Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips

Elisabeth &#8211; Kaatje voor wie haar kende &#8211; de Lestrieux, op 9 maart op 75-jarige leeftijd in Loulé (Portugal) overleden, was de schrijfster van zesendertig tuinboeken, waaronder bestsellers als Het kleine paradijs, Toppers in potten en De Smaak van honing. Ze had een passie voor kleur, geur en overdaad, &#8216;hapjes kitsch gaan er bij mij in als koek&#8217;. Sommige nieuwe tuinen vond zij zo lelijk dat &#8216;ik er ontzettend vrolijk van word&#8217;. Kaatje leefde voor haar planten, maar de dieren op haar boerderij gingen haar nog meer ter harte. Voor de tamme kraai klutste zij een eitje, voor een van haar ezels bestelde zij een kunstgebit. Ze had gemiddeld twintig katten, een schaap, een paar honden, kippen en drie dozijn pauwen. Ze hield van eten en drinken, deed zo nu en dan wanhopig aan de lijn en als ze een taartenfeest organiseerde, bakte ze er minstens twintig tegelijk.
Elisabeth de Lestrieux Hendrichs werd op 8 augustus 1933 in Maracaibo (Venezuela) geboren. Een overgrootvader had &#8216;de Lestrieux&#8217; voor de naam Hendrichs geplakt. Maar Kaatje, die zich als kleuter al zo noemde, vond De Lestrieux voldoende. Haar vader was mijningenieur bij Shell. Ze groeide op in luxe en haar moeder werkte altijd in de tuin. Op haar derde kwam ze naar Den Haag, weer in een prachtig huis met een grote tuin. In 1945 stierf haar vader, vlak voor de bevrijding. Haar moeder overleed twee jaar later van verdriet. Kaatje, die haar ouders adoreerde, was ontredderd, boos en opstandig. Ze was veertien jaar en besloot voortaan alleen te doen waar ze zin in had. Na het gymnasium ging ze in Utrecht Frans studeren. Ze was mooi, groot, geestig en gevat. Mannen vielen op haar en ook zij kon hopeloos verliefd worden. Met een jazzband ging ze, verliefd op de drummer, als zangeres mee naar New York. Ze zong zo mooi, zei ze, dat ze op het conservatorium geen auditie hoefde doen. Toen de liefde stuk liep, stopte ze met zingen. Van haar erfenis kocht ze een boerderijtje in Zennewijnen.
Voortvarend stapte zij naar het protestants-christelijke damesblad Prinses en maakte reportages over de eerste gastarbeiders. In 1958 &#8216;blufte&#8217; zij zich naar binnen bij Margriet, ze zei van katholieke huize te zijn, wat waar was, en dat ze blind kon typen, wat niet waar was. Kaatje werkte hard en sprankelde van ideeën. Ze was uitbundig en gul, gekleed in flamboyant wijde jurken met wapperende shawls. Maar niet iedereen reageerde blij als ze midden in de nacht opbelde om uit te huilen of nieuwe tuinplannen te lanceren. In 1970 kwam ze bij het nieuwe glossy blad Avenue. Daar begon de glorietijd. Haar invloed werd zichtbaar tot in de kleinste wasteil of bloembak op de stoep.
Ze viel voor een nieuwe minnaar toen hij met een zweefvliegtuig in de wei landde om haar een aanzoek te doen. Samen kochten ze een boerderij in Montfoort, de Witte Swaen, die Kaatje veranderde in een lusthof. Ze organiseerden glamourfeesten, openden een luxueuze antiekzaak in een schuur, maar het leukste vond zij het als de kinderen van haar zus, Nicole (die later acht boeken van haar tante zou illustreren) en Pieter van Schouwenburg, kwamen logeren. Ze mochten slapen tussen de dieren, kregen bonbons bij het ontbijt, maar moesten wel werken in de tuin. Kaatje kon streng zijn, soms was ze niet te harden.
De liefde hield geen stand, Kaatje moest haar paradijs verlaten. Een vriend, kunsthandelaar en kasteelheer Axel Vervoordt wiens tuinen zij had ontworpen, kocht voor haar een boerderij in Ochten aan de Waal. Opnieuw ging zij wroeten in de tuin, zonder ooit haar ringen af te doen. Dat er soms een diamant in de klei verdween, was jammer, maar daar werd niet om getreurd. Geld interesseerde haar niet. Rekeningen verdwenen ongeopend in een grote la. Toen een deurwaarder eens langs kwam, gaf ze hem een borrel, ging naar de bank die gesloten was en haalde de directeur van huis. Hij gaf haar de gevraagde tienduizend gulden. Kaatje metselde muren, schilderde kozijnen, zocht exotische zaden, creëerde gerechten van tulpen en viooltjes en schreef over wat zij geproefd, gezien en geroken had. Ze kreeg last van haar rug en verlangde naar een warm land. In 1995, bij de overstroming van de Waal, moest zij haar huis aan de dijk verlaten. De tuin werd bedolven onder zandzakken. Ochten mocht ze van Axel verruilen voor een huis in Portugal. De honden en katten gingen mee in de oude 2CV. Op zondag belde zij haar vrienden in Nederland, verder wilde zij het liefst alleen zijn met haar dieren. Als zij niet slapen kon, speelde zij met een muis die op bed kwam knabbelen aan een brokje kaas dat ze in haar hand hield.
Dit is de eerste aflevering van een rubriek over opmerkelijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Suggesties: uithetleven@vn.nl

peter brusse

De tuinvrouw