asielzoeker, denk ik. Dat kostuum heb ik gewoon in de kast hangen.

Ze maken ons de pis niet lauw

<div class="lead">
In Japan worden popsterren niet verliefd. Dat mag niet van de producent. Word je het toch, ga jij de groep uit en je haar eraf. Van Jezus Christus tot Leonardo DiCaprio: een idool met lusten is geen stuiver waard.
</div>
Mijn moeder geloofde een tijdje in God. Ze was een jaar of tien en kreeg op de katholieke basisschool bijbelles van Jezus Christus. Nou ja, het wás &#8216;m niet, maar hij leek sprekend.
De kapelaan had krullen en een gitaar, een smetteloos pak, een zachte stem en lieve ogen, en als je de jouwe samenkneep en een tijdje naar hem bleef staren, zag je dat hij een kroon van licht droeg. Het was Hem niet, maar áls Hij de aarde een bezoekje zou gunnen, dan zou-ie er precies zo hebben uitgezien. Mijn moeder was weg van de godsdienstmeester. En alles wat hij vertelde was waar.
Totdat hij uit de kerk trad, en een relatie kreeg met een getrouwde vrouw. Jezus Christus, het gore lef. Mijn moeder viel van haar stoel en van haar geloof.
Mijn vriendin was verliefd op Leonardo DiCaprio. Er hing een poster op de kastdeur. Als je een paar sokken wilde pakken, stond je precies met je gezicht tegen het zijne. Als zij naar beneden liep om chips te pakken, keek ik altijd even of het papier rond zijn mond begon te rimpelen. We hadden allebei nog niet gezoend. De poster wel.
We hadden &#8216;m <a href="https://youtu.be/Kog1IduEvtg" target="_blank">dood zien gaan</a>: onze grote liefde, lijkwit en bevroren, met dat stijve handje van &#8216;m, zonk uit het zicht. Kate Winslet bleef achter, drijvend op dat stuk hout waar met gemak twee mensen op pasten. Hij bleef voor altijd in ons hart, veilig in de vrieskast, veilig op sterk water.
Tot we in een blaadje lazen dat er ook fotomodellen waren van twintig, die hem met hun ranke armen uit de ijszee hadden geplukt en het van de kou afgestorven handje op hun billen lieten ontdooien. Weg poster. Weg Leo. Kutfilm.
<h5>De haren van Minami</h5>
Minami Minegishi is 21 jaar oud, en een van de oudste leden van de Japanse meidengroep AKB48. Ooit telde de groep 48 leden, nu zijn dat er 140. Allemaal meisjes, in korte rokjes, matrozenpakjes, kniekousen en met paardenstaarten en poezenoortjes in hun haar. Ze passen met z&#8217;n allen amper op het podium, huppelen en geven elkaar voor de camera kusjes en knipogen.
<iframe title="【MV full】 ヘビーローテーション / AKB48 [公式]" width="500" height="281" src="https://www.youtube-nocookie.com/embed/lkHlnWFnA0c?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
Een paar jaar terug werd Minami verliefd. Ze bleef een nachtje slapen bij haar vriendje. Niet veel later trok zij in tranen het <a href="https://www.bbc.com/news/world-asia-21299324" target="_blank">boetekleed</a> aan en schoor naar Japanse traditie haar hoofd kaal. &#8216;Het is allemaal mijn schuld. Allemaal.&#8217;
<iframe title="AKB48 pop star shaves head after breaking band rules" width="500" height="281" src="https://www.youtube-nocookie.com/embed/HF2y45Jl_sI?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
Want in Japan hebben jonge sterren geen geliefde. Dat mag niet. Er gelden strenge &#8216;no dating clauses&#8216;: de idioot competitieve Japanse popindustrie biedt vruchtbare grond voor vrij spel van monsterlijke managers. Een vriendje of vriendinnetje vreet aan de waarde van het idool, dus blijven de meisjes en jongens koste wat kost onbevlekt, maagdelijk, kinderlijk haast. De imagoschade van het ontgroende sterretje kost de manager meer dan de originele investering. En één plus één is twee.
Om imagoschade te voorkomen gaan Japanse producenten ver. Gênant ver. In de populaire realityserie <a href="https://www.youtube.com/watch?v=wnJFKswLn2c" target="_blank">We got Married?</a> doen jonge sterren een tijd lang voor de camera alsof ze getrouwd zijn. Ze vinden het hart-stik-ke spannend. Tijdens interviews giechelen kandidaten hun zenuwen weg. Met rode konen vragen ze de presentator of het niet wat provocatief is om in de auto de riem van je &#8216;echtgenoot&#8217; vast te maken. Ik bedoel, dan kom wel wel heel dichtbij. Daten? Nooit gedaan. Handjes vasthouden? Ja, één keertje. Zoenen? &#8216;Nou, hoe durf je zoiets te vragen!&#8217; Ze dragen in beeld nog net geen kuisheidsgordel.
<figure id="post-313908 media-313908" class="align-center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2016/01/Schermafbeelding-2016-01-26-om-15.13.45.png" alt="" /><figcaption>Interview met een kandidaat (21) van We got Married? Foto: YouTube.</figcaption></figure>
<figure id="post-313916 media-313916" class="align-center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2016/01/Schermafbeelding-2016-01-26-om-15.13.51.png" alt="" /><figcaption>Interview met kandidaat (21) van We got Married? Foto: YouTube</figcaption></figure>
Het gaat om jonge, knappe, succesvolle mensen. De jongste kandidaat is 19, de oudste 27. &#8216;Sexy&#8217;, misschien. Minus sex.
Vorige week stond een verliefd meisje van zeventien voor de rechter. De Japanse pers probeert wanhopig te achterhalen om wie het gaat. Waarschijnlijk zingt ze in Dokidoki, een ander &#8216;maagdelijk&#8217; Japans meidengroepje. Toen de fans lucht kregen van haar verliefdheid, werd ze uit de band gezet en vroeg de producent haar ouders om 38500 euro. Als de boete op de rekening van de producent staat, kan de liefde de pleuris krijgen.
Ze pikt het niet. Ze weigert het scheermes en de tranen. Het is haar goed recht verliefd te zijn, zei ze de rechter. Fans, verliefd of verslaafd, mogen niet knagen aan het recht op zelfbeschikking.
De rechter, Kotsuya Hara, gaf haar gelijk. Het leek wat moeite te kosten, maar hij sprak zijn vonnis uit: &#8216;We moeten toegeven dat het te ver gaat popsterren te verbieden een liefdesrelatie aan te gaan. Zeker wanneer ze hun liefde financieel moeten compenseren.&#8217; Intiem contact met mensen van het andere geslacht is een belangrijk deel van de menselijke zoektocht naar geluk. &#8216;Op die zoektocht heeft iedereen recht, zei Hara. &#8216;Ook een idool.&#8217;
Het idool griste haar poezenpak van plank en danste verliefd de rechtbank uit, het podium op, op zoek naar geluk.
Jezus Christus en Leonardo DiCaprio, George Clooney en Grace Kelly. Ooit zo felbegeerd, tot een ander de droom van het alleenrecht met een kus of een trouwring de nek omdraaide. De jongens van One Direction, toen er nog niemand zwanger van ze was. Zelfs Hitler was slachtoffer van zijn eigen marketingprincipes, en zou Eva Braun in het geniep beminnen.
Rutte houdt stug vol. Het is wat waard, dat onbevlekte.
<figure id="post-313980 media-313980" class="align-center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2016/01/Schermafbeelding-2016-01-29-om-14.51.23.png" alt="" /><figcaption>Foto: Vivaforum.</figcaption></figure>
Het is even slikken, maar het went wel. Mijn vriendin hing een poster op van Don Diablo. Mijn moeder vond een ander, een rasatheïst. &#8216;Ik had het kunnen weten, toen. Want, hé, wat vrat Jezus wel niet uit met met Maria Magdalena?&#8217;

