Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips

<div class="wpg-element paragraph">
20-09-2008 Door Piet Grijs
Afgelopen zondag sloeg Frankrijk op twee fronten een onverwachte richting in. De eerste omslag was het duidelijkst. De paus kwam in Parijs en werd door de Franse president Sarkozy toegesproken op een manier die sinds 1905 niet meer gehoord was.
Napoleon had al een eeuw daarvoor in de Notre Dame de Europese keizerskroon uit handen van de paus gerukt en op zijn eigen hoofd geplant. Maar sinds 1905 zijn kerk en staat in Frankrijk echt gescheiden. Er bestaat geen christelijke partij, of het moest de fascistische zijn die altijd bij het standbeeld van de heilige Jeanne d’ Arc demonstreert.
Sommige kranten verdenken Sarkozy ervan dat hij met zijn politiek-religieuze praatjes tegen de paus probeert de rechts-radicale stemmers aan zijn kant te krijgen. Balkenende zal dat in Nederland niet kunnen doen, want er bestaat geen protestantse paus die hij eerbiedig kan toespreken. Verdonk en Wilders zijn niet erg christelijk.
Het andere front ligt op ander terrein, de grond waar wij ons eten vandaan halen. Voor de meeste Fransen is de kwaliteit van hun eten van meer belang dan de kwaliteit van hun godsdienst. Mensen trouwen niet meer in de kerk, maar ze genieten wel van een huwelijksdiner. Nooit heb ik bij een Frans diner een aardappel hoeven eten.
Daarom was de expositie in de tuin van de Franse Tweede Kamer, beter bekend als de Luxemburgse Tuin, die zaterdag, toen het vliegtuig van de paus was geland, werd geopend, zo revolutionair. Ik heb in die tuin nooit een tentoonstelling over eten gezien. Deze tentoonstelling was gewijd aan… je raadt het nooit, aan de áárdappel.
Adam (of was het Eva? Ik behoor tot de ongelukkigen die niet als kind uit de Bijbel werden voorgelezen, zodat de eenvoudigste zaken mij moeten worden verteld) plukte een appel van de boom die de schepper had neergezet en waarvan het verboden was om een vrucht te eten. Hij werd met zijn vrouw het paradijs uitgejaagd, zodat wij sindsdien hongerig over de aarde lopen.In Frankrijk zijn nog maar weinig echte christenen, maar het eten van een ‘appel van grond’, zoals de Franse taal een aardappel heeft gedoopt, zie je niet vaak. Frieten of gekookte piepers zijn tekenen van armoe, van honger en van gebrek aan beschaving.
De aardappeltentoonstelling in het Luxembourg was schraal. Op een piramide van kunstgras lagen zestig doosjes met verschillende aardappelrassen, waaronder het bintje. Ik dacht dat ons bintje niet meer geteeld werd en door vier betere rassen was vervangen. In een tent waren koks bezig aardappelen te malen en met allerlei specerijen een andere, betere, smaak te geven. Als je in de rij ging staan kon je een piepklein schoteltje met het aardappelgerecht krijgen. Veel daarvan belandde op de grond.
Wat de ‘tentoonstelling’ werd genoemd bestond uit een paar kartonnen borden met harde waarheden over de aardappel. Die wordt gegeten in hongerlanden als Duitsland, Ierland en Polen, maar nooit in het Zachte Frankrijk met zijn verrukkelijke patrijzen, kalveren (onder de moeder opgevoed, staat er vaak bij), slakken en varkenskoppen.
Je zag de proevers van het aardappelhapje denken: moeten we in een verenigd Europa ook die knollen gaan eten? Dat zou een revolutie betekenen waarbij vergeleken de naar Rome toegekeerde wang van Sarkozy een minimaal veranderingetje is. Frankrijk schudt op zijn grondvesten. Die fundamenten zijn: lekker eten en de paus uitlachen. De Franse president zegt tegen de paus dat de katholieke leer nog zo slecht niet is en de Franse senaat zegt tegen het volk dat de aardappel nog zo vies niet is. Ik ben benieuwd of het Franse volk die twee omwentelingen zal accepteren. 
Over de wang die de president de paus toekeert staan de kranten vol. Over de aardappeltentoonstelling heb ik nog in geen krant een woord gelezen. Is het een middel om de aardappeletende Ieren bij Europa te krijgen? Om Nederland, dat zo goed verdient aan de hasjies, de loef af te steken? Om de Franse boeren die hun subsidies onder Europese druk zien wegsmelten, aan de aardappelencultuur te krijgen? Ik weet het niet. Een columnist die eerlijk zegt dat hij iets niet weet – dat is nog nooit vertoond.
</div>

Piet Grijs

Hemelpeer en aardappel

<div class="wpg-element paragraph">
13-09-2008 Door Piet Grijs
Honger en dorst zijn nuttige gevoelens. Als je honger hebt, ga je op zoek naar eten. Als je dorst hebt, ga je op zoek naar dranken. Wanneer je niet wordt gewaarschuwd door honger of dorst zouden je hersenen je niet tijdig waarschuwen en loop je gevaar dood neer te vallen.
Elke dag lees je in de krant dat er weer een nieuw gen is ontdekt. Een mens stottert door het stottergen, steelt door het diefstalgen, wint medailles door het sportgen, en leest deze zinnen door het alfabetgen. Wat prachtig dat de oermens deze genen al in zijn DNA kreeg toen er nog geen sprake was van spreken, er niets te gappen viel, en er geen sportwedstrijden en alfabetten bestonden. Die genen zijn het stiekeme bewijs dat God niet zozeer de moderne mens heeft geschapen, als wel de genen die hem later heerlijk doen stotteren, stelen, sporten en spellen.
Hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat er nooit een hongergen of dorstgen wordt ontdekt? Zouden wij als baby’s gedwongen worden om met de moedermelk eten en drinken binnen te krijgen? En zouden we daarna gewoon uit gewoonte alles in onze mond steken of laten klateren wat we kunnen kauwen of slikken? Dan zou er dus geen gen nodig zijn om ons aan het eten of drinken te krijgen, maar juist een gen dat op een volle maag of blaas reageert met: hou op met eten, of met drinken.
Naast honger en dorst is er nog een menselijke behoefte waar geen gen voor bestaat: seks. Mensen onderscheiden zich van dieren en planten door hun overtuiging dat ze constant, de hele dag door, zin hebben in seks. Bij dier en plant is de bevruchting net zoiets als de slaap of het afvallen van de blaadjes: het gebeurt, op vaste tijden. En de rest van de maand of het jaar gebeurt het niet.
Ik zal u een ernstige bekentenis doen. Nog erger dan te bekennen dat ik met oud-minister Lubbers in de samenzwering met zijn broers zat om de belasting te ontduiken, of in de samenzwering met Hoessein zodat die Koeweit binnenviel en de Koeweiti’s eindelijk de rekening voor een hangar betaalden, of het geheimhouden van de plannen voor kernreactoren terwijl zijn regering had beloofd dat niet te doen, of dat ik een Amerikaans dametje zo gek kreeg met haar kont te wiebelen zodat Lubbers erbovenop ging. Nee, ik beken iets dat ik nog nooit een man heb horen bekennen. 
Hier komt het: Ik heb nooit van mijn leven geneukt. En ik begin te geloven dat ik daarin niet alleen sta. Er is inderdaad een klein verschil tussen wat een man heet en wat een vrouw heet. Raar dat we het nodig vinden die twee groepen verschillend aan te kleden, verschillend loon te betalen, en met verschillende voornaamwoorden (hij en zij) aan te duiden. Het enige verschil zit op een plekje dat altijd door kleding verstopt wordt: onderaan de romp tussen de benen heeft de ene groep een gaatje en de andere groep een slurfje. U maakt mij niet wijs dat slurf in gat gepaard moet gaan met verrukt gegil en getril en gebil en gedril.
Het is waar: ik heb kinderen. Artsen beweren dat kinderen ontstaan door de seksuele daad. Behalve een arts die later kardinaal werd en die zegt dat god zomaar uit zijn moeder kwam. Laat ik de medici geloven. Dan moet ik dus een paar keer, waarschijnlijk in diepe slaap, de slurf in het gaatje gestoken hebben. Niet iets om je voor te schamen. Onze hele cultuur zit vol seksualiteit. Er bestaat geen film, geen boek, geen opera, of de seksuele geur stijgt er uit op. Maar hoe ruikt die eigenlijk? 
Als kind hoorde ik dat mannen-miertjes achter de mieren-koningin aan vliegen en haar in dolle drift bevruchten waarna ze de vleugels afwerpen en sterven. Blijkt helemaal niet waar te zijn. Die mannetjes bezitten inderdaad sperma. Maar ze vrijen hun vorstin niet. Ze benaderen haar. Zij pakt het sperma en stopt het in een zakje. Later, als de mannetjes dood zijn, pakt ze soms een druppeltje sperma en legt een eitje. Niks verkrachting, niks seks.
Zondag was Buitenhof geheel rooms-katholiek. Lubbers en kardinaal Eyk zwamden en logen naar lieve lust. Over seks hielden ze hun mond. Gelijk hadden ze: seks is volksbedrog.
</div>

