Welcome to the gooniverse

Verhaal van de Week

Prinsjesdag

Het kabinet kan nog even doormodderen

Pleidooi voor meer ongemak

Hannah Prins

'Getting stuff done'

Rutger Groot Wassink

Hoe Trump de pers te slim af is

Functioneel trollen

Klimaatschade als verdienmodel

Hans against the machine

Buitenlandse agenten

Staatsterreur

Poorten van Europa

Cultuurtip

Lief Nederland

<p><em>Spanje, april 2026</em><br />
Lief Nederland,</p>
<p>Op een zomerdag tijdens mijn zwangerschapsverlof heb ik met mijn buurvrouw afgesproken in een relatief chic restaurant. We hebben allebei pasgeboren baby’s en vinden dat we een culinaire lunch hebben verdiend. Maar de kinderen thuislaten, dat is nog te spannend. Als we met twee enorme kinderwagens de zaak binnenlopen, worden direct twee tafels tegen elkaar geschoven. ‘Zo kunnen jullie naast elkaar op de bank zitten’, zegt de manager. ‘En kunnen de kinderwagens aan weerszijden van de tafels staan.’</p>
<p>Op dat moment komt ook de ober aanlopen. Ze kijkt vrolijk allebei de wagens in. ‘Ons dagmenu komt met een cocktail, maar ik maak hem voor jullie alcoholvrij’, zegt ze terwijl ze mijn dochter in haar wangetje knijpt.</p>
<p>Het is geen opzichzelfstaand beeld. Want terwijl er in Nederland steeds meer restaurants subtiel (of minder subtiel) laten weten dat kinderen eigenlijk niet welkom zijn, is dat in Spanje anders. Hier kijken ze niet op als je met je hele kroost een eetgelegenheid binnenkomt. Sterker nog, ze zoeken de fijnste tafel voor je uit, toveren kinderstoelen tevoorschijn of halen de messen weg bij de borden van hun jongste gasten.</p>
<p>Oftewel, ze denken direct met je mee. In moderne restaurants zie je steeds meer kindermenu’s, maar bij het overgrote deel van de eetgelegenheden bestaat er geen <em>menu infantil</em>. Kinderen eten gewoon van het eten dat sowieso vaak wordt geserveerd om samen te delen.</p>
<p>Samen eten is een belangrijk onderdeel van de Spaanse cultuur en dus iets dat ze van jongs af aan willen meegeven. In de meeste restaurants is het meestal toch zo rumoerig dat een schreeuwend kind er niet eens bovenuit komt. Maar zelfs als dat toch gebeurt, is de sociale tolerantie in Spanje veel groter dan in Nederland. Er wordt van kinderen niet verwacht dat zij<br />
zich in restaurants als volwassenen gedragen. Dat is misschien ook waarom er veel minder iPads of mobiele telefoons worden ingezet. Ze zitten niet aan schermpjes gekluisterd, maar spelen met elkaar of worden meegenomen in de gesprekken aan tafel. Uiteten gaan wordt gezien als een echte familiegelegenheid.</p>

<div class="newsletter-teaser bg-gray">
    <div class="teaser__content__container">
                    <div class="teaser__header">Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.</div>
        
                    <div class="teaser__text">Ontvang de beste verhalen van Vrij Nederland twee keer per week in je mail. In elke nieuwsbrief ontvang je één artikel helemaal gratis.</div>
            </div>

    <div class="teaser__btn__container">
                    <div class="teaser__btn">
                <a class="btn btn--rounded btn--white-bg" 
                    href="/service/nieuwsbrieven"
                    data-ga-category="banner-newsletter-button" 
                    data-ga-label="Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief." 
                    data-ga-action="clicked">Ja, dit wil ik ></a>
            </div>
            </div>
</div>
<p>Je zou denken dat de liefde voor kinderen samengaat met een hoog geboortecijfer. Maar niets is minder waar, want ondertussen heeft Spanje een van de laagste geboortecijfers ter wereld. In de jaren zeventig, tijdens de dictatuur, kregen vrouwen gemiddeld net iets minder dan drie kinderen. De afgelopen jaren lag dat rond de 1,2 kinderen per vrouw. In 2025 steeg het aantal baby’s dat werd geboren voor het eerst sinds jaren. Of die stijging doorzet, moet de toekomst uitwijzen. Hoewel de economie aantrekt, is het onzeker of het geboortecijfer op lange termijn zal meegroeien. Wel is het zo dat het lage geboortecijfer deels te linken is aan de economie. Veel Spanjaarden kunnen geen eigen woning betalen, wat het krijgen van kinderen niet stimuleert. Maar voor sommigen is het een bewuste keuze om op latere leeftijd een gezin te stichten, wat ook leidt tot minder geboortes.</p>
<p>Voor een buitenstaander voelt het als een paradox. Hoe kan het dat in een land waar het geboortecijfer zo laag is, iedereen zo gek is op kinderen? Ja, het is absoluut onderdeel van de Spaanse cultuur. Maar misschien is het ook dat een sterk vergrijzende samenleving kinderen als collectief goed ziet? Mijmerend over die vragen zit ik met een wijntje op het terras direct naast een speeltuin. Waar mijn oudste dochter aan het spelen is en gewoon nog wordt aangesproken door andere ouders, als ze iets doet wat niet mag. Want ja, naast dat kinderen in het openbaar gewoon kind mogen zijn, worden ze hier ook nog aangesproken als ze uit de bocht vliegen. Ze worden hier grootgebracht onder het oog van de hele samenleving. Een collectieve verantwoordelijkheid die in Spanje erg vanzelfsprekend voelt.</p>
<div class="info-box">
<p>Miral de Bruijne (1994) is een Nederlands-Palestijns journalist en sinds 2023 correspondent voor de NOS in Spanje en Portugal.</p>
</div>
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/product/vrij-nederland-april-2026/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new"><span class="article-embed__image" style="background-image:url(https://www.vn.nl/wp-content/uploads/fly-images/998820/Error-404-Product-Image-520x520-cc.png);"></span><span class="article-embed__content"><span class="article-embed__read-more">Bestel 'm hier</span><span class="article-embed__title">Dit verhaal komt uit ons nieuwe nummer, met als thema 'Error'! Heb jij hem al in huis?</span><span class="article-embed__date">2 april 2026</span></span></a>


Miral de Bruijne

Kindvriendelijkheid