Als je vriendje je de kop kost

<div class="lead">
De gesprekken van de dag volgens de redactie. Vandaag: in België wordt een politicus verdacht van moord, gaat iedereen aan de lopende band vreemd en ziet de jeugd wel wat in de doodstraf.
</div>
Vlaams parlementslid Christian Van Eyken wordt verdacht. Niet van een verloren bonnetje, of haatzaaierij, maar van <a href="https://www.demorgen.be/binnenland/vlaams-parlementslid-christian-van-eyken-gearresteerd-voor-moord-bf1cc67f/" target="_blank">moord</a>.
Op 8 juli 2014 belde Sylvia B. de politie. Haar man, Marc Dellea, lag levenloos in bed. &#8216;Omdat de doodsoorzaak niet onmiddellijk duidelijk was, werd een wetsarts ter plaatse gestuurd en die stelde vast dat het slachtoffer een kogelwonde achter het oor vertoonde.&#8217; Hij was door zijn kop geschoten, en Sylvia wist van niets.
Ze had al een tijdje een verhouding met de 61-jarige Van Eycken. Het was ware liefde, maar ze zat nog met dat huwelijk. En hij vast en zeker ook. Op beelden van de bewakingscamera is te zien hoe Marc zijn flat binnenstapt. Even later stappen B. en Van Eycken naar buiten. &#8216;Speurders vermoeden dat de moord tussen die beide momenten plaatsvond.&#8217; Bij Sylvia&#8217;s moeder vonden de speurders het moordwapen.
Sylvia zit al een tijdje vast. Van Eyken ontkent alles &#8216;met de grootst mogelijke kracht&#8217;. Ik hoop dat hij op z&#8217;n minst een handgeschreven liefdesbrief onder de celdeur doorschuift.
<div class="figure--left">
<figure id="post-313738 media-313738" class="align-center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2016/01/Schermafbeelding-2016-01-28-om-09.17.54.png" alt="" /><figcaption>De Wat U Zegt-poll op telegraaf.nl. </figcaption></figure>
</div>
Dat heb je met vreemdgangers, die zijn niet te vertrouwen. Schandalig dan ook dat we hier in Nederland schaamteloos reclame maken voor schuinsmarcheerderij. Kees van der Staaij hield gisteren nog een <a href="https://www.telegraaf.nl/watuzegt/25089732/__Reclame_voor_overspel_verbieden__.html" target="_blank">vlammend betoog</a> op de radio, en ook de lezers van De Telegraaf zijn er klaar mee. &#8216;Elke echtscheiding die we hiermee voorkomen, is pure winst voor de kinderen die in het spel zijn&#8217;, zei Kees. En laten we types als die arme Marc Dellea niet vergeten.
Maar om er nou iemand voor om te brengen? Ach, Belgen staan redelijk mild tegenover moord. Tenminste, jónge Belgen.
Vier op de tien Vlaamse jongeren willen de doodstraf <a href="https://www.demorgen.be/binnenland/vier-op-de-tien-vlaamse-jongeren-willen-doodstraf-herinvoeren-bc6a1238/" target="_blank">herinvoeren</a>. Onderzoekers van het Jeugd Onderzoeks Platform stelden vast dat in 2008, 34 procent van de jongeren akkoord zou gaan met de herinvoering van de doodstraf. In 2013 was dat 41.5 procent. En de procenten lopen op.
Volgens criminoloog Arne De Boeck zijn Vlaamse jongeren wat uit hun doen. Ze geloven niet meer in God of in de politiek en worden geteisterd door een groeiend onbehagen. &#8216;Het is een buikgevoel. Heel wat jongeren maken zich zorgen over thema&#8217;s als criminaliteit en migratie, én hebben het gevoel dat de samenleving die problemen niet langer de baas kan.&#8217;
Je hoort de stem van Jambers. &#8216;Overdag is België een slap aftreksel van je schoonouders, maar &#8217;s nachts&#8230;&#8217;