Slurf en gat

<div class="wpg-element paragraph">
06-09-2008 Door Piet Grijs
Wat ik nou weer voor idioots gehoord heb! Een oude kale kerel valt van zijn fiets en schudt een woedende hand naar een wegrennend meisje met een hoofddoek. Hij klaagt dat zij op het fietspad liep. Ik kalmeer hem en hij begint een andere klaagzang: 
‘Ik ben geboren in 1935, in Eindhoven, in armoe. Mijn vader was een afgestudeerd historicus, maar hij kon nergens leraar worden omdat minister Donner, opa Donner dus, een waarschuwing tegen hem had geschreven voor de Geheime Dienst. Ook was hij atheïst en geheelonthouder, dus anarchist. Dertig jaar lang leefden we onder een rechtse dictatuur. Tussen 1940 en 1945 was dat uit te houden, want toen kon je de schuld op de moffen gooien. Maar na de bevrijding werd pa door Drees en Beel naar Batavia gestuurd om daar opstandige Indonesiërs neer te knallen. Gelukkig kreeg hij een kris in zijn rug zodat hij in 1950 niet naar Korea hoefde. Ik groeide op in een vreselijk rechtse tijd waarin de christenen en de zogenaamde liberalen het voor het zeggen hadden en daar soms de onnozele zogenaamde socialisten bij gebruikten. Ik mocht niet met meisjes in het zwembad. Ik wou zelfmoord plegen, maar dat was verboden en je kon er jaren gevangenis voor krijgen.’
Ik zei: ‘O ja? Konden ze iemand die zelfmoord had gepleegd, opsluiten?’ 
De idioot hoorde mij niet eens en vervolgde zijn levensverhaal, nu ineens blij en enthousiast: ‘In 1965, dus ik was dertig jaar oud en ik had van mijn vader leren schrijven, kwam er ineens een linkse golf. Provo! Ik verzon het publieke fietsenplan. Minister-president Biesheuvel! Ik riep op om hem met een oorverdovend “Godverdomme” te begroeten. Vietnam! We demonstreerden tegen Amerika, waar een mevrouw Palin droomde dat ze vice-president zou worden omdat ze een misgeboorte had geworpen. Burgemeester Van Hall! Ik schreef een scherpe tekst tegen die stomme burgemeester, een tekst die minister Kosto op de televisie voordroeg. De VARA kreeg een uitzendverbod, maar Van Hall moest toch even later aftreden. Nooit heb ik mij zo vrij en onverveerd gevoeld. De pil werd uitgevonden, dus je hoefde niet altijd voor het zingen de kerk uit. De abortuskliniek dreigde opgeblazen te worden en wij renden erheen om de politie op zijn bek te slaan. Minister-president Van Agt werd voor straf naar Japan gestuurd en zijn opvolger Lubbers kwam ten val door allerlei onfrisse zaakjes. Joop den Uyl! Een echte socialist die minister-president werd, en tussen Drees en Kok even liet zien wat het socialisme voorstelde. We werden een rijk land. Armen uit andere landen kwamen graag bij ons wonen. Eindelijk raakten we af van het verzuilde Nederland. Die nieuwe immigranten gingen gelukkig geen eigen partijtjes maken voor Arabieren, Afrikanen, Antillianen. Je kon overal hard je eigen mening uitschreeuwen zonder dat je werd gearresteerd. Ik kreeg een prachtbaan waarin ik mocht schrijven en roepen wat ik wou. Totdat het jaar 1995 aanbrak.’
Ik vroeg : ‘O ja? Wat gebeurde er toen?’
‘Dat herinner ik mij niet precies meer. Er verscheen geloof ik een boek waarin stond dat oude mensen vergeetachtig werden. Was altijd al zo, maar er waren zo weinig oude mensen dat het niet opviel. Ik had het in 1995 eerst niet in de gaten, maar het werd snel duidelijk: na de dertig vreselijke rechtse jaren, en de dertig verrukkelijke linkse jaren, was het nu weer tijd voor dertig afschuwelijke rechtse jaren. Je gaat me toch niet vertellen dat je het met die idioten van rechts eens bent die de democratie willen afschaffen en trots op Nederland zeggen te zijn en aan de macht denken te komen door anti-islamitische filmpjes te vertonen? De verschrikkelijke rechtse jaren zijn nu op hun hoogtepunt. We moeten nog tot 2025 wachten voor er weer mooie linkse tijden komen. Weet je dat een rechts krantje mij verwijt dat ik in 1971 tegen minister-president Biesheuvel tekeer ging en dat zij daarbij niet eens mijn oer-Hollandse vloek durfden afdrukken, maar net deden of ik hem met traangas wou gaan gooien?’
Ik zei: ‘Dan spreken we elkaar in 2025 nog een keer. Tot dan!’
</div>

Dertig jaar rechts

<div class="wpg-element paragraph">
30-08-2008 Door Piet Grijs
Als Hitler op 13 mei 1940 een hartverlamming had gekregen, zouden wij nu Duits spreken. We zouden in de deelstaat Nie­der­land ook massaal voor mevrouw Mer­kel gestemd hebben als eerste minister van Germanië, en nu trots zijn op de medailles die ons grote land in China had gewonnen.
De inval van de nazi’s in Ne­der­land was net zo gemeen als de inval van de nazi’s in Tsje­cho­slo­wakije, maar zou nu ook allang vergeten zijn, zoals de Indonesiërs nooit meer praten over onze koloniale oorlog van zestig jaar geleden. In 1942 was Rotterdam al weer een prachtige havenstad geworden. En wellicht had mevrouw Kroes van de Ger­maans-liberale partij het gewonnen van mevrouw Mer­kel van de Ger­maans-christelijke partij. Een Ger­maans-socialistische partij hadden Drees en Himmler vast niet opgericht. Ame­ri­ka en Engeland en Frankrijk waren allang blij dat de Twee­de Wereldoorlog niet doorging, omdat na Hitlers hartverlamming een paar verstandige moffen (zo noemden wij ze indertijd) vrede met ze hadden gesloten. Het Neder­land­se eisje was dat er nergens in Germanië een standbeeld voor Adolf zou komen. Afgezien van een enkel museum dat een kunst-beeld bezit, wordt daar ook de hand aan gehouden. 
Een klein land ligt gauw tegen een groot land aan. Voor een groot land is het prettig tegen wat kleine landjes aan te liggen. Dan kan je nog eens de baas spelen zonder direct in een levensgevaarlijke grote oorlog te verzeilen. De Verenigde Staten hebben de pech dat ze alleen maar aan de grote landen Canada en Mexico grenzen. Canada durven ze niet aan en als ze Mexico annexeren, lopen de Mexicanen heel Noord-Amerika over. Dus moest Washington zich lang troosten met het bombarderen van kleine Zuid-Amerikaanse landjes. Toen ze in Azië Vietnam wilden veroveren, verloren ze die oorlog smadelijk. Senator McCain kan wel opscheppen over zijn moedige jaren in een Vietnamese cel, maar je hoort hem nooit over de reden waarom hij eigenlijk in Vietnam was, en over de schandalige mishandeling die de Noord-Vietnamezen van hun agressor moesten ondergaan.
Een verstandig groot land omgeeft zich met kleine landjes. Die zullen in elk geval geen oorlog beginnen en ze vormen een bescherming tegen aanvallen van grote landen. In die kleine landjes beseffen ze dat ook, en daar zijn ze blij om. Zo was het tenminste in de tijd dat soldaten alles moesten lopen en hun kanonnen niet ver reikten. Drees en Beel dachten dat ze Indonesië makkelijk konden verslaan toen ze vlak na de Tweede Wereldoorlog, die door Hitlers kloppende hart wel had plaatsgevonden, honderdduizend Hollandse soldaten naar dat land stuurden. We hadden in de eeuwen daarvoor toch ook zonder veel verliezen dat winstgevende Indië in handen gekregen? Schaamden wij ons voor onze agressie? Werden Beel en Drees voor een Internationaal Hof van Justitie in Den Haag gebracht om zich te verantwoorden? Ik kan het me niet herinneren.
De president van Georgië maakte een foutje toen hij op 7 augustus begon te schieten. We zijn er nog niet achter of Ame­ri­ka hem had aangemoedigd – Bush is er stom genoeg voor. Of dat de Russen hem slim hadden gedreigd dat ze van plan waren om Georgië binnen te vallen. Voorlopig houden we het er maar op dat de Ge­or­gi­sche president zo dom was om te denken dat de NAVO, of in elk geval Amerika en Polen, hem zou komen helpen. Zelfs kun je horen dat hij hoopte dat Rus­land in verband met de Olym­pi­sche Spelen eventjes geen zin had om een oorlogje aan de grens te voeren. Maar Rus­land had daar wel degelijk zin in. En de NAVO helemaal niet. Dus heeft Rusland gewonnen.
Ik ben niet anti-Amerikaans. Ik begrijp dat ze graag een paar raketten aan de Russische grens willen neerzetten, nu Rusland zo’n rijk land dreigt te worden. Maar ik moet wel lachen om het argument waarom ze die raketten in Polen willen plaatsen. Amerika wil ons doen geloven dat Iran van plan is om atoomraketten naar de Verenigde Staten te zenden en dat die raketten dan over Polen moeten razen. Ik heb er een wereldbol bijgehaald en gezien dat er nog vele andere routes zijn die ver van Polen blijven. Hopelijk kijkt Obama ook eens op die bol.
</div>

