In 2012 werd de Adviesraad Internationale Vraagstukken gevraagd om een advies over Iran en de atoomwapens die het land (wel of niet) aan het ontwikkelen was. Nu blijkt dat de Nederlandse geheime dienst met medeweten van het kabinet al lang een eigen plan had getrokken. Wat is zo’n advies dan nog waard, vraagt Ko Colijn zich af.

Het einde van de Navo is al vaker voorspeld, maar met de situatie in Noordoost-Syrië komt het wel erg dichtbij. Als Assad terugvecht tegen Turkije, moeten we als Navo-bondgenoten Erdogan dan te hulp schieten?

De Tweede Kamer lijkt naarstig op zoek naar een goede reactie op de Turkse inval in Noordoost-Syrië. Ko Colijn heeft wel een paar suggesties.

Begin oktober sprak Mark Rutte de Atlantische Commissie, het forum voor internationale veiligheidsvraagstukken, toe. In zijn speech probeerde hij een wit voetje te halen bij Trump. Dat doet-ie wel vaker, merkt Ko Colijn. Maar de defensiespecialist twijfelt of het nou geniaal is van onze premier of een beetje dommig.

Wie echt wil weten hoe het vordert met de F-35, het gevechtsvliegtuig dat Nederland heeft aangekocht, doet er goed aan niet alleen te luisteren naar het ministerie van Defensie. Daar zien ze het allemaal wel erg rooskleurig, vindt Ko Colijn.

Het Amerikaanse defensiebudget is opgeschroefd naar ruim 700 miljard. Bijna drie keer zoveel als het budget van ‘vijand’ China. Daar mogen ze mooi zelf die muur van betalen, schrijft Ko Colijn, in plaats van een beroep te doen op bondgenoten.

Het kostte hem wat moeite, maar na lang zoeken beschrijft Ko Colijn – voor de verandering – de positieve ontwikkelingen in de wereldpolitiek. Maar hij zou zichzelf niet zijn als hij niet met een verontrustende noot zou afsluiten.

Elk land is soeverein, en dat betekent dat het in principe mag doen en laten wat het wil op eigen grondgebied. Dat vindt de Braziliaanse president Jair Bolsonaro ook met betrekking tot ‘zijn’ Amazone. Maar in dit geval klopt die redenering niet helemaal, schrijft Ko Colijn.

Naar goed Amerikaans voorbeeld hebben ‘wij’, of ten minste onze volksvertegenwoordiging, morgen op Prinsjesdag een designated survivor, voor het geval dat. Het is Stef Blok. Maar wat doet Blok, vraagt politiek commentator Ko Colijn zich af, in het geval hij zélf lijdend voorwerp van een terroristische aanslag wordt?

Met de uitlevering van een van de verdachten van het neerhalen van de MH17 door Oekraïne aan Rusland wordt pijnlijk duidelijk hoe Nederland aan het kortste eind trekt in de internationale politiek. De vliegramp is tot een bijzaak verworden die de internationale betrekkingen vooral niet in de weg mag staan.

In pijnlijk rap tempo leidt Boris Johnson het Verenigd Koninkrijk naar de afgrond. Hij heeft het voor elkaar gekregen om nóg meer verdeeldheid te zaaien. De brexit lijkt desastreus te gaan worden, schrijft Ko Colijn, in zowel het beste als slechtste scenario.

Onlangs onthulde de voormalige chef van de Franse geheime dienst dat hij in de jaren zeventig afspraken maakte met een Palestijnse terreurgroep. Geen aanslagen meer op Frans grondgebied in ruil voor vrijuit kunnen gaan en staan. Zo gaat het er achter de schermen in de wereldpolitiek wel vaker aan toe, merkt Ko Colijn op.

In tegenstelling tot Nederland halen andere West-Europese landen wel kinderen terug uit de door Koerden bewaakte IS-kampen. Te gevaarlijk en potentieel tikkende tijdbommen, volgens de Nederlandse regering. Een onhoudbaar standpunt, vindt Ko Colijn.

Waar voorheen de Verenigde Staten de kar trokken binnen de internationale gemeenschap, lijkt het land onder Trump die functie niet langer te kunnen vervullen. Het is de regie volledig kwijt. Ko Colijn hoopt dat de gevolgen een beetje te overzien zullen zijn.

De discussie over het boerkaverbod doet Ko Colijn denken aan een ander domein waar een groot verschil is tussen willen en handhaven: de internationale politiek. Daar moeten ook compromissen tussen idealen en de werkelijkheid worden gemaakt.

Doemdenkers vreesden er al voor: het begin van een nieuwe wapenwedloop. Nu het INF-verdrag dat raketten boven Europa verbood ten einde is, staat (bijna) niks de militaire grootmachten meer in de weg. En dat zijn niet alleen Rusland en de Verenigde Staten, meer landen staan in de startblokken.