Vlaamse politiek: moord en doodslag

<div class="lead">
De gesprekken van de dag volgens de redactie. Vandaag: in het Britse Middlesbrough wonen asielzoekers achter rode deuren.
</div>
In de Britse plaats Middlesbrough staan 168 huizen waar asielzoekers wonen. 155 van die huizen hebben een <a href="http://www.huffingtonpost.co.uk/2016/01/20/asylum-seekers-red-front-door-apartheid-policy-times-g4s-jomast_n_9025120.html" target="_blank">knalrode voordeur</a>. Sommige deuren lijken wat te vaak gewassen, andere zijn nog nat van de verf. Hier en daar druipt er een stukgeslagen ei van de brievenbus naar de deurmat.
Het wordt de kwaaien op deze manier wel heel gemakkelijk gemaakt. Met een mandje eieren aan het stuur van je scooter, is het kwetsen van asielzoekers als een potje darten voor slechtzienden.
Britse media schrijven stellig van de &#8216;<a href="http://www.thetimes.co.uk/tto/news/uk/article4669721.ece" target="_blank">apartheid van Middlesbrough&#8217;</a>. &#8216;Iedereen weet dat wij het zijn&#8217;, zegt een bewoner, wiens rode deur regelmatig het doelwit is van stenengooiers en eiersmijters. &#8216;Ze stoppen ons achter rode deuren, alsof ze willen zeggen dat wij niet hetzelfde zijn als zij.&#8217; Op eigen houtje gaf hij zijn deur een ander kleurtje. De volgende dag was-ie weer rood. &#8216;In strijd met de regelgeving.&#8217;
De huizen zijn eigendom van Stuart Monk, die miljoenen verdient met huizen voor asielzoekers. In 2012 begonnen de deuren <a href="http://www.huffingtonpost.co.uk/2016/01/20/g4s-red-doors-emails-leaked-middlesbrough-apartheid_n_9027468.html?1453314678" target="_blank">op te vallen</a>. Bewoners kaartten het probleem aan, keer op keer, tevergeefs. &#8216;We bezitten wel meer huizen met een rode deur&#8217;, was het antwoord. En daarmee uit.
Maar &#8216;apartheid&#8217; binnen je gemeente? Nee, dat is niet de gewenste propaganda. De politiek grijpt in: na jaren te hebben gewoond achter een deur die werkt als een rode lap op een stier of neonreclame voor de fastfoodfan, krijgen sommige bewoners een witte, groene, of blauwe deur.
&#8216;Het is werkelijk een idiote aanname dat we ik welke vorm dan ook discrimineren&#8217;, piept de huisbaas. &#8216;En bespottelijk dat Middlesbrough wordt vergeleken met nazi-Duitsland. Maar goed, de zorgen gaan ons aan het hart. Binnen nu en drie maanden is het gedaan met de rode deuren.&#8217;
De tijd gaf elke schurk de kans de deuren te onthouden en in kaart te brengen. Als naambordjes die de juf of meester helpen, aan het begin van het nieuwe schooljaar. Een prettige kennismaking. Het is te laat. Rood licht.

Hier woont een vluchteling

<div class="lead">
Ik ben in Utrecht geboren, in 1987. De Utrechtse serieverkrachter was voor mij als het monster onder mijn bed en de geest op zolder. Net niet echt, maar altijd daar. Nu krijgt hij een gezicht: het fantoom van Utrecht en omstreken.
</div>
Ik ben geboren in 1987 en praatte tussen 1996 en 2008 opvallend vaak in mezelf. Op de fiets, heel hard, netjes articulerend. &#8216;Waar ben je? Ja, ik ben er bijna. Wat zeg je? JA, BIJNA!&#8217; Ik slingerde het gesprek de leegte in, in de hoop dat de grote boze wolf het zou horen en denken: &#8216;Ah, die is bijna thuis. Laat die verkrachting dan maar zitten.&#8217;
De compositietekening van de Utrechtse serieverkrachter kan ik dromen. Ik groeide op in Zeist, een schiereiland voor verwende Utrechters, en leek door de tekening te worden achtervolgd. Hij keek me aan, vaag en vaal, het gezicht van de kinderlokker voor grote kinderen. En elke man leek er wel een beetje op.
Een kennis van mijn ouders werd weleens verdacht. Niet officieel, maar officieus. &#8216;Jij lijkt er toch verdomde veel op!&#8217; grapten mijn ouders. &#8216;Verrek,&#8217; zei hij. &#8216;Verdomme.&#8217; Hij meed de tekening als de pest. Zijn kop naast dat ding zou het dorp aan het denken kunnen zetten. Verder deed hij zo normaal mogelijk, wat vanzelfsprekend ontzettend verdacht was.
Mijn moeder is gauw bang. Bij het stoplicht voel ik de ferme greep van haar hand nog in mijn bovenarm, haar duim in mijn oksel, duwend, prikkend. In het bos kijk ik achterom, veel vaker dan nodig. In zee heb ik nog de neiging na elke duik naar het strand te zwaaien en te roepen &#8216;Ik ben er nog! Ik leef!&#8217; Maar het bangst was ze voor de man op de tekening.
<div class="figure--left">
<figure id="post-312488 media-312488" class="align-center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2016/01/compositietekening.jpg" alt="" /><figcaption>De oude compositietekening.</figcaption></figure>
</div>
Het begon in 1996. &#8216;Niet met vreemde mannen meegaan, Roos,&#8217; zei ze vaak. &#8216;Ook niet als hij zegt dat er thuis een nest jonge poesjes op je wacht. Juist dan niet.&#8217; Ik werd ouder, de man op de tekening bleef toeslaan en de waarschuwing groeide mee: &#8216;Niet fietsen in je hockeyrok, en nooit alleen. Met z&#8217;n vieren. Niet fietsen door het bos, niet fietsen waar de straatverlichting niet werkt, niet fietsen naar Utrecht of naar Odijk. En al helemaal niet in het donker.&#8217; En ouder: &#8216;Geen drankjes aannemen van mensen die je niet kent. Laat iemand voorproeven. Let op elkaar, trek de zoom van je rok wat omlaag.&#8217; En nog ouder: &#8216;Niet naar het park als je de kroeg zat bent.&#8217; En als je dan toch, onverhoopt en te hopen van niet, alleen bent, doe dán alsof dat niet zo is. &#8216;IK ZIE JE! IK BEN ER BIJNA!&#8217;, bleef ik dus schreeuwen, op het verlichte pad naar huis.
In 1999 ging Sybine Jansons dood. Ze had na moeten blijven, fietste noodgedwongen in haar eentje naar huis, en kwam daar niet aan. Sybine woonde even verderop, in Maarn. Of het de man van de tekening was, de Utrechtse serieverkrachter, wisten we niet, maar op school waarschuwde de juf met de stem van mijn moeder. Langs mijn huis reden extra bussen, om jonge studentes veilig naar de universiteit te brengen. De man op de tekening keek me spottend aan. &#8216;Pak me dan,&#8217; zei hij. &#8216;Maar wel met z&#8217;n vieren.&#8217;
In 2001, -02, en -03 spookte de verkrachter rond langs de weg naar mijn hockeyclub. Hij zou meisjes van hun fiets hebben getrokken. Mijn moeder bracht me met de auto. Soms ging ik uit school stiekem of per ongeluk mee met Marlot uit Odijk. Dan voerde ik een slecht-nieuws-gesprek met mijn moeder, en moest ze me ophalen. Terloops leerde ik de betekenis van een &#8216;fait accompli&#8217;, en de straf die daarbij hoort.
Miljoenen euro&#8217;s en een aantal slachtoffers later wachtte de politie de man met het gele haar en het oorbelletje op in het bos. Meisje na meisje fietste langs. De verkrachter hield zich gedeisd. Een fantoom. Ongrijpbaar, als het spook onder je bed en de grote boze wolf die &#8217;s nachts in het geniep de kippen van stok grist.
<h5>Voor de rechter</h5>
Vandaag staat Gerard T. voor de rechter. Het kan &#8216;m zijn, de man van de tekening: ik herken &#8216;m niet één, twee, drie, maar zijn DNA heeft hem verraden. Mijn moeder volgt de zaak op de voet. Ik ook. De documentaire, de reconstructie, dat nieuwtje over wat-ie met die fietspomp deed.
T. blijft vooralsnog zwijgen. Op de radio hoorden we Lex Mellink, oud-politieman, de hoop uitspreken T. in de ogen te kijken. &#8216;Ik hoop dat het me lukt. Het fantoom. De man die, als we &#8216;m niet hadden gepakt, een nagel aan mijn doodskist zou zijn gebleken.&#8217;
De man die voor mij een gezicht gaf aan de grote boze wolf. De man die de basis legde voor een diep geworteld wantrouwen jegens mannen met geel haar en een oorbel. En mannen die op een mountainbike door het bos fietsen. Jegens mannen, eigenlijk.
Nu hebben ze hem te pakken. Ik hoop het zo. Als een fantoom vleselijk wordt, is het een kwestie van beetpakken. Met je duim in zijn oksel, duwend, prikkend.
&#8216;Ach, het is een Utrechts gebruik,&#8217; lacht mijn moeder aan de telefoon. &#8216;Die fantomen. Voor je het weet is er een nieuwe.&#8217;