Klein kan fijn zijn

<div class="wpg-element paragraph">
23-08-2008 Door Piet Grijs
Op 12 november 1991 at ik gezellig bij oom Dux en tante An in Schoorl. Ik had die avond nog wat anders te doen, dus ik dronk slechts één fles wijn op, en verliet hun huis om half twaalf. Ik vroeg: ‘Woont Aad Kosto hier niet in de buurt?’
‘Aad? Die woont in Grootschermer, dat is niet zo erg dichtbij. Je bent toch op de fiets?’ ‘Ja, ik hoef alleen maar iets af te geven. Een grappige reactie die ik kreeg naar aanleiding van zijn mooie monoloog in Zo is het toevallig ook nog eens een keer. Gooi ik in zijn brievenbus.’ Ik fiets naar Grootschermer, vind Aads huis en zie bij het hek een vage kennis van mij staan te bibberen van de zenuwen. ‘Wat is er joh?’ vroeg ik, ‘je hebt toch geen bom gegooid?’
‘Jawel,’ zei mijn vriend, die echt niet Wijnand heette, ‘maar hij wil maar niet ploffen,’ en hij wees naar een deur waar inderdaad een bom voor lag, althans een bol ding dat leek op zo’n geval uit stripplaatjes, een ketel met een groot handvat. Op dat moment sprong er een kat bovenop de bom. ‘Godverdorie’, zei ik, ‘direct ontploft die kat. Die moeten we wegjagen,’ en ik liep het paadje op. De kat sprong van de bom, maar bleef ernaast staan. Hij vond het ding zeker een lekkere geur hebben. Er klonk een piepgeluidje uit de bom. Ik pakte het ding bij het handvat en smeet hem in de richting van een schuurtje. Een enorme knal. 
De kat en ik waren ongedeerd. De jongen die de bom zo stom had neergelegd, was verdwenen. Ik fietste ook maar henen. De volgende dag stond in de krant een foto van een levende staatssecretaris of minister, dat weet ik niet meer, met een kat in zijn armen. 
Slechts twee mensen verdachten mij. Tante An vroeg: ‘Gooide jij die bom?’ Ik zei: ‘Als ik het was, dan zou ik nu natuurlijk tegen u moeten liegen. Dus als ik nee zei, zou u kunnen denken dat ik loog, dus uw vraag heeft geen enkele zin. Laten we doen alsof ik die vraag niet gehoord heb.’ 
Hein Wybrand, een dichter die onder een fraai pseudoniem een heel hoge baan bij de Binnenlandse Veiligheidsdienst had, vroeg me: ‘Waarom gooide jij die bom?’ Ik zei: ‘Je moet iets preciezer zijn. Over welke bom heb je het?’ Hij lachte.
Zal deze bekentenis zich tegen mij keren? Nee, een columnist verzint immers alles. Ik herinner me hoe ik hier een keer schreef dat prins Bernhard zijn rekening niet had betaald bij een professor in Utrecht. Zijn echtgenote had net een gekke Amerikaan ontvangen die beweerde dat hij op de planeet Mars een glas water had gedronken. Ik maakte de vergelijking Mars &#038; Venus, die later door een Amerikaanse schrijver werd misbruikt, die natuurlijk de planeet Mars aan de man gaf en de planeet Venus aan de vrouw. Ik deed het andersom. Die Utrechtse prof was namelijk hoofd van de afdeling venerische ziekten. 
Na de publicatie van die column kwam een agent me uit de les halen. Hij zei: ‘U zult vervolgd worden.’ Ik zei: ‘Nee, hoor.’ En ik hoorde er inderdaad niets meer van. Ik weet niet of de venerische rekening nog betaald werd.
Toen ik toevallig een keer een Tweede-Kamerlid in het gebouw van de Tweede Kamer aan de telefoon had, vroeg ik: ‘Gaat die zaak-Bernhard nog door?’ Hij antwoordde: ‘Ik zie net de minister van Justitie lopen, ik vraag het hem even.’ En even later zei hij: ‘Nee hoor, die zaak is geseponeerd.’ Ik vergat te vragen of het om de zaak tegen Bernhard of om de zaak tegen mij ging. U mag blij zijn dat u geen columnist bent. Stel, u weet toevallig dat een bepaalde medaillewinnaar in Peking een pilletje heeft geslikt. Met die mededeling kunt u de wereldpers halen plus een luxereisje naar Amerika (het gaat om een Amerikaan). Maar als ik zoiets hier opschrijf, grijnst u even en gaat u over tot de orde van uw dag. Dat ga ik ook doen.
</div>

Ik gooide die bom

<div class="wpg-element paragraph">
16-08-2008 Door Grijs
Volgend jaar loop ik mee in de heteroparade in Rotterdam. 
Ik heb het voorrecht te behoren tot de zeldzame generatie van mensen die tot hun vijftiende nooit gehoord hebben van het fantastische verschijnsel dat een man verliefd kan worden op een andere man, niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk. Het idee dat een man zijn geslachtsdeel tussen de aambeien van een andere man gaat duwen, was totaal nieuw voor mij. En als ik helemaal eerlijk zou zijn – wat ik niet hoef – zou ik toegeven dat het idee mij nog steeds totaal idioot voorkomt, maar dat heeft iedereen wel met de ideeën van andere mensen, of het nou gaat over vleeseten, stelen, roken, bidden of seks. Het is leuk dat wij mensen allemaal zulke totaal verschillende voorkeuren en opvattingen hebben. Dit is de eerste keer in mijn columnistisch leven dat ik het woord leuk opschrijf, en méén.
Toen ik vijftien jaar oud was, had ik niet alleen mijn eerste ervaring met bijna-echt vrijen met een meisje, maar hoorde ik ook voor het eerst dat iemand – het was de kapper waar ik mijn haar moest laten knippen – het ‘met jongens deed’. Wat doet ie dan? wilde ik weten, maar dat werd mij niet uitgelegd.
Toen ik achttien jaar oud was en ontgroend werd in het Amsterdams studentencorps – iets waar ik een halve eeuw angstvallig over gezwegen heb, zo erg schaamde ik mij over dat lidmaatschap – was net bekend geworden dat vijf procent (of was het tien procent?) van de mannen homoseksueel was. Dus bij elke bijeenkomst met honderd groene, kale, bange nuldejaars werd dreigend gevraagd of de vijf, of tien, ‘mietjes’ even wilden opstaan. Ik sprak met een paar andere medeslachtoffers af dat wij de volgende keer dat ons deze kreet werd toegeschreeuwd, zouden opstaan en roepen: ‘Ja, ik neuk graag met mannen maar niet met jou.’ Toen het zover was, stond ik dat als enige te roepen.
Behalve die kapper had ik alleen in Parijs jongeheren gezien met zakdoekjes uit hun achterzakken waarvan werd verteld dat het een geheim teken van hun geaardheid was. Ik geloofde daar niets van, want het was in die tijd niet alleen onfatsoenlijk en onzedelijk, maar ook gerechtelijk verboden en strafbaar om homoseksueel te zijn, of in ieder geval om dat soort liefde ook daadwerkelijk uit te oefenen.
Ik begreep niets van dat verbod. Voor mij was het duidelijk dat hoe meer mannen met mannen wilden, hoe meer vrouwen er voor mij beschikbaar kwamen. Het lesbianisme bestaat, maar veel van mijn vriendinnen zeiden dat ze ook best op meisjes vielen, dus het lukt mij niet om het begrip homo gelijkelijk over mannen en vrouwen te verdelen. Homo betekent zowel man als mens, maar in seksueel opzicht is het voor mij: een man. Een lesbische vrouw heeft precies dezelfde smaak als ik.
In haast alle kerken ter wereld wordt homoschap met verschrikkelijke dreigementen bestreden. Als de paus uit Rome naar een ander land vliegt, moet hij steeds veel tijd besteden aan het excuus vragen over wat zijn priesters met de jongetjes in dat land hebben gedaan. 
Zou een pastoor nooit verlangend naar een meisje kijken? Of hoeft daar geen excuus voor gevraagd te worden? Ik wou dat ik een echte katholiek kende die het mij uit kon leggen. Als de priesters, anders dan de discipelen van Jezus, niet met een vrouw mogen trouwen, dan ligt het toch voor de hand dat iemand die priester wil worden wel van mannen houdt? Natuurlijk moet een kerk het leven voor zijn gelovigen lastig maken, maar de mannen die, vaak voor weinig geld, gehuld in fantastische jurken, in die kerk werken, die mogen toch wel enige lol hebben? Als ik volgend jaar in Rotterdam uit de trein stap en dan zie dat het hele stationsplein vol heteromannen staat plus de burgemeester, dan loop ik niet mee in de heteroparade. Een demonstratie moet gehouden worden door een verontwaardigde minderheid.
</div>

Man en mens

<div class="wpg-element paragraph">
09-08-2008 Door Piet Grijs
We waren aangeschoten. Niet dronken, wel vol fantasie. Het gesprek ging gek genoeg over de stand van de Nederlandse democratie.
Democratie? Met een regering die in zijn regeringsverklaring rustig verordonneerde dat debatten over Afghanistan, hypotheekrente, Irak, pensioenleeftijd, republiek en andere moeilijke punten vier jaar lang niet aan de orde mochten komen? Met een regering die voor het eerst in onze geschiedenis aan ambtenaren die tegen homoseksualiteit zijn, het recht geeft om de wet die homoseksuelen toestaat om met elkaar te trouwen, weigeren uit te voeren? Met een regering van drie partijen die onder een protestantse leider gebukt gaan? Met een regering die nadat een nationale volksstemming de nieuwe Europese grondwet heeft verworpen, doodeenvoudig aan die grondwet een andere naam gaf, en een nieuwe stemming verbood? Een regering die niet alleen Bush soldaten levert voor de oorlog tegen Afghanistan, maar ook nog afspreekt dat er geen woord mag worden gezegd over de vraag hoe Bush ons zover heeft gekregen? Dat is een regering die elk werkelijk democratisch volk zo de lucht in zou laten springen. Niet uit blijdschap, maar uit schaamte.
Er moet nationale verontwaardiging komen, de regering-Balkenende moet in schandalen tenonder gaan, er moeten nieuwe verkiezingen komen. Daarbij krijgen de opvolgers van Jan Marijnissen, Wouter Bos en Femke Halsema ieder een fractie van vijfentwintig leden. Met D66 die één Kamerlid scoort, kunnen die vier partijen een Linkse regering vormen, die belooft om Afghanistan te verlaten, de hypotheekaftrek af te schaffen, de pensioen­leeftijd op zeventig te zetten, en het koningshuis uitnodigen om goedschiks te vertrekken. Om die wens te vervullen, moet er eerst een verschrikkelijk schandaal komen waardoor Balkenende, Verdonk en Wilders naar het buitenland vluchten. En er moet een nationale figuur zijn die aan het Haagse gekonkel een eind maakt en net als Obama in Amerika en Medvedev in Rusland het eigen land tot een gewaardeerde staat maakt. Wie moet dat zijn? Iedereen riep hetzelfde: ‘Natuurlijk Job Cohen!’
De man die zo moedig was om, toen Wouter Bos lang geleden een minister-president zocht omdat als hij zichzelf kandidaat stelde hij de verkiezingen smadelijk zou verliezen, te zeggen: ‘Nou vooruit dan maar.’ En toen had hij nog niet eens de TON van Verdonk en de GAY van Amsterdam voor zich gewonnen. 
‘Wanneer moet die ramp, die verkiezing en die linkse ­regering komen?’ vroeg ik. ‘Over een jaar,’ gilde iedereen.
Als wiskundige ben ik tegen flauwe cijfer-toevallig­heden. Ik herinner mij dat ik in 2002 op 2 februari een ­lezing moest houden op een wiskunde-dag, en dat ik mij had voorgenomen niet over 2-2-2 te spreken. Ik reed erna naar het Zuiden. Alle autowegen waren verlaten. Een ramp? In België was het weer druk. In een Frans krantje las ik dat op 2-2-2 een huwelijk tussen Prins Maxime en Prinses Alexandra had plaatsgevonden. Toevallig had ik het in mijn lezing wel over x-kwadraat gehad. X komt nu eenmaal weinig in teksten voor en daarom gebruiken wiskundigen die letter vaak.
Op 3 maart 2003 werd door de CPNB het ironie-­teken ingevoerd, zodat de ironie werd afgeschaft. Op zondag 4 april 2004 zei Schelto Patijn in Buitenhof verstandige dingen over de PvdA en de integratie. Op 5 mei 2005 zond Zembla De 26000 gezichten van Verdonk uit. Die gezichten lopen nu als enige in ons land vrij en blij rond. Op 6 juni 2006 durfde een Amerikaanse vice-president van de Verenigde Naties zijn eigen land aan te vallen. Op 7 juli 2007 werden zeven nieuwe wereldwonderen uitgeroepen. Dat vrijdag 8 augustus om 8 minuten over 8, Chinese tijd, de Olympiade begint, komt inderdaad omdat het cijfer 8 in China klinkt als ‘pa’ en pa betekent: winst, geluk, rijk, succes.
Gelukkig heeft het cijfer 9 nergens in de wereld een bijzondere klank of betekenis, dus laten we op 9 november 2009 Job Cohen tot minister-president kronen.
</div>

Natuurlijk Job Cohen!

<div class="wpg-element paragraph">
02-08-2008 Door Grijs
Dat George Bush besloot zijn baard te laten staan, was minder gek dan je zou denken. Hij wou kennelijk in Texas blijven en daar was zijn slappe mondje heel erg bekend. Maar dat hij zich als astroloog in Houston vestigde, was toch echt bijzonder gewaagd. De vlucht van Cheney had veel Amerikanen overtuigd dat ook Bush, na de instelling door de Veiligheidsraad van het Irak-tribunaal in Den Haag, zijn land zou ontvluchten en met de vele miljarden dollars die Cheney voor hem klaar had liggen ergens op een Aziatisch eiland een veilig heenkomen zou vinden. Toen mevrouw Bush onlangs hertrouwde met de vice-president van Obama was bijna iedereen overtuigd dat George Bush niet meer in leven was.
De plastisch chirurg die Bush’ neus veranderde, heeft prachtig werk gedaan. Toen de FBI vorige week zijn baard had afgeschoren, was hij op de eerste foto’s die in de wereld de ronde deden eigenlijk niet herkenbaar als de president die in de acht jaren tussen 2000 en 2008 Irak had verwoest, zijn eigen land aan de bedelstaf had gebracht, en wiens bewind meer dan een miljoen mensen het leven had gekost. Toen de Amerikanen er achter kwamen welk idioot spel Cheney en Bush hadden gespeeld, waren ze voorstanders geworden van het in Den Haag opgerichte Irak-tribunaal, maar op wat ondergeschikte ministers en generaals na zag het er niet naar uit dat de echte schuldigen nog zouden worden voorgeleid. Het enige bezwaar dat in Amerika bestond tegen dat Haagse Gerechtshof was dat de doodstraf daar niet meer bestond. En laat George Bush nu juist in de enige staat van de Verenigde Staten ontdekt worden waar de doodstraf in dit jaar 2017 nog bestaat. Veel Texanen pleiten daarom voor een veroordeling van Bush in Texas.
Ik heb mij in het verleden op deze plaats wel eens kwaad gemaakt over de talrijke tribunalen die nu in ’s-Gra­ven­hage zijn gevestigd. Heeft het echt zin om na elke oorlog een gerechtshof op te richten dat een regering die een oorlog verloren heeft nog eens justitieel gaat vervolgen en bestraffen?
Het proces in Neurenberg had zijn nut om de Duitsers duidelijk te maken wat de nazistische leiders allemaal voor kwaad gedaan hadden. Maar het blijft een feit dat het Neu­ren­berg­se Gerecht pas na de oorlog werd opgericht. Het soortgelijke proces in Tokio had als duidelijke zwakte dat vooraf al vast stond dat keizer Hirohito daar niet zou hoeven terechtstaan. Er werden vele pogingen gedaan om het zo voor te stellen alsof die keizer tegen de Japanse wreedheden was geweest, maar het is al lang duidelijk geworden dat hij zijn leger juist tot de ergste wandaden had aangevuurd. Het Joegoslavië-tribunaal is door de zelfmoorden van de in dat opzicht toch dappere regeerders van Servië totaal mislukt. Bij Milosevic kun je nog aanvoeren dat niemand in de gaten had dat hij met zijn speciale medicijnen nu juist zorgde dat zijn hart het begaf voor er een uitspraak in zijn uitgerekte proces kwam. Maar toen Karad­zic in 2008 naar Den Haag werd gebracht, had men in Sche­ve­nin­gen dag en nacht op hem moeten letten om zijn spectaculaire zelfmoord tegen te houden. Achteraf verwijten maken is altijd makkelijk, maar ik zweer dat ik daar in deze column op 1 augustus 2008 al voor gewaarschuwd had.
Heeft het in het geval van de astroloog in Houston met zijn lange baard eigenlijk wel zin om hem te berechten? Alle feiten over de samenzwering van Washington liggen toch al lang op tafel. De stemmers op Bush, bij twee verkiezingen, waarvan hij bij de tweede echt een meerderheid kreeg, zijn hun schaamte al bijna vergeten. En nu moeten ze denken: ben ik niet medeschuldig aan al die moorden?
Amerika heeft zijn best gedaan om Iral, de geniale vereniging van Irak en Iran, op de been te helpen. De Verenig­de Sta­ten kunnen er niets aan doen dat door de nieuwe energiebron, die in 2009 zo onverwacht werd ontdekt, alle landen die van gas en olie leefden weer de arme landen werden die ze vroeger geweest waren, zodat ze een toontje lager moesten zingen. Over de unie tussen China en India hoeven wij ons geen zorgen te maken, maar daarover volgende week meer.
</div>