De Utrechtse serieverkrachter, fantoom uit mijn jeugd

<div class="lead">
De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: de Britse ex-militair Rob Lawrie ontvoerde een kleine vluchteling uit Calais. Wie wint, als de wet in strijd is met je geweten?
</div>
&#8216;Het was zo koud die nacht&#8217;, zei Rob Lawrie (49). &#8216;Ik kon niet anders.&#8217; De Britse ex-militair zag er verslagen uit, <a href="http://www.nbcnews.com/storyline/europes-border-crisis/rob-lawrie-goes-trial-france-helping-migrant-girl-bahar-ahmadi-n496331" target="_blank">gisteren</a>. Zijn brede schouders wezen naar de grond en zijn Tourette gooide schaamteloos &#8216;Vluchtelingen! Vluchtelingen!&#8217; tussen de zinsdelen door. <a href="https://you.38degrees.org.uk/petitions/intervene-in-the-possible-imprisonment-of-rob-lawrie" target="_blank">Handtekeningen</a> mochten niet baten. Hij stond terecht in Boulogne, omdat hij het meisje Bru heeft ontvoerd.
Bahar &#8216;Bru&#8217; Ahmadi (4) is een vluchteling uit Afghanistan. Samen met haar vader verbleef ze in het vluchtelingenkamp Calais, waar Lawrie hielp met het bouwen van verblijfplaatsen. Broodnodig: de kou, honger en de chaos van het kamp veranderen het kamp in een <a href="http://www.volkskrant.nl/buitenland/jungle-calais-moet-vinexwijk-worden~a4224782/" target="_blank">jungle</a>.
<iframe title="Calais &quot;The Truth&quot;" width="500" height="375" src="https://www.youtube-nocookie.com/embed/Bg9P9awe3Ws?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
Lawrie leerde Bru en haar vader vlug kennen. De grote man, snel geraakt en vader van vier, zag Bru worstelen. Ze hadden bovendien wat gemeen, die drie: Leeds. &#8216;Neem haar mee,&#8217; zei Bru&#8217;s vader. &#8216;Mee naar Leeds.&#8217; Daar wacht familie van Bru haar op.
&#8216;Die kunnen voor haar betalen, voor haar zorgen, van haar houden, daar kan ze wonen en onderwijs volgen,&#8217; dacht Lawrie. &#8216;Of ik kan haar teruggeven aan haar vader, die haar meeneemt zo&#8217;n koude container in.&#8217; De tocht zou Lawrie hooguit twee dagen kosten.
&#8216;Ik zei &#8220;nee&#8221;, keer op keer,&#8217; legde Lawrie gisteren uit aan de <a href="http://www.huffingtonpost.co.uk/2016/01/10/rob-lawrie-refugee-girl-bahar-jail_n_8948422.html" target="_blank">pers</a>. &#8216;Echt waar! Maar op een regenachtige avond, om half elf &#8217;s avonds, toen Bru op mijn knie in slaap was gevallen, vlak voor ik de boot op zou stappen, toen kon ik haar niet meer achterlaten. Mijn ratio liet me volledig in de steek.&#8217;
Grensbewakers <a href="http://www.huffingtonpost.co.uk/2016/01/10/ex-soldier-awaits-sentence-for-trying-to-smuggle-afghan-girl-into-uk_n_8948028.html?1452415216" target="_blank">vonden</a> Bru achterin Lawries auto, nog voor hij Frankrijk verlaten had.
Gisteren, laat op de dag, bekende hij schuld. Hij zocht Bru op, waar ze tijdelijk wordt opgevangen, en kreeg een dikke knuffel. De Franse rechter streek over zijn hart en oordeelde dat Lawrie het meisje dan wel in gevaar heeft gebracht, maar geen gevangenisstraf verdient. Hij kreeg een <a href="http://www.gazettelive.co.uk/news/teesside-news/rob-lawrie-aid-worker-who-10736434" target="_blank">boete en een standje</a>.
&#8216;Compassie zal het altijd winnen, als het hart er van vol is&#8217;, zei Lawrie, betraand, in de gang na de uitspraak. Diezelfde compassie, obsessie haast, kostte hem eerder zijn huwelijk.
Lawrie kreeg nog een boete. Een fikse: in zijn auto vonden de bewakers naast Bru ook twee Eritreërs. Lawrie wist van niets, zegt hij. De mannen zouden in het geniep de wagen zijn ingeklommen. Zo stiekem, dat zelfs Bru het niet heeft opgemerkt.
Mij bekruipt iets dat ik tegenwoordig omschrijf als het <a href="http://www.vox.com/2016/1/8/10734268/netflix-making-a-murderer-avery" target="_blank">Making a murderer</a>-gevoel. Hij deugt, denk je. Dat moet wel: kijk maar, lees maar, hoor maar. Toch begint het ergens te jeuken. Ter hoogte van je lurven, daar waar je er net niet bij kunt.
Het is een product van de eeuwige strijd tussen de wet en het geweten. Tussen weten wat mag, en denken wat moet.
Maar waar kwamen dan in &#8217;s hemelsnaam die Eritreërs vandaan?