Bush met baard

<div class="wpg-element paragraph">
26-07-2008 Door Grijs
Woensdag zat ik in de trein in België en las alle Vlaamse en Waalse kranten. Niets over de ongein in Parijs of Amsterdam. Alle Waalse kranten vertaalden alle stukken in alle Vlaamse kranten over de zogenaamde Belgische crisis en alle Vlaamse kranten vertaalden alle artikelen in alle Waalse kranten over diezelfde Belgische crisis. Ik stapte in Brussel uit. Nergens enig geschreeuw, gevecht, gezeur. Alles kalm en heerlijk Europees.
België is het eerste land waar de Europese gedachte werkelijkheid wordt. Geen pietepeuterig gezeur over talen en gewoonten. De Europese wet (toevallig in Brussel opgeschreven) is overal in Europa, van Portugal tot Finland, dezelfde. Portugal en Finland blijven hun oude charmes en gewoonten wat betreft eten en drinken en praten en flirten houden, maar ze hoeven nooit bang te zijn dat de Zweden en Spanjaarden weer de baas gaan spelen. Voor Spanje en Zweden is dat trouwens ook erg prettig. Alle Europese legers kunnen worden afgeschaft zogauw Obama en Medvedev straks rustig hebben geconverseerd. 
Tussen Walen en Vlamingen is het verschil even groot als tussen Friezen en Limburgers, maar ze hoeven er voortaan even weinig last van te hebben. In de meeste landen van de wereld wordt er meer dan één taal gesproken, en dat moeten we vooral zo houden.
Hoe komt het dat België de eer toevalt om het eerste echte Europese land te worden? Toen Duitsland en Frank­rijk in 1945 dachten ‘laten we maar eens ophouden mekaar elke halve eeuw kapot te slaan’, toen lag België vanwege zijn kleinte voor de hand om de hoofdstad van Eu­ro­pa te worden. Het heeft ze veel voordelen gebracht. En nu blijkt het grootste voordeel: burgeroorlog, scheuring, volksverhuizingen, krijgsgevangenen, bommen, echtscheidingen, wraaknemingen, vluchtelingen, daar is geen sprake van. 
O, hadden wij in Nederland maar een ouderwetse tegenstelling tussen rustige maar verbeten protestanten in het noorden en dronken maar goeiïge katholieken in het zuiden! Dan konden we al die idiote partijen die niets anders te doen hebben dan in crisis verkeren zoals PvdA en VVD, of krankjoreme ideeën hebben zoals Verdonk en Wilders, of in doodsslaap liggen zoals CDA en D66, opdoeken. Wie echt iets politieks wil doen, richt een Europese partij op. In de Verenigde Staten kun je zien welke kant wij in Ne­der­land met onze politiek op moeten. De USA heten ‘de verenigde staten’, je kunt er alle talen en kleuren horen en zien, maar het is duidelijk één staat, die gezegend is om geen ouderwetse politieke partijen te hebben, maar elke vier jaar een president kiest en een congres. De opvattingen van de Republikeinen en Democraten ruilen elke twintig jaar en niemand vindt dat erg. Zo gaat Europa ook worden en België speelt daarbij de rol van Washington. Mensen die graag de baas willen spelen en een zeker talent voor politiek gedoe hebben, die gaan naar Washington en naar Brussel. De enige persoon die daar bezwaar tegen kan hebben, is de koning van België, waarvan ik niet eens weet hoe hij heet, en die mag het land uit.
Welk Europees land zal het langst blijven geloven dat het een echt onafhankelijk land is dat elk moment uit Europa kan stappen? Ik vrees: Nederland. Niet dat het zal lukken. Wij worden goddank geheel ingesloten door echte Europese landen. Wij hoeven ons nooit zorgen te maken over het behoud van de Nederlandse taal – dat doen ze in Noord-België wel. We hoeven ons nooit zorgen te maken over de levering van Russische olie en gas – dat doen ze in Duitsland wel. We hoeven ons nooit zorgen te maken over de bestrijding van die paar islamistische bommenwerpers – dat doen ze in Engeland wel. We hoeven ons nooit te schamen dat we geen kampioen in de een of andere sport worden – dat doen ze in Frankrijk wel.
Nederland zal nooit een Europese politicus leveren. Luns was de laatste Nederlander die een rol in de Europe­se politiek speelde en sinds hem wil geen enkel land meer op een Hollander stemmen. Nu wil Van Baalen het en je kunt in één oogopslag zien dat het hem niet zal lukken. 
</div>

Een echt Europees land

<div class="wpg-element paragraph">
05-07-2008 Door Piet Grijs
Tussen Leer en Esens ligt een schip dat met zijn naam de hele spellings­oorlog tussen de pannenkoeketers en de pannekoekvreters tot een vredig eind kan brengen. Tussen de twee masten van het schip is een brede plank gespijkerd waarop de naam van het schip is gebrandschilderd. De naam van het watervaartuig luidt: PANKOEKENSCHIP. De ideale oplossing voor de tachtigjarige oorlog tussen de pannen-schrijvers en de panne-liefhebbers: eet pankoek!
Alle zeventien protestantse kerken van de stad Leer hebben op hun voorgevels marmeren platen waarop in zuiver achttiende-eeuws Nederlands de dominees, geldschenkers en burgervaders genoemd worden die de bouw van die doopsgezinde of niet-doopsgezinde monumenten bevorderd hebben. In de kerken begroet men elkaar met de universele groet die je als fietser ook tegen elke boer of koe moet roepen: ‘Moj’. Ik dacht dat moj een flauwe Groningse studentengrap was, maar het is in heel Oost-Friesland niet zozeer de gewoonte als de verplichting. Komt het van mooi of van morgen? Ik weet het niet, maar de groet klinkt tot diep in de nacht. 
Mag ik ueberhaupt wel een column over een fietstocht in Oost-Friesland schrijven? Dat is toch even idioot als een column over voetballen schrijven? We waren woensdagavond in het enige Turkse restaurant van Leer gaan eten om de lokale Turken bij te staan tegen het gejuich van de lokale Duitsers. Dat viel lelijk tegen. In de hele hoofdstraat van Leer, met minstens twintig restaurants en cafés, waren maar twee terrassen met een televisiescherm. Terwijl je in Nederland zelfs op een afgesloten wc elk Nederlands doelpunt moet aanhoren, moesten wij naar de stand vragen. ‘Kijk maar in de keuken’, was het antwoord. De aldaar werkende Turk gaf ons de stand. Waar was de Leerse jeugd die voor Duitsland moest juichen? Die bleek in zijn geheel, zeker duizend jongens en meisjes, in een oude bakstenen fabrieksruïne rond te lopen. Het beeld viel uit, niemand werd kwaad, er werd overgeschakeld naar de Franstalige Zwitserse televisie met een Duitse radiocommentator.
Altijd gedacht dat Nederland de mooiste fietspaden van de wereld had. Nee, de mooiste fietspaden heeft Oost-Friesland, met de bijzonderheid dat je een hele dag kunt fietsen en op die tachtig kilometer slechts twee (Franse) fietsers tegenkomt. Als wielrijder bestudeer je het plaveisel onder je banden. Had ik maar vanaf het begin elk nieuw type steen, kiezel, asfalt, tegel, zand, beton, ijzer gefotografeerd, dan kon ik een uniek boek maken over fietspadbekleding met speciale aandacht voor de maanvormig bolle en holle steentjes in paden die in het midden opbollen door boomwortels die omhoog hollen. De fietspaden hebben niet, zoals de nieuwste mode in Nederland, nummers die je dus moet zoeken in een kaart, maar gewoon namen van dorpen en gehuchten.
Op het wadden-eiland Langeoog zagen we donderdag voor het eerst toeristen. Dat waren natuurlijk toeristen die niet voor het voetballen thuis waren gebleven, dus we zaten met vier mensen op een pizza-terras voor de wedstrijd Spanje-Rusland. Interessant was om in de lokale folder te lezen over de plannen die in 1935 waren gemaakt om het eiland tot een vesting om te bouwen. Dat waren, volgens de folderschrijver, plannen geweest van ‘de natio­naalsozialisten’. Het werd niet duidelijk welke toeristen uit welk land daarmee bedoeld werd. Op het eiland mogen geen auto’s maar wel een speelgoedtreintje dat je van het veer naar het dorp brengt met de fietsen op een apart wagonnetje.
Wilt u ook naar Leer? Met de trein? Dan verkopen de automaten van de Nederlandse Spoorwegen u uitsluitend een kaartje naar Groningen en vandaar een ritje naar Leer. Maar er rijdt een snelle trein van Amsterdam naar Berlijn. U stapt in Rheine uit en neemt het lokaaltje naar Leer, waar de conducteur volkomen begrip heeft voor het feit dat u door de schuld van de Nederlandse Spoorwegen geen kaartje hebt.
</div>

<div class="wpg-element paragraph">
28-06-2008 Door Piet Grijs
Nederlanders, Fransen, Ieren, dat zijn drie echte Europese volken die eigenhandig en met veel op­offeringen hun eigen staten, Nederland, Frankrijk en Ierland, gemaakt hebben. In de zestiende, achttiende en twintigste eeuw moesten ze zich bevrijden van de Spaanse overheersers, de Franse koningen, de Britse soldaten. Dat gebeurde allemaal dwars tegen de toen geldende regels en wetten. Volkomen volgens de geldende wetten werden de opstandige geuzen, republikeinen en bommenwerpers opgehangen, onthoofd en doodgehongerd.
Later rolden die onafhankelijke staten, zonder er ooit een stemming over te houden, in de grote Europese club. Die ging een Europese Grondwet maken, terwijl de Fransen met hun haat tegen koningshuizen, de Nederlanders met hun koningschap, en de Ieren met hun pasveroverde bevrijding van de Engelsen, toch heel verschillende overtuigingen hebben inzake alcohol, abortus, atoomenergie, om over de rest van het alfabet maar te zwijgen.
De hoge heren van de Europese landen maakten een Europese grondwet. Ze hadden niet in de gaten dat hun eigen ambities geheel anders waren dan de ambities van hun inboorlingen. Ze waren stomverbaasd toen de Fransen hun grondwet verwierpen en nog verbaasder toen die brave Hollanders dat ook durfden.
Hoe kon dat nou? Die volken hadden toch op politieke partijen gestemd en die politieke partijen hadden nationale regeringen gemaakt en die nationale regeringen hadden de Europese Grondwet in elkaar gezet? Zou er toch iets mis zijn met het idee van democratie? De hoge heren trokken slim de Grondwet in en zetten een Verdrag in elkaar dat precies dezelfde regels had als de Grondwet, maar waarover in Frankrijk en Nederland geen stemming gehouden hoefde te worden. Echt belangrijke zaken, zoals: Moet Frankrijk een eigen atoombom blijven houden?; Moet Nederland een monarchie blijven?; Wat doen we met Noord-Ierland? daarover werd gezwegen.
De ministers van Frankrijk en Nederland tekenen het Europese Verdrag en lachen stiekem om hun domme ­kiezers die tegen de Europese Unie hadden gestemd. Dat Ierland ook over dat Verdrag moest gaan stemmen, dat leek geen probleem te zijn. De Ieren hebben toch ­grote voordelen van de Europese samenwerking? Ze zijn toch rijker geworden dan ooit? De Franse en Nederlandse ­burgers waren toch ook geen opstanden begonnen toen de heren in Brussel ze zo voor de gek gehouden hadden? Wat stelt dat halve eilandje nou helemaal voor?
Timmerman, die zich voor een Europese minister houdt omdat hij zich in heel Europa, als het maar niet in Nederland is, ‘minister’ mag noemen, blijkt totaal niet geïnteresseerd te zijn in de redenen van Fransen, Nederlanders en Ieren om, wanneer ze de kans krijgen, tegen het Europese Verdrag te stemmen. Timmerman zegt het niet hardop, maar hij vindt de ­burgertjes van Frankrijk, Nederland en Ierland heel domme mensen.
Daar heeft hij vast gelijk in, maar hoe dom zijn ministers die niet aan zien komen dat de meerderheid van de burgers in die landen grote bezwaren hebben tegen het uitruilen van hun eigen achterlijke nationale regerinkje tegen een ondemocratisch ambtenarenclubje in Brussel dat de nationale staten uitlacht?
Wie was en is in Brussel de machtige heer en dame uit Nederland? Fritsje Bolkestein en Neeltje Kroes, twee zogenaamde liberalen uit een nu totaal geëxplodeerde Nederlandse liberale partij. Dat de VVD zich gaat splitsen in drie kleine partijtjes met idiote standpunten vind ik een grote vooruitgang. Dat het CDA geen enkel politiek principe heeft, behalve: wij willen in de regering zitten en wij willen elke discussie over hypotheekaftrek, Irak-­oorlog, AOW, dierenmishandeling en klimaat blijven uitstellen, dat weet iedereen. Dat de PvdA en de SP elkaar het licht in de ogen niet gunnen, dat vormt al meer dan een eeuw, sinds Marx en Drees, de grote opluchting van alle rijke mensen.
Democratie lijkt een mooi idee, maar met de uitvoering ervan is het nog nergens op aarde echt gelukt. Europese eenheid is ook een mooi idee. Maar democratie en Europese eenheid blijken elkaar in de weg te zitten, nu ze in Brussel zo luchtig over het Ierse Nee doen. Turkije mag niet zomaar lid van Europa worden, maar ze voetballen wel mee in het Europese kampioenschap. Ierland mocht zich wel vechtend uit Groot-Brittannië losmaken, maar we zullen er een Europese provincie van maken. Italië is lid van de Brusselse club, maar de eerste minister mag in Rome een wet laten aannemen om zichzelf uit de ­gevangenis te houden.
</div>

De dictatuur van Europa

<div class="wpg-element paragraph">
21-06-2008 Piet Grijs
Ik hou meer van mijn fiets dan van mijn computer.
Elke dag zit ik twee uur op mijn fiets en elke dag zit ik twee uur voor mijn computer.
Vroeger zei je &#8216;zit ik achter mijn computer&#8217;, maar ik zat er zelden achter, of voor. Je maakte een programma en dat gaf je af bij een loketje en dan kwam je een uur later terug om de antwoorden van de computer te bekijken.
Diezelfde toestand heb ik weer bereikt dankzij een vriend in Arizona. Die jongen bezit programma&#8217;s waarop zulke oude computertalen als Algol, Pascal, Lognan (andere klinkers dan A en O mocht een programmeertaal nooit hebben, en er moest altijd een letter L in staan) gedraaid kunnen worden. Ik stuur hem laat in de nacht een programma met wat invoer en als ik de volgende ochtend opsta, liggen de antwoorden voor me klaar.
Hij heeft mij beloofd altijd mijn programma&#8217;s onmiddellijk na ontvangst te draaien totdat ik een programmeerfout maak. Dan zendt hij mij zijn vertaalprogramma&#8217;s zodat ik het werk moet doen wat hij in Arizona doet. Dat moment is gelukkig nog niet aangebroken.
De fiets is nog gehoorzamer. Die staat altijd klaar tot hij gestolen wordt. Dat moment is nog niet aangebroken. Het is een fiets zonder versnellingen, zonder handrem, en zonder dynamo. Zo gauw de trappers mijn voeten voelen, gaan ze draaien en houden ze mijn benen in beweging.
Het stuur raak ik alleen aan als ik naar links of rechts wil, want met het lichaam naar links of rechts buigen is te gevaarlijk. Het enige wat mij kan gebeuren, is een lekke band.
Ik vind het helemaal niet erg als iemand een autoruit aan stukken slaat omdat hij iets uit die auto wil gappen. Maar laat hij wel een bezem meenemen om de gemene scherven op te vegen. De autodief is even egoïstisch als de autobezitter, die ook nooit de fietsbandsnijders opruimt.
Ik weet niet eens hoe mijn computer heet en de hoeveelste het is. Mijn moeder ruilde in 1945 haar oorlogsfiets met houten banden voor een schrijfmachine. Nu is een laptopje even duur als een goede fiets. De fiets die zij in 1948 kocht, staat al jaren zonder slot tegen de muur van het zomerhuisje dat haar kinderen erfden. De lamp en de bel zijn totaal doorgeroest. De wielen, ketting, remmen, banden zijn natuurlijk vele malen vernieuwd. Maar frame en stuur dateren van 1948 en het ding rijdt even onhandig als toen.
Het ergste van de hedendaagse computer is het programma Google. Wat je ook vraagt, altijd krijg je honderdduizend antwoorden. Zelfs wanneer je, zoals ik wel eens doe, het gevraagde antwoord tegelijk met de vraag intikt, moet je uit honderdduizend reacties dat juiste antwoord zien terug te vinden.
Het doet me denken aan het nieuwe fietspadensysteem dat in veel delen van Nederland is aangelegd. Je moet een rij getallen onthouden om van A naar B te fietsen en voortdurend blijven kijken of er een nieuw getal-bordje met een pijl naar links of rechts opdoemt. Het voordeel van fietsen is juist dat je de route geheel laat afhangen van wind, water, wolken, welbehagen en wielewalen.
Natuurlijk is fietsen in Nederland comfortabeler dan in het buitenland. Je weet wat het einddoel van de dag is: het huis waar je fiets die nacht stond. Daarom juist is het fietsen in het buitenland spannender.
Ik schreef dit stukje op de fiets.Ik beloof u: dat zal ik nooit meer doen. Alleen al het zoeken naar een plek met wiefie of waaifaai om het naar u toe sturen. Dat voert me weg van bomen en bergen naar kroegen en kantoren.
</div>