Het meisje en de militair

<div class="lead">
Ok, de gesprekken werden meer dan vijftien jaar geleden gevoerd. Maar grappig zijn ze wel, de vrijgegeven passages van de entre deux tussen Bill en Blair.
</div>
Maar liefst 532 pagina’s telt het pas vrijgegeven <a href="http://www.itv.com/news/2016-01-08/bill-clinton-and-tony-blairs-phone-calls-declassified-dianas-death-northern-ireland-iraq-and-fatherhood-discussed/" target="_blank">document</a> waarin gesprekken tussen de toenmalige president Bill Clinton en de Britse premier Tony Blair zijn opgetekend. Het gaat om vooral telefonische conversaties tussen 1997 en 2000.
Een aantal dingen vallen op: Bill en Blair vinden elkaar helemaal ge-wel-dig en strijken elkaar voortdurend stroop om de mond. &#8216;I would love to see you again. Your speech was extraordinary.&#8217; Verder zijn ze het (bijna) altijd met elkaar eens. Clinton laat zich gemakkelijk gaan, en scheldt erop los. In augustus 1998, bijvoorbeeld, over de bloederige Al Quada-aanslagen in Kenia en Tanzania: ‘I’m up to my ass in this African bombing.’
Het zou best kunnen dat Blair even grof gebekt is, maar de passages waarvan we vermoeden dat ze vol bollocks en cunt&#8217;s,  zijn – waarschijnlijk op zijn verzoek &#8211; weggelakt (blimey!).
Online duiken stuk voor stuk nepfragmenten op. Laat je niet foppen: Wij spitten met plezier het document door. Mate, zie hieronder de krenten uit de pap, de meest hilarische dialogen en de lekkerste oneliners op een rij:
1 Bill wil Brit worden, 10 april 1999
Clinton: If you want you can give me citizenship and make me a Brit.
Blair: You are one very popular man there.
Clinton: I sure hope that it helps in the elections.
2 Bill wil babysitten, 19 april 2000
Clinton: Hello, “dad”, how are you doing?
Blair: I am preparing.
Clinton: You know, after january I’m available for babysitting duties.
Blair: I wouldn’t say that or you’ll be doing it.
Clinton: You said you wanted to continue my work with the Third Way, and this is it: helping Blair balance work and family.
Blair: I could do with a bit of help, I tell you. Cherie is in great form but just keeps getting bigger and bigger. I tell you, just the thought and I feel as if my life’s about to begin again.
Clinton: It is going to be interesting. Given the way the world is changing, it’ll be a completely different childhood that the one your others had. Anyway, it is a great thing.
Blair: Right, Bill, we’ll put you down on the babysitting list now, mate.
Clinton: You’ve got a deal.
3 Bill kijkt een oude film, 15 mei 2000
Blair: Hello.
Clinton: Hey, Tony.
Blair: Hi, Bill. How are you doing?
Clinton: I’m great. I’m watching the end of an old Peter Sellers movie.
Blair: Which one?
Clinton: I can’t tell. I’ve only seen about five minutes. But Herbert Long just disappeared along with a castle.
Blair: Pink Panther, I think.
Clinton: I think it’s the second one. It’s funny as hell.
Blair: He was so funny, Peter Sellers. Anyway…
Clinton: I just wanted to put you in good humor since you’re dealing with Northern Ireland.
4 Bono van U2 is de slimste mens op aarde, 21 mei 1998
Clinton: He’s a smart man, I met him by accident in 1992 in Chicago, he helped me out and we’ve stayed in touch ever since. He’s a very smart man.
5 Tony slijmt over Bills kwaliteiten als kindervriend, 21 mei 1998
Blair: Oh, Bill, I can’t tell  you how great it was to have you. And for the kids, Euan’s friend went back to school the next day in a daze. I told my people that is was a real tribute to you that you were prepared to sit down and spend time with them in that way. We loved having you and had a great time, really.
Clinton (gaat eindeloos door over hoe bijzonder het is om met jonge mensen om te gaan.) You don’t even think about it, and then you turn around and find out it’s been a year since you talked to anyone who is 25. I liked it: they were delightful young men.
Blair: For them, they are still on cloud nine.
Bill: You ought to be proud of  yourself, you’ve done every damn thing you could.
6 Bill pakt er een banaan bij, 4 februari, 1999
Clinton: My staff won’t let me talk to you unless I have a banana at hand. I’m sitting here with a banana; it’s a big, ugly brownish one.
Blair: Now Bill, I thought we should have a word about Kosovo.
Clinton: Yes. Let me tell you, the Prime Ministers of both Macedonia and Albania were here today and they make us look like old men. They are 31 and 33 years old.
7 Bill at zijn buikje rond in Sienna, 6 augustus 1998
(Blair is in Toscane, Clinton vraag of hij in Sienna is geweest, Blair bevestigd.)
Clinton: Oh that is a great place, isn’t that a beautiful little town? When I was there about ten years ago, I ate at a four star restaurant, I can’t remember its name, but it had a sign of a fish, like a peace symbol or something. I had a three hour lunch there and they had to carry me out.
 8 Bill at wat minder lekker bij Boris Jeltsin, 29 mei 1997
Clinton: We will see each other in Denver. We are staying at an old cowboy hotel. Do you know where  you are staying?
Blair: I am not sure.
Clinton: We are arranging a dinner at a place called The Fort that specializes in buffalo meat, wich is low fat. When I had lunch with Boris, he served roast pig and told me real men hacked off ears and eat them. And once he served me 24 courses including moose lips.
9 Bill en Blair over Diana, 1 september 1997
Blair: It’s a grim business.
Clinton: It’s awful, really awful.
Blair: We saw her again just weeks ago when we hosted her for lunch with prince William, he’s a great kid.
Clinton: Yeah, I worry a lot about those kids now.
Blair: She was such a rock of stability in the sense she connected them with the outside world.
10 Bill vindt Tony een baby face
Blair: I’m just actually in my local workman’s club doing constituent surgery in county Durham.
Clinton: Are  you in Durham, I love the Durham cathedral.
Blair: I just came out of a bar where the old blokes were telling me about their troubles. From that to you.
Clinton: Good for  you. I love Durham.
Blair: Did you come here
Clinton: I did, I like dit so well I  brought Hillary back to see the cathedra land walk around the town. I took her to York and Durham on one of our trips.
Blair: Oh well,. I was a choirboy at the cathedral in Durham, if you can believe that.
Clinton: You still have that choirboy look.
11 Bill en Tony kennen Steven Spielberg (maar wie kent hem het best?)
Clinton: Tony? 
Blair: Hi Bill, how are you?
Clinton: Very well, indeed.
Blair: I am sitting here outside Chequers having a cup of tea with a friend of yours, Steven Spielberg.
Clinton: Steven Spielberg? You are? You tell Mr. Spielberg that you may be drinking tea with him, but I am here on the beach in Santa Monica having coffee with Ron Burkle, which shows California has more influence than either the British or the U.S. Government.
Blair: You are?
Clinton: Yes. I am looking at people skateboarding at the beautiful beaches of Santa Monica.
Blair: You lucky man. This is your vacation, then?
Clinton: No, no. I am out here working, but it is a Sunday morning and you wanted to talk. And Ron Burkle is a friend of mine who bought a house very close to the hotel where I was last night. I interrupted coffee to speak with you. Congratulations again on the ceasefire. I think we have a chance now. 
(&#8230;)
Clinton: Tell Steven Spielberg I hate coming all the way out here and not get to see him because he is hanging out in Chequers.
Blair: I will certainly.
Clinton: I always suspected that beneath that ruffled, intellectual demeanor was a real Tory aristocrat working. 
Blair: He is out here making a movie.
Clinton: I know. I told you before that he really wants to help rebuild the movie industry in Great Britain because he is so grateful for its influence. He got a lot of- input from early British film makers.
Blair: Lots of possibilities here, but also important to them that the U.S. and the British work closely, especially because some of the other countries and some of the stuff from the EU is not very sensible. The French and the Italians have weird rules and prescriptions on film making. It would help if we can get some decent British movies.

Harm Ede Botje

Bill Clinton eet een banaan (the best of the best uit ‘bellen met Bill en Blair’)

<div class="lead">
De gesprekken van de dag volgens de redactie. Vandaag: de bom van Noord-Korea, het &#8216;huis&#8217; van een Britse politicus, de dodelijke zwemvesten van Izmir, en een potje memory. Als je het een zegt, en dondersgoed weet dat je het ander bedoelt.
</div>
Kim Jong-un liet vanmorgen vast en zeker zijn spierballen zien aan zijn spiegelbeeld. &#8216;Wie is er een grote jongen? Jij. Jij bent een grote jongen.&#8217;
Daar gaan we weer, verzucht de wereld. Het is al de vierde keer in tien jaar dat Noord-Korea experimenteert met grof geschut. In 2006, 2009 en in 2013 ging het om een atoombom. Daar kijkt niemand meer van op, dacht Kim. Noord-Korea liet gisteren dan ook ook weten met succes een waterstofbom te hebben getest. Een wapen, gemiddeld <a href="http://www.reuters.com/article/us-northkorea-nuclear-test-factbox-idUSKBN0UK2B320160106" target="_blank">vijfhonderd</a> keer zo sterk als de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.
Ze moesten wel, zei Kim. &#8216;Om onszelf te beschermen tegen het <a href="http://www.theatlantic.com/international/archive/2016/01/north-korea-nuclear-test/422826/" target="_blank">vijandige</a> beleid van de Verenigde Staten.&#8217;
Gek genoeg stellen de metingen van de trillingen die de test heeft veroorzaakt experts een beetje gerust. De bom deed de aarde trillen met een kracht van 5,1 op de schaal van Richter. &#8216;Als het echt om een waterstofbom ging, zou die impact wel 100 keer zo groot moeten zijn&#8217;, zegt wetenschapper Bruce Bennet in <a href="http://www.newyorker.com/news/news-desk/north-koreas-bombastic-announcement" target="_blank">The New Yorker</a>. &#8216;Ja, of die waterstofbom van Noord-Korea stelt simpelweg nu nog niet zo veel voor.&#8217; Het geld dat nodig is, is er niet in Noord-Korea. Zo goed gaat het daar namelijk niet met de economie. Zo&#8217;n bom is ‘virtually impossible’.
Er ís dus wel een (waterstof)bom, maar de claim van Kim lijkt wat overdreven. Een bom is een bom, maar de ene bom is de andere niet.
In Groot-Brittannië blijft het gieten. Waar een groot deel van het eiland zich verzamelt rond een plas regenwater in Drummond, knarsetandt de rest bij het <a href="http://www.huffingtonpost.co.uk/2016/01/06/environment-agency-barbados-second-home_n_8923282.html" target="_blank">gezemel</a> van politici. Sir Philip Dilley, &#8216;hoofd overstromingen&#8217;, was er even niet toen Engeland en Schotland onderliepen. Hij was thuis, zei hij. Bij zijn familie. Het was Kerst, en hij was nu eenmaal hard nodig thuis.
Thuis in zijn tweede huisje op Barbados, mompelde hij gisterenavond. &#8216;Kom op, daar voel ik me minstens zo thuis als eh, thuis.&#8217;
In een fabriek, bij de Turkse stad Izmir werden een tijd lang <a href="http://nos.nl/artikel/2079035-turkije-ontmantelt-fabriekje-met-nepzwemvesten.html" target="_blank">nepzwemvesten</a> gemaakt en verkocht aan vluchtelingen die de oversteek naar Griekenland wilden maken. Niets aan te zien, zo op het eerste gezicht. Oranje zwemvesten, met van die trektouwtjes en een reflecterende strip in het midden. Maar wat van een zwemvest een zwemvest maakt, ontbrak: het materiaal waar de vesten van zijn gemaakt blijft niet drijven.
Ik speelde in mijn leven één potje memory. Toen bleek dat ik bij de eerste beurt het verkeerde kaartje om had gedraaid, begon ik te schreeuwen. &#8216;DIE BEDOELDE IK NIET! DIE BEDOELDE IK NIET!&#8217; Mijn moeder begon het spel op te ruimen. &#8216;Zo werkt het niet, Roos. Als je iets bedoelt, zeg dát dan.&#8217; En zo is het.

Een bom is geen bom, een zwemvest geen zwemvest

<div class="lead">
De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: aanpassen is als fietsen door een mijnenveld. Wie aan wie, wat en hoe en wie wanneer?
</div>
Aman heeft een nieuwe fiets. Het was even wennen voor de Syrische vluchteling: slingerend, meanderend, met z&#8217;n benen wijd om de klappen op te vangen waagde hij zijn <a href="https://www.facebook.com/radboud.spruit/videos/958964807509058/" target="_blank">eerste ritje</a>. Vanaf de zijlijn kreeg hij instructies van de Nederlandse Radboud Spruit. &#8216;Ho! Where are you going? Rrrrechtdoor! Niet naar links! Rrrrrechtdoor!&#8217;
<div class="gpdr-overlay-wrapper">
 <script type="text/plain" class="gpdr-iframe gdpr-service-twitter">
<blockquote class="twitter-tweet" data-width="500" data-dnt="true">
Aman neemt handboek vluchteling <a href="https://x.com/vrij_nederland?ref_src=twsrc%5Etfw">@vrij_nederland</a> heel serieus. Een uur gefietst om bij zijn eerste taalles te komen . <a href="https://t.co/5dgoW3wcAP">pic.twitter.com/5dgoW3wcAP</a>
&mdash; radboud spruit (@radboudspruit) <a href="https://x.com/radboudspruit/status/674304853720637440?ref_src=twsrc%5Etfw">December 8, 2015</a></blockquote>
<script async src="https://platform.x.com/widgets.js" charset="utf-8"></script> </script>
<div class="row">
<div class="col-sm-12">
<div class="gdpr-content">
<h4>Twitter</h4>
Deze dienst is alleen beschikbaar wanneer alle cookies zijn geaccepteerd
 <a href="javascript: Cookiebot.renew()" class="gdpr-settings btn btn--primary button--primary">Wijzig cookie voorkeur</a>
 </div>
</div>
</div>
</div>
Aman verblijft in het azc in Wassenaar. Radboud helpt waar hij kan. &#8216;Ik heb mijn vriend Aman een goeie fiets gegeven die ik over had,&#8217; schrijft hij. &#8216;Nu kan hij eropuit, en tip 4 van <a href="https://www.vn.nl/thema/vluchtelingenhandboek/" target="_blank">het Doe-het-zelf-handboek voor vluchtelingen</a> in Vrij Nederland in praktijk brengen.&#8217;
Nu fietst Aman naar zijn taallessen. De rit kost de gemiddelde Nederlander een half uurtje. Aman, die het fietspad al wiebelend nog in volle breedte gebruikt, ruim een uur. Hij past zich aan, met een beetje hulp van iemand die van wanten weet. In Nederland stap je op de fiets, dus slingert hij zich een weg naar het Nederlanderschap.
Op de A10 fietsten <a href="http://www.parool.nl/parool/nl/124/VERKEER/article/detail/4204079/2015/12/08/Griekse-toeristen-fietsen-op-MacBikes-over-de-A10.dhtml" target="_blank">gisteren</a> twee Grieken. Bij Knooppunt Amstel, keurig aan de kant van de weg, dat wel. Op hun rode toeristenfietsen staken ze meerdere rijstroken over; het was nu eenmaal de kortste route, volgens de navigatie op hun telefoons. Politie Amsterdam-Amstelland schrok zich rot, riep &#8216;levensgevaarlijk!&#8217;, gaf het stel een waarschuwing en wees ze de weg naar het fietspad. In <a href="http://www.parool.nl/parool/nl/224/BINNENLAND/article/detail/4165912/2015/10/18/Drie-Syriers-van-de-snelweg-geplukt-ze-wilden-een-afstand-van-100-km-fietsen.dhtml" target="_blank">oktober</a> fietsten er drie Syrische vluchtelingen op de A67 bij Venlo, op weg naar Zaltbommel, 100 kilometer verderop.
Ik kan me voorstellen dat je als fietsende vluchteling een tikkie gefrustreerd (bovenop het leed dat al was) van de weg wordt gehaald. Dan stáp je op de fiets, dan héb je het onder de knie, is het nog niet goed. Aanpassen is als fietsen door een mijnenveld.
Op het Rijswijks Lyceum werkte <a href="http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/article/detail/4204037/2015/12/08/Biddende-docent-is-niet-welkom-op-Rijswijks-Lyceum.dhtml" target="_blank">tot een dag geleden</a> een Islamistische docent Engels, die in elke dag twee minuten van zijn pauze gebruikte om te bidden. Een schande, volgens de directie. Leerlingen en hun ouders maken zich goed kwaad. Tijdens de lunchpauze lieten ze luidkeels van zich horen, en op Facebook woedt een protestactie om hun &#8216;geliefde docent&#8217; terug te krijgen. &#8216;Hij bidt notabene op een plek waar niemand het ziet! Niemand heeft er last van!&#8217;
Waarom zitten die twee minuten in dat achterkamertje de directie dan wel in de weg? &#8216;Religieuze uitingen zijn privé en moeten privé uitgeoefend worden,&#8217; leggen ze uit. &#8216;En een docent die per se in het schoolgebouw wil bidden, past niet bij die opvatting.&#8217;
Wie moet zich hier aanpassen? Is het de docent, voor wiens manier van zingeving geen plek is binnen &#8216;de opvatting&#8217;? Zijn het de kinderen en hun ouders, die zich niet kunnen vinden in &#8216;de opvatting&#8217; van hun eigen vertegenwoordigers? Of is het de directie, die met het grootste gemak &#8216;de opvatting&#8217; een beetje bij kan schaven?
Zoveel moeite kost het niet om hier en daar wat mijnen te ruimen. De bereidheid zich aan te passen staat mensen goed. Of het nu Aman is op zijn wiebelfiets, een docent die bidt in een achterkamertje of een groep pubers die de schoolleiding bij een boterham met pindakaas wijst op een portie hypocrisie. Wie de ander onwil verwijt, moet zelf ook bereid zijn toe te geven.
Lees deze tweet van Ronald Plasterk en zie: Nederlanders moet zich evengoed aanpassen aan het Nederlanderschap.
<div class="gpdr-overlay-wrapper">
 <script type="text/plain" class="gpdr-iframe gdpr-service-twitter">
<blockquote class="twitter-tweet" data-width="500" data-dnt="true">
Wel kunnen discrimineren, maar niet weten hoe je Albert Heijn spelt. <a href="https://t.co/J4hBOrViDp">https://t.co/J4hBOrViDp</a>
&mdash; Ronald Plasterk (@RPlasterk) <a href="https://x.com/RPlasterk/status/674141971867398144?ref_src=twsrc%5Etfw">December 8, 2015</a></blockquote>
<script async src="https://platform.x.com/widgets.js" charset="utf-8"></script> </script>
<div class="row">
<div class="col-sm-12">
<div class="gdpr-content">
<h4>Twitter</h4>
Deze dienst is alleen beschikbaar wanneer alle cookies zijn geaccepteerd
 <a href="javascript: Cookiebot.renew()" class="gdpr-settings btn btn--primary button--primary">Wijzig cookie voorkeur</a>
 </div>
</div>
</div>
</div>
Het lijkt 1984 wel, toen Mehmet Pamuk een onsje aardappels bij de groenteboer bestelde. &#8216;Een ding valt mij op. Dat Nederlanders steeds vaker onzorgvuldig hun moedertaal beginnen te spreken. Tot genoegen, mijne heren.&#8217;
<iframe title="Koot en Bie -- Mehmet Pamuk bij de Groenteboer -- Nederlandse taal probleem" width="500" height="281" src="https://www.youtube-nocookie.com/embed/1nxJgkXNDCM?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>

Gij zult u aanpassen

<div class="lead">
De gesprekken van de dag volgens de redactie. Vandaag: van al dat geruststellen lopen de koude rillingen over de rug.
</div>
In Brussel <a href="http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20151125_01988458" target="_blank">rijdt</a> de tram weer. Forenzen klemmen hun koffertje als vanouds onder de arm in de metro en schoolbussen ontzien drukke ouders. &#8216;Het leven gaat weer z&#8217;n normale gang&#8217;, zegt de ene na de andere verslaggever met een geruststellende zachte g. Met een haastig in elkaar geflanst kattenfilmpje bedaart de stad zenuwachtige toeristen.
<iframe title="#BrusselsLockdown 2015" width="500" height="281" src="https://www.youtube-nocookie.com/embed/3AB6K7rWlG4?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
Twee weken lang stonden hotels praktisch leeg en was het Louvre uitgestorven, maar de aantrekkingskracht van de stad van de liefde blijkt na veertien dagen onweerstaanbaar. Ook in <a href="http://www.volkskrant.nl/buitenland/toeristen-durven-weer-naar-parijs-te-komen~a4195050/" target="_blank">Parijs</a> wil het leven weer &#8216;z&#8217;n normale gang gaan&#8217;.
Wat door de aanslagen bruut werd onderbroken, moet gewoon moet worden afgemaakt. Tijdens de aanslagen op Parijs vermoordden terroristen 89 mensen in het Bataclantheater, ongeveer halverwege het optreden van de Eagles of Death Metal. &#8216;Onze vrienden wilden rock and rol en gingen dood. Ik wil terug en leven,&#8217; zegt zanger Jesse Hughes tegen Vice. &#8216;Ik wil <a href="https://www.vice.com/read/eagles-of-death-metal-discuss-paris-terror-attacks?utm_source=homepage" target="_blank">terug</a> naar Parijs. Zo graag, en ik kan niet wachten.&#8217;
<iframe title="Eagles of Death Metal Discuss Paris Terror Attacks" width="500" height="281" src="https://www.youtube-nocookie.com/embed/n74HBrrFnIc?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
Laat het leven ook hier alsjeblieft z&#8217;n normale gang gaan, leek Obama te willen <a href="http://www.theatlantic.com/national/archive/2015/11/obama-thanksgiving-speech/417738/" target="_blank">zeggen</a>, nadat hij uren had gesproken met de Amerikaanse veiligheidsdienst. Geen zorgen. &#8216;Ik weet dat het sinds de aanslagen in Parijs aan de eettafel regelmatig gaat over terrorisme,&#8217; zei hij, vanachter een katheder in de Roosevelt Room. &#8216;En ik begrijp dat jullie willen weten of iets vergelijkbaars hier zou kunnen gebeuren.&#8217; Hij liet een stilte vallen, zoals alleen hij dat kan. Een stilte die gepaard gaat met samengeperste lippen en een frons. Opdat we weten dat het menens is. &#8216;We zijn tot de conclusie gekomen dat er op het moment geen sprake is van een specifieke, geloofwaardige dreiging. Áls de dreiging ontstaat, laten we jullie dat weten.&#8217; Gevolgd door een knikje en een knipoog met twee ogen. De angst mag de traditie niet in de weg zitten. Het is verdorie Thanksgiving.
Zelfs Rutte kan het niet laten te sussen. Op zijn manier: hij kondigde een doorbraak aan. Een doorbraak! Nog even en dan hebben we het vluchtelingenprobleem mooi opgelost. &#8216;Ik kan er niet veel over zeggen vanwege het vertrouwelijke karakter, maar ik heb de indruk dat er nu zo veel push achter zit dat we komende weken belangrijke stappen kunnen zetten,&#8217; zei hij. We moeten hem op z&#8217;n <a href="http://www.volkskrant.nl/politiek/rutte-op-korte-termijn-doorbraak-vluchtelingencrisis~a4195114/" target="_blank">woord</a> vertrouwen, maar het kalmeert de boze, bange burger wat.
Gelukkig maar. Want hoe lang houd je het vol, dat bang zijn? Het is alsof je te lang verstoppertje speelt: na een uur tussen het linnengoed kom je maar weer uit de kast. Tegen beter weten in sluit je het gevaar uit. We houden de schijn op met <a href="http://www.volkskrant.nl/buitenland/nuchtere-grunberg-versus-bange-campert~a4194539/">Grunbergiaanse nuchterheid.</a>
Nadat je het hoogste veiligheidsniveau eenmaal hebt ingezet, kun je voor je eigen gemoedstoestand niet meer terug. We blijven bang. Zodra de boel normaliseert, ligt de vijand op de loer. Als-ie slim is. Toch?