Tikken en trappen

<div class="wpg-element paragraph">
14-06-2008 Piet Grijs
Godsdienst is een grappige gekte. Als ik God was, zou ik zeggen: Hou op! Maar er is niet één God. Het zijn er wel zeventien. In Nederland hebben wij het grote geluk dat er maar twee vervelende Goden zijn. In landen waar er maar één God is, daar moet je wel in die ene God geloven, anders word je opgehangen, verbrand of gestenigd.
In Nederland zijn er maar twee Goden, en die bedienen ieder op zijn hoogst een miljoen mensen. Je hebt de mohammedanen en je hebt de orthodox-christenen. Allebei godsdiensten die de vrouwen tot gekke kleren en gekke gewoontes verplichten en die alleen mannen op de preekstoelen toelaten. Zolang het twee minderheden zijn die mij met rust laten, zijn die godsdiensten even ongevaarlijk als de voetbalgekte en de BN-gekte.
De mohammedanen zijn zo verstandig om geen politieke partij te vormen. Die zou immers nooit aan de macht komen en dan zouden de mohammedanen dus nooit iets in te brengen krijgen. De orthodox-christenen zitten verdomme in de Nederlandse regering. Wel als kleinste partij, maar met veel macht, want de socialisten en christen-democraten weten dat ze nieuwe verkiezingen gaan verliezen aan Marijnissen, Verdonk en Wilders.
De ChristenUnie mag van mij denken dat iemand met een dodelijke ziekte die ziekte van God gekregen heeft en dat zij dus niet naar een dokter mag gaan die de ziekte misschien kan voorkomen. Gods wil is wet, althans voor wie op de ChristenUnie stemt. Wie mohammedaanse ouders heeft moet een hoofddoekje om, wie ChristenUnie-ouders heeft mag niet naar de dokter. Toevallig gaat het steeds over de vrouwen en dochters en moeders van de christenen en mohammedanen. Wij kunnen om ze lachen of medelijden met ze hebben, maar wij vertrouwen dat hun partijen nooit de meerderheid zullen halen en we zien met plezier hoe de mohammedaanse meisjes hun nonnensluiers vooral dragen om de christenen te pesten.
Bij de kabinetsformatie heeft de ChristenUnie allerlei bespottelijke voordeeltjes weten af te persen: gemeenteambtenaren mogen als zij tegen homoseksualiteit zijn, weigeren om de wet uit te voeren en twee vrouwen of twee mannen in de echt te verbinden. De christen-minister van Oorlog is blij dat hij Nederlandse soldaten in Afghanistan mag laten doodschieten. Onaangename zaken, maar je kunt altijd een ongelovige gemeenteambtenaar vinden en zelfs als je vader toevallig generaal is kan niemand je dwingen om naar Afghanistan te gaan.
Deze week blijkt dat een ChristenUnionist wanneer zijn vrouw een dochter dreigt te krijgen met grote kans op een dodelijke ziekte, dat als een wens van God beschouwt en niet wil dat die vrouw een ander eitje verkiest ter wereld te brengen. Gek dat zo&#8217;n ChristenUnionist zélf wel met elke ziekte naar zijn dokter mag, maar zijn vrouw niet.
Wat blijkt deze week? Dat deze Christenen niet alleen bereid zijn om hun eigen vrouwen en dochters op te offeren aan wat zij als de wil van God zien (God vond vreselijke ziektes uit en dat mogen wij niet tegenwerken), maar dat zij bovendien alle Nederlanders willen dwingen om zich aan dezelfde krankzinnige redenering (&#8216;Werk God niet tegen, want hij wil nu eenmaal vrouwen en dochters erge ziektes geven&#8217;) te onderwerpen.
Dat de Partij van de Arbeid over deze kwestie bereid is te zoeken naar een compromis (dat bestaat niet: je gaat vroeg en ellendig dood, of niet), dat kon je verwachten. Maar dat de Partij van de Dieren ineens het ultrachristelijke standpunt blijkt te omarmen, dat zou ik als koe of varken niet slikken. Ik lachte Maarten &#8216;t Hart uit toen hij de Dierenpartij verliet omdat de lijsttrekster ultrachristelijk was. Maar hij had groot gelijk en ik ben blij dat ik niet als vegetariër op haar stemde.
</div>

De wens van god

<div class="wpg-element paragraph">
07-06-2008 Door Piet Grijs
Wat is het toch heerlijk dat er de laatste jaren in Nederland zo&#8217;n grote belangstelling opbloeit voor de islam, de koran, Mohammed en de hele Arabische cultuur. 
Ik geef toe dat ik geen woord Arabisch lees. Ik geef toe dat elke godsdienst mij doet kotsen. Ik geef toe dat de Islamieten (misschien moet ik: de Islamisten zeggen) de laatste jaren het aantal door de Christenen (misschien moet ik: de Katholieken zeggen) vermoorde mensen beginnen te benaderen. Ik geef toe dat er in Nederland haast geen christelijke literatuur meer bestaat en dat de christelijke scholen hun idiote voortrekkerij alleen nog te danken hebben aan de intocht van onze islamitische landgenoten.
Maar neem nu eens de verrukkelijke ruzie tussen Hafid Bouazza en Kader Abdollah over de koranvertaling die Kader maakte en waarop hij door Hafid werd aangevallen. Wanneer hebben we voor het laatst een Lutheraan tegen een Hugenoot zien fulmineren of een oud-Katholiek tegen een rooms-Katholiek? Dan moet je een eeuw teruggaan. Ik wed dat u niet eens weet wat voor heiligen Hugo en Luther waren, laat staan hoe je oud-Katholiek kon zijn. Ik weet het in ieder geval niet.
Zestig jaar geleden kwam mijn oma terug uit Ons Indië, dat toen Indonesië ging heten. Zij vertelde enthousiast over het jappenkamp &#8211; &#8216;Heus niet in tenten hoor&#8217;, over haar oorlogstaken &#8211; &#8216;Ik moest het gazon knippen met een nagelschaartje&#8217;, en over de alleraardigste inlanders &#8216;die allemaal in Mohammed geloven en dus tegen de Japanners waren.&#8217;
Mohammed, wie is dat? De Koran, wat is dat? Ik was twaalf en erg nieuwsgierig. De enige leraar op mijn school die zich voor literatuur interesseerde was mijn leraar Nederlands. Dominees kwamen woensdagmiddag Hebreeuws geven aan kinderen die dominee wilden worden. Ik zat erbij, vond Tohoe wa bohoe als eerste woorden prachtig, maar verveelde me bij de theologie.
Nee, dan de islam! Mijn vader gaf me een prachtig boek, zwarte band met gouden letters, vierhonderd bladzijden, honderd jaar oud, waarin een heel hoofdstuk was gewijd aan de Arabische letterkunde. Van de titel weet ik alleen nog dat die met &#8216;Der&#8217; begon. Was het dus een Duits boek? Nee, want direct na de oorlog kreeg je pas in de derde klas Duitse les en ik zat in de tweede klas. Misschien uit het Duits vertaald.
De oudste Arabische titel was Hadimassa van een schrijver die elfhonderd jaar geleden was geboren of gestorven, dat weet ik niet meer. Mohammed wordt waarderend geciteerd. Zo leerde ik uit mijn hoofd de 104de Sura uit de Koran: &#8216;Wat leert u echter begrijpen wat El Hurama (de hel) is? Het is het aangestoken vuur Gods, dat over de harten der boosdoeners slaat. Het strekt zich over hen uit als een gewelf gesteund door toornhooge zuilen.&#8217; Die twee dubbele oo&#8217;s in toornhoog vond ik prachtig.
Dan had je Abdel Rachman die naar Spanje emigreert met een palm op zijn rug en die klaagt: &#8216;O gij Palmboom zijt een vreemdling zoals ik ben in dit land,&#8217; maar die eindigt met: &#8216;Gij denkt niet meer aan vroeger, zooals ik vergat mijn leven, nu mijn haat voor Abbas&#8217; zonen me uit mijn landstreek heeft verdreven.&#8217;
Onze Bilderdijk vertaalde van de dichter Ghorter Sadi: &#8216;Ik straf u niet uit wraak maar ik moet een voorbeeld geven, zoo schrik ik een ieder van gelijke misdaad af&#8217;, zoo sprak een koning, om barmhartigheid verheven. &#8216;Ach&#8217;, zei de schuldige, &#8216;ik heb immers reeds misdreven. Hang er eentje op die het niet gedaan heeft, en laat mij leven, want ik heb vooral nodig te leeren door die straf&#8217;. Zestig jaar heb ik die verzen onthouden en eindelijk zijn de makers tussen ons komen wonen.
</div>

Mohammed staat weder op

<div class="wpg-element paragraph">
31-05-2008 Piet Grijs
Als het volk tevreden is over zijn regering, dan is er iets grondig mis met dat volk. Als een regering tevreden is over haar volk, dan is er iets grondig mis met die regering.
Een democratie is niet een land waarin de regering doet wat het volk wil. Dat kan ook niet. Het volk wil volslagen idiote en tegengestelde dingen. Zelfs al zou een regering die dingen gaan doen, dan zou het volk toch ontevreden zijn &#8211; en terecht, want een regering hoort geen idiote en tegengestelde dingen proberen te doen.
Als er geen ander echt nieuws te vinden is, dan openen de kranten met de grote ontevredenheid bij het volk over wat de regering van plan is te gaan doen, wat de regering heeft gedaan, en wat de regering zegt te zullen gaan doen. Een regering die vier jaar lang doet wat de meerderheid van de burgers wil, die is heel erg dom of heel erg dictatoriaal. Als een regering slim is, vraagt die regering ook helemaal niet wat het volk ervan vindt.
Het volk krijgt zogenaamd eens in de vier jaar verkiezingen over wie het land mag gaan regeren. In Amerika komen de twee grote politieke partijen in november met twee kandidaten die plannen hebben die totaal het tegenovergestelde zijn van wat die twee partijen altijd wilden. Prachtig! Wij hebben een ouderwetse democratie met een flink aantal partijen, waarvan er nooit één de meerderheid zal behalen. Na de verkiezingen komt er een regering die weinig te maken heeft met de verkiezingsuitslag, maar alles met het inschik-vermogen van de politieke leiders. Hoe slapper zo&#8217;n leider is, hoe meer kans hij maakt om minister-president (Balkenende) of minister van Financiën (Bos) te worden. Een katholieke minister zoals Hirsch Ballin op Justitie kan zo dom zijn om te verlangen het beledigen van de Roomse God te bestraffen, maar hij krijgt zijn zin niet. Een gereformeerde minister, zoals de ChristenUnie die mag leveren, kan zo dom zijn om oorlog te voeren in Afghanistan, maar hij verliest die oorlog. Zijn partij kan zich beter beperken tot het pesten van homoseksuelen, want die vinden dat wel grappig.
Alle opiniepeilingen geven het verzamelde gedachtegoed van Wilders, Verdonk en de VVD een ruime meerderheid. Maar ik durf er alles wat ik bezit (een fiets, een kat, een vrouw, tienduizend boeken en een flatje in Parijs) om te verwedden dat Wilders en Verdonk en de VVD samen nooit een regering kunnen samenstellen die het langer dan één dag uithoudt.
De Nederlandse democratie heeft ook geen enkel nut meer. Wij zijn een provincie in de Europese Unie. De meerderheid van de Nederlanders heeft tegen die Europese Unie gestemd en toen is er een regering gekomen die er in geslaagd is om te bewijzen dat de inwoners van Nederland helemaal niet het recht hebben om over het lidmaatschap van de Europese Unie te stemmen. Natuurlijk! De inwoners van Amsterdam hebben toch ook niet het recht om te stemmen over de vraag of ze voorstander zijn van een Nederlandse monarchie?
In de laatste eeuwen heeft het Nederlandse volk maar vijf jaar de gelegenheid gehad zich werkelijk helemaal naar eigen wil te besturen, beslissingen te nemen, actie te voeren, eigen gewetens aan het werk te zetten, de gevaarlijkste tegenstanders op straat dood te schieten, enzovoort. Dat waren de jaren tussen mei 1940 en mei 1945. De koningin zat met de regering in Londen en kon niets doen. Helden en lafbekken deden vijf jaar lang wat ze als helden en lafbekken graag deden. Het waren in veel opzichten verschrikkelijke jaren, maar de schuld daarvoor konden we gooien op een bepaald soort immigranten: de Duitse soldaten.
</div>

Leve Duitsland!

<div class="wpg-element paragraph">
24-05-2008 Piet Grijs
Het is maandag 19 mei, twaalf uur. Morgen neem ik voor de vijfhonderdste keer in mijn leven de Thalys, de trein die in vier uur van Schiphol naar Parijs rijdt en die ook in vier uren van het Noordstation naar het Schipholstation rijdt, twee van de beste stations ter wereld. Per auto kost het je iets minder tijd maar dat is stomvervelend en waar zet je die auto neer?
(Tussen twee haakjes: de politie heeft net bekendgemaakt dat in de beruchte buurt-opstand-nachten minder Franse auto&#8217;s in de fik gingen dan in de vredige nachten. Waarschijnlijk omdat minder Fransen zin hadden hun verzekerde auto, die het niet zo goed meer deed zodat ze een nieuwe wilden kopen, in vlammen te zetten omdat hun buurt daarmee tot een gevaarlijke buurt zou degraderen. Haakjes sluiten).
Er komt een dag dat een mens zich net zo snel verplaatst als een e-mail. Je laat je thuis helemaal elektroniseren met alle informatie die in je hoofd, geslachtsorganen en andere lichaamsdelen zit, en je drukt op het knopje ZEND, waarna je snel je vinger ervan af haalt anders word je bij aankomst weer teruggezonden. Ik hoop dat niet mee te maken. Het is een rustig idee dat allerlei mensen uren nodig hebben om bij je op bezoek te komen.
In Nederland heeft de politiek zich, wat de auto betreft, verdeeld in twee partijen. De ene kant, die we ouderwets de liberale noemen en die nu Verdonk, Wilders en de VVD omvat, is vooral kwaad over de files waar de hardwerkende liberalen elke ochtend en avond uren in moeten stilstaan, terwijl ze fietsen en treinen kalmpjes over hun paden en sporen zien glijden. Zij willen heel Nederland volplempen met kilometers brede autowegen zonder maximumsnelheden, benzinebelastingen, APK-keuringen en rijbewijzen. Dat kan natuurlijk niet en daarom winnen de autoliberalen steeds meer stemmen. De verkeersliberalen zijn de laatste idealisten van Nederland, maar hun ideaal is als alle idealen niet te verwezenlijken zonder dat Nederland geheel tot een kruispunt is veranderd.
Er is maar één manier om dat verkeersprobleem op te lossen: de auto afschaffen, alle plaatsen met de hele dag rijdende gratis treinen met elkaar verbinden zodat je met één overstapje in hoogstens twee uur van elke plaats in Nederland naar elke plaats in Nederland kan rijden. &#8216;Maar dan moeten er honderden nieuwe spoorlijnen worden aangelegd!&#8217; roepen Wilders, Verdonk en dat VVD-ventje. Welnee, die spoorverbindingen zijn er al. Dat zijn namelijk de asfaltbanen waar zonder veel moeite een spoorrails op gelegd kan worden. Langzame trams in de berm, snellere treinen waar je zonder gevaar op kan springen, en echt snelle Thalyssen in het midden.
De telefoon gaat. Verdomme: mijn vijfhonderdste Thalys waar ik een kaartje voor kocht rijdt morgen niet vanwege een staking in België. Ik heb al eens een Franse spoorstaking meegemaakt (de Thalys reed toch!) en een keer sprong er een student in Delft voor de Thalys wat ons twee uur omrijden kostte, maar in België heb ik alleen nog maar een overstroming ondergaan waardoor we langzaam door een zee moesten rijden omdat we anders van de rails wegdreven. Belgen die staken! De Walen tegen de Vlamen? Ik waarschuw ze: als de Belgen vervelend worden gaat de Thalys binnenkort zonder een enkele stop (Den Haag wordt binnenkort al afgeschaft) van Schiphol naar Parijs rijden.
Wat er ook gebeurt: vrijdagmiddag ben ik in Amsterdam om het Verzameld Werk van J.M.A. Biesheuvel te zien verschijnen, drie dikke delen van de origineelste schrijver van Nederland. Die drie delen zijn: Maartens ogen, zijn woorden en zijn tikkende handen. Desnoods fiets ik in vier dagen van Parijs naar Amsterdam.
